บทที่ 9 เตะชายผู้ชายคนนี้ทิ้ง

เธอกอดปัณณ์ไว้ในอ้อมอกอย่างแน่นหนาอย่างทันท่วงที พร้อมแสดงความกังวลบนใบหน้าที่ขาวซีดของเธอ ก่อนจะตรวจดูร่างกายของเด็กชายตัวเล็กๆ “น้องปัณณ์ หนูบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

กลิ่นหอมจางๆ พัดผ่านมา ปัณณ์ส่ายหัวอย่างเขินอาย

“หนูไม่เป็นอะไร”

“ณิชา?” เมื่อฐานภพเห็นณิชา เส้นด้ายที่เชื่อมโยงทุกอย่างในใจของเขาก็ปรากฏขึ้น เขาชี้ไปที่ปัณณ์อย่างโกรธจัด “เด็กคนนี้เป็นลูกของคุณเหรอ ตอนนั้นคุณไม่ได้ทำแท้งเหรอ!?”

ณิชาไม่เคยคาดหวังว่าหลังจากสี่ปีของการหลีกเลี่ยง เธอจะยังได้พบกับฐานภพอีกครั้ง

เธอกอดปัณณ์ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว

“ลูกเป็นของฉันคนเดียว และไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ”

“ตลกน่ะ! คุณวางแผนแอบคลอดลูกชายของฉัน และตอนนี้คุณปล่อยให้เขาแอบถ่ายรูปฉัน ใครก็รู้ว่าคุณต้องการทำอะไร ต้องการเงินหรือชื่อเสียง พูดมาเถอะ...”

“คุณณิชาใช่ไหม?” มะนาวยืนขึ้นในขณะนั้น นัยน์ตาของเธอฉายแววความเป็นแม่ เธอลูบไล้ท้องน้อยๆ ของเธอ ราวกับกำลังประกาศอะไร “ถ้าคุณต้องการเงิน ฉันจะให้ แต่ถ้าคุณอยากจะสู้เพื่อตำแหน่งภรรยาของฐานภพ มันอาจจะไม่ได้ผล เพราะฉันก็ตั้งท้องลูกของฐานภพด้วยเช่นกัน”

ในขณะที่เธอพูดนั้น เธอเหลือบมองที่เด็กน้อยอย่างจริงจัง “เด็กไร้เดียงสา อย่าใช้ความรู้สึกของเขามีโจมตีฐานภพ เราจะไม่ตรวจสอบสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ แต่ฉันหวังว่าคุณจะให้ความรู้กับเขาอย่างดีในอนาคต อย่าปล่อยให้เขาเดินทางผิดทาง ส่วนค่าเลี้ยงดูที่เราควรจะรับผิดชอบ เราจะไม่ให้น้อยเลย ”

ด้วยรูปลักษณ์ที่อ่อนโยนและใจกว้าง ดูเหมือนว่าณิชาจะทำสิ่งที่ชั่วร้าย

“ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย วันนี้เป็นแค่เรื่องบังเอิญ นามสกุลของลูกฉันคือสถานนท์ และฉันไม่สนใจเรื่องค่าเลี้ยงดูของตระกูลสนธิไชย!”

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ปากของณิชาก็ยกขึ้นเล็กน้อย และเธอก็ยิ้มอย่างสง่างามให้มะนาว “คุณมะนาว ในเมื่อคุณห่วงใยลูกชายของฉันมาก ฉันขอเตือนคุณว่าวิสัยทัศน์ของคุณไม่ดีจริงๆ”

“นี่คุณ”

“พวกคนหลายใจแบบนี้ จำนวนผู้หญิงสามารถรวมเป็นกองกำลังเสริมได้ เขายังชอบซ้ำเติม สิ่งที่เขารักคือภูมิหลังของคุณไม่ใช่คุณ แม้ว่าพวกคุณจะแต่งงานแล้ว แต่เขาก็ยังจะหาผู้หญิงนอกบ้าน มันช่างเป็นอะไรที่ซวยขนาดนี้”

เมื่อปัณณ์ได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย และเขาพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ใช่ พี่สาวคนสวย คนอื่นๆ ต่างกระตือรือร้นที่จะคลานออกจากกับดัก พี่ต้องรีบเตะชายผู้ชายคนนี้ทิ้งให้เร็วนะ”

มะนาวตกตะลึง

ใบหน้าของฐานภพแย่มากจนเขาพูดอะไรไม่ออก

……

บนชั้นห้าของห้างสรรพสินค้าเดียวกัน ร้านอาหารตะวันตกที่ตกแต่งอย่างหรูหรา

แซ็กโซโฟนที่ไพเราะและผ่อนคลายดังก้องกังวานไปทั่วร้านอาหาร และอากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้จากธรรมชาติ

เวธัสนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ตรงข้ามกับอรัล พ่อและลูกชายไม่ค่อยทานอาหารที่โต๊ะเดียวกันในร้านอาหารข้างนอก ทั้งสองมีใบหน้าหล่อเหลาเหมือนแบบจำลอง

เมื่อกันญ่ากลับมาหลังจากแต่งตัวเสร็จแล้ว สองพ่อลูกก็เงียบใส่กันและกัน

“ทำไมคุณไปนานจัง” เวธัสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างเหลืออด

“ฉันเจอผู้หญิงบ้าคนหนึ่งในห้องน้ำและกระโปรงฉันเกือบเสีย” กันญ่ายิ้มอย่างขอโทษ เธอจับข้อมือของเวธัสและพูดอย่างสุภาพว่า “ขอโทษนะ ที่ให้คุณรอฉัน รับปากไปแล้วว่าจะออกมาเป็นเพื่อนเล่นอรัล…”

เวธัสมักจะยุ่งกับงานมาก ดังนั้นเธอจึงนัดเขาโดยอ้างว่าจะมาอยู่เป็นเพื่อนอรัล