บทที่138 เจอกับคุณป้าเล็กอีกครั้ง

ทีปกรก็ได้เอ่ยพูดออกไปเหมือนกับยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้มออกไป “รอคอยการมาเยือนของคุณฐานภพด้วยความเคารพ แต่ก็กลัวว่าคุณจะไม่มา”

ยั่วยุ!

นี่มันเห็นได้ชัดว่ามันเป็นการยั่วยุกันอยู่ชัด ๆ !

แต่ตอนนี้ในมือของเขามีเพียงแค่หลักฐาน ไม่มีทนายรับไปจัดการต่อให้ เผยไพ่ตายในมือกับพวกเขาไปตอนนี้ มันจะสูญเสียโอกาสไปแทน

“ณิชา ฝากเอาไว้ก่อนนะ ฉันไม่มีจะปล่อยให้มันเป็นอย่างนี้ไปหรอก!” ทิ้งคำพูดออกไปประโยคหนึ่งออกไปอย่างรุนแรง ฐานภพได้เตะเก้าอี้ตัวหนึ่งล้มคว่ำไปทางด้านขวามือ โกรธจนใบหน้าได้เปลี่ยนเป็นสีตับหมูไปหมด แล้วก็ได้เดินออกไปด้วยความกราดเกรี้ยว

ภายในห้องประชุมเงียบเชียบไร้เสียงใด ๆ ณิชามองไปจนลอบเกิดความรู้สึกพึงพอใจอยู่ในใจ

ครั้งแรกที่เห็นฐานภพพ่ายแพ้ไปขนาดนี้เลย!

แล้วยังหนีเตลิดไปด้วยความเศร้าหมองอีก...

ดวงตาสีอำพันได้กะพริบออกมาเล็กน้อย ขนตางอนยาวค่อย ๆ สั่นไหวออกมาเบา ๆ เธอได้เริ่มปรบมือขึ้นมาก่อน ร้องเชียร์กระโดดโลดเต้นไปอย่างมีความสุข

“คุณกร ในที่สุดฉันก็ได้เห็นความสุดยอดของคุณแล้วเสียที ขอบคุณมาก...”

ทีปกรยักไหล่ทั้งสองข้างออกมาอย่างไม่แยแส

“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ให้ผู้ชายของเธออย่าเอาเรื่องนั้นของบ้านฉันมาขู่ฉันเสียที ฉันก็รู้สึกซาบซึ้งบุญคุณไม่หวั่นไม่ไหวอยู่แล้ว”

ใบหูของณิชาได้ร้อนขึ้นมา อะไรที่เรียกว่าผู้ชายของเธอกัน?

“ฉันกับเขา...” เฮ้อ ตอนนี้เหมือนกับว่าความสัมพันธ์มันยุ่งเหยิงสุด ๆ ไปเลย

และก็ไม่อาจบอกได้ว่าเธอกับเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันเลยเช่นกัน

เวธัสมองออกถึงความคับข้องใจของณิชา เดินเข้าไปที่ตรงหน้าของเธอ บีบมือเล็กของเธอไปอย่างเป็นธรรมชาติ “เอาล่ะ ในเมื่อเรื่องตอนนี้มันก็ได้แก้ปัญหาไปแล้ว ฉันเป็นเจ้ามือ ไปกินข้าวด้วยกันสักหน่อยเถอะ”

มือของเธอค่อนข้างจะออกเหงื่อได้ง่าย แต่มือของเขากลับแห้งมาก

ในตอนที่ท้องนิ้วของเขาได้พาดผ่านฝ่ามือของเธอไปนั้น เหมือนกับว่ามีกระแสไฟฟ้าแล่นเข้ามา

ณิชารีบร้อนชักมือกลับไป แสร้งทำเป็นปัดเศษผมที่ไม่เชื่อฟังไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ แล้วยิ้มออกมาจาง ๆ “งั้นฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนสักหน่อย พวกคุณรอฉันอยู่ที่นี่แป๊บนึง”

จ้องมองเงาร่างที่เดินออกไปของณิชา ทีปกรใช้แขนกระทุ้งเข้าไปที่ข้อศอกของเวธัส “ได้ยินชาลีบอกว่านายต้องการจะถอนหมั้นกับกันญ่าเพื่อเธองั้นเหรอ?”

“ยุ่งเรื่องชาวบ้านให้มันน้อย ๆ หน่อย แล้วทำงานให้มันมาก ๆ”

“ชิส์” ทีปกรมีสีหน้าดูพฤติกรรมที่น่าเอือมระอานั้นของนายสิ “ฉันทิ้งงานใหญ่ขนาดนั้นที่ต่างประเทศเพื่อมาช่วยแฟนของนายไปสูญเปล่าเลยจริง ๆ ดูสิว่าฉันได้อะไรกลับมา แม้แต่ความจริงและคำตอบก็ไม่ให้ฉันเลยสักอย่าง! ไม่น่าที่ชาลีมักจะบอกว่านายมันเป็นสัตว์ร้าย!”

เวธัส “...”

“แต่ณิชาก็หน้าตาสะสวยมากเลย มิน่านายถึงได้เปลี่ยนไปรักคนอื่นได้”

“ฉันว่าพวกนายมันว่างมากเลยจริง ๆ” ทั้งวันทั้งคืนเอาแต่สนใจชีวิตส่วนตัวของเขากัน

……

ทีปกรเลือกร้านอาหารจีนใกล้ ๆ มาร้านนึง เวธัสสั่งให้คนจองห้องส่วนตัวเอาไว้

ณิชาถูกเวธัสดึงเอาไว้ ทั้งสามคนได้เข้าร้านอาหารไปพร้อมกัน

พนักงานของร้านอาหารได้รอต้อนรับอยู่ที่หน้าประตูทางเข้ากันอยู่ก่อนแล้ว

“คุณเวธัส ห้องส่วนตัวได้เก็บเอาไว้ให้คุณเรียบร้อยแล้ว เป็นห้องส่วนตัวอยู่ที่ชั้นสอง เชิญตามฉันมาค่ะ...” พนักงานได้ทักทายออกมาอย่างมีมารยาท ทำท่าทีประสานมือเชิญชวนด้วยรอยยิ้มออกมา

ในที่สาธารณะที่มีผู้คนมากมาย ณิชาได้ถูกเวธัสจูงมือเอาไว้ ฝ่ามือของเธอได้ร้อนจนออกเหงื่อไปหมด รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่นักขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

เธอได้ดึงชายเสื้อของเวธัสไปเบา ๆ “คุณจับฉันแน่นไปแล้ว ไม่สบายตัวนิดหน่อย”

“เคยชินแล้วก็จะสบายตัวไปเอง” เวธัสได้ตอบมาอย่างมั่นใจ ไม่ได้คิดที่จะปล่อยเธอไปโดยสิ้นเชิง