ตอนที่ 140
บทที่140 ไอ้คนชื่อแพรมันสมควรแล้ว!
October 22, 2026
บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยนั้นของคุณย่าศิริจันทร์ในที่สุดก็ได้ปรากฏความดีใจออกมาจากภายใน
“ชาลีมาแล้ว? เร็ว ให้คนเพิ่มจานชามอีกชุด”
“ค่ะ”
สาวใช้ยิ้มและก็ได้วิ่งออกไปอีกที
เพียงไม่นาน ชาลีก็ได้เดินเข้ามาจากห้องโถง
วันนี้เขาสวมเสื้อกั๊กสีแดงตัวหนึ่ง คู่กับกางเกงสแล็คสีดำ สีตัดกัน ตัวเขาก็ยิ่งดูชั่วร้ายออกมายิ่งขึ้น ในมือได้หิ้วถุงใบเล็กใบน้อยมา มุมปากได้แสยะออกมาด้วยความเคยชิน...
“คุณย่า คิดถึงผมหรือเปล่าครับ?”
“ไม่คิดถึง”
คุณย่าศิริจันทร์ตอบกลับไปอย่างลื่นไหล แต่รอยยิ้มที่ตรงขอบตานั้นมันก็ได้ค่อย ๆ ประทับอยู่เต็มใบหน้า
ชาลีได้เผยสีหน้าเจ็บปวดออกมาแป๊บนึง แล้วก็ได้ร้องออกมาด้วยความเกินจริงว่า “เฮ้อ ดูเหมือนว่าผมหลานชายคนนี้จะไม่ได้รับการต้อนรับกันเลยสักนิด งั้นก็ช่างเถอะ ผมทิ้งของขวัญเอาไว้ แล้วรีบกลับไปจะดีกว่า เพื่อจะได้ไม่ต้องทำให้ใครไม่ชอบใจขึ้นมา”
คุณย่าศิริจันทร์มองค้อนเขาไปอีกที “แกมันโตขนาดไหนแล้ว ยังจะมาพูดจาอะไรไม่มีขอบเขตอย่างนี้อีก”
ชาลีเพียงแค่หัวเราะแล้วก็ปล่อยผ่านไป ของขวัญในมือได้เอาให้พ่อบ้านไปหมดแล้ว
พ่อบ้านมองดูของในกล่องไปแวบนึง แล้วรีบพูดกับคุณย่าออกไปว่า “ท่านนายดูสิ คุณชายใหญ่ซื้งของบำรุงที่ล้ำค่ามากมายขนาดนี้มาให้ท่านอีกแล้ว ของฝากครั้งที่แล้วยังทานไม่หมดเลยน่ะ!”
“แกจะมาก็มาเถอะ ที่นี่มันก็บ้านแกเหมือนกัน ทุกครั้งก็เอาของบำรุงมากมายมาตลอด กินไม่หมดมันจะสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว” คุณย่าศิริจันทร์ได้ตำหนิออกไป
ชาลีบิดขี้เกียจไปอย่างเกียจคร้าน ขยับข้อมือไปเล็กน้อย “ถึงยังไงของพวกนี้ส่วนใหญ่มันก็เป็นของที่คู่ค้าคนอื่นให้ผมมาทั้งนั้น เอามามอบเป็นของขวัญให้คุณย่ามันก็สมควรแล้ว”
“พี่ชาลี พี่เชิญนั่งก่อน”
น้ำตาลพอเห็นการมาเยือนของชาลีนั้น ความผ่อนคลายเมื่อกี้นี้มันก็ได้หายไปในทันที ดูระมัดระวังขึ้นมาเป็นอย่างมาก
ไม่ว่าเธอมองไปแล้วจะได้รับความชื่นชอบจากคุณย่าศิริจันทร์มามากแค่ไหน แต่ความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดและเหินห่างนั้นมันจัดเอาไว้อย่างชัดเจนแล้ว
คุณย่าศิริจันทร์นั้นแต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยใช้ลักษณะการพูดแบบนี้มาพูดกับเธอมาก่อน
ชาลีเหมือนกับเพิ่งจะเห็นน้ำตาล “จุ๊ ๆ น้องน้ำตาลก็อยู่ด้วยนี่นา เรื่องพี่สาวของเธอกับฐานภพเป็นยังไงบ้าง?”
ก้นบึ้งภายในใจของน้ำตาลได้หล่นร่วงลงไปอย่างจังทันที แล้วก็ได้หันไปมองคุณย่าศิริจันทร์โดยทันที
ตอนคุณย่าศิริจันทร์ยังสาว ๆ ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับผู้นำตระกูลคนปัจจุบันของตระกูลสนธิไชย จึงส่งผลให้เธอเกลียดชังคนของตระกูลสนธิไชยสุด ๆ
ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ขัดขวางการไปมาหาสู่กันของคนตระกูลรุ่งโรจน์กับตระกูลสนธิไชย ถึงยังไงแวดวงธุรกิจในเมืองพรใหญ่เสียขนาดนี้ อีกอย่างเธอก็ได้วางจากอำนาจไปแล้วด้วย แต่ทว่าแต่ไหนแต่ไรมาไม่ค่อยจะมีใครกล้าพูดถึงตระกูลสนธิไชยต่อหน้าเธอมาก่อนเลย
“พี่มะนาวเองที่จริงก็ไม่อยากทำเรื่องให้เป็นแบบนี้ แต่ฐานภพได้ทำให้เธอท้องโตไปโดยไม่ได้ตั้งใจ พี่มะนาวก็ดันผนังมดลูกบางอีกจึงทำแท้งไม่ได้ ดังนั้นแล้วจึงจำต้องยอมรับฐานภพไปเท่านั้น...” น้ำตาลรีบอธิบายออกไปประโยคนึง
สีหน้าของคุณย่าศิริจันทร์ก็ได้อ่อนลงไปบ้าง “มิน่าช่วงนี้มะนาวไม่ค่อยจะมาหาฉันเลย หล่อนท้องแล้ว?”
“ค่ะ”
“อีกเดี๋ยวตอนเธอไป เอาของบำรุงไปให้หล่อนแทนฉันด้วยแล้วกัน” คุณย่าศิริจันทร์ดื่มชาไปคำนึงอย่างเนือย ๆ ไม่อยากจะฟังเรื่องใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับตระกูลสนธิไชย จึงเปลี่ยนบทสนทนาไป “จริงสิ เมื่อกี้เธอพูดถึงตรงไหนแล้วนะ?”
น้ำตาลเองก็รีบร้อนตอบออกไป “คุณย่า การแข่งขันการออกแบบครั้งนี้มีนักออกแบบคนนึงที่โดดเด่นมากเลย แต่แบบร่างที่เธอเอามาแข่งนั้นได้ถูกยืนยันแล้วว่าได้ก๊อบปี้มาค่ะ”
“ก๊อบปี้?” บนใบหน้าของคุณย่าศิริจันทร์ได้เผยความรังเกียจเกลียดชังออกมาอย่างชัดเจน “การแข่งขันการออกแบบที่ฉันจัดขึ้นนึกไม่ถึงว่าจะมีนักก๊อบปี้ปะปนเข้ามาด้วย!”
“คุณย่าใจเย็น ๆ ค่ะ” น้ำตาลตบหลังของคุณย่าไปเบา ๆ ผ่อนคลายอารมณ์โกรธให้เธอ พูดปลอบออกไปว่า “ฉันได้ยกเลิกสิทธิ์การเข้าแข่งขันของเธอไปแล้ว จะไม่ส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของเอสพี จิวเวลรี่ของพวกเราอย่างแน่นอนค่ะ”
ชาลีจ้องมองน้ำตาลไปอย่างเย็นชา ยิ้มเยาะหยันออกมาเหมือนกับว่าจะมีและก็เหมือนกับไม่มีด้วยเช่นกัน “นักก๊อบปี้ที่เธอพูดถึงก็คือณิชาใช่มั้ย?”
“พี่ก็รู้แล้วเหมือนกัน?”
น้ำตาลจงใจบิดเบือนความหมายของเขาออกไป ขยิบตาให้เขาไปเล็กน้อย
ชาลีนั่งลงบนเก้าอี้ที่น้ำตาลได้ลากมาให้ ขาทั้งสองข้างได้ไขว้กันอย่างสง่างาม “แต่ความจริงที่ฉันได้ยินมา เหมือนกับว่ามันไม่ค่อยจะเหมือนอย่างที่เธอบอกกับคุณย่าเลยนะ?”
“พี่ชาย พี่ไม่ได้รับผิดชอบการแข่งขันครั้งนี้ คงจะไม่เข้าใจสถานการณ์โดยละเอียด แบบร่างการออกแบบที่ณิชาได้ส่งมามันเป็นของก๊อบปี้จริง ๆ ไม่เชื่อล่ะก็ สามารถให้คุณตุ๊กมายืนยันเลยก็ได้”
น้ำตาลไม่มีเกรงกลัวเลยสักนิดเดียว มั่นใจเป็นอย่างมาก