บทที่185 สรุปแล้วเขาใช้ได้หรือเปล่า？

เจนนี่พยักหน้า แล้วก็เช็ดเหงื่อบนฝ่ามือของตัวเองโดยอัตโนมัติ ก่อนจะจับมือกับเขาอย่างจริงจัง “สวัสดีค่ะ เจนนี่ค่ะ คุณเวธัสใช่ไหมคะ คุณ……เดี๋ยวนะ เวธัส？”

ดวงตาของเจนนี่เบิกกว้างขึ้นในทันที สีหน้าเธอดูเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

และสายตาของเธอก็มองกลับมาที่ณิชาสลับกับเวธัส……

เธอกลืนน้ำลายและพูดอย่างระมัดระวังว่า “คุณคือเวธัส สนธิไชยคนนั้นใช่ไหม？”

เวธัสได้ยินดังนั้น ริมฝีปากบางของเขาก็ดูซุกซน “หรือว่าที่เมืองพรยังมีคนอื่นที่ชื่อเวธัสอีกงั้นเหรอครับ？”

OMG！ เจนนี่ตกใจจนไม่สามารถหุบปากได้ น้ำเสียงเป็นจังหวะขึ้นลง แล้วหัวใจก็เต้นแรงอย่างประหม่า

“ณิชา เธอนี่เป็นเพื่อนภาษาอะไรกัน ขนาดคบกับคุณชายใหญ่ของตระกูลสนธิไชยยังไม่บอกฉันเนี่ยนะ！น่าเสียดายที่ฉันเห็นเธอเหมือนคนในครอบครัว เลี้ยงลูกให้เธอ มิน่าล่ะ ถึงได้เอาปัณณ์ไปไว้ที่บ้านฉัน……”

ณิชาได้ยินครึ่งแรกของประโยคก็รู้สึกเขินอาย แต่พอได้ยินประโยคครึ่งหลังก็แทบจะกระโดดขึ้นมาจากเตียง

เธอพยายามส่งสายตาเป็นสัญญาณให้เจนนี่อย่างสุดชีวิต……

เจนนี่เข้าใจ แต่ก็ทำเป็นไม่เข้าใจ

“ไม่ต้องขยิบตาแล้ว ถ้าขยิบอีกคงจะเป็นโรคตาแดงแล้วนะ！”

เกินไปจริงๆ ไม่ยอมบอกเธอด้วยซ้ำว่าปีศาจกษัตริย์ก็คือเวธัส

ณิชาโกรธเจนนี่จนจะบ้าตายอยู่แล้ว กลัวว่าเวธัสจะรู้สึกสงสัย โชคดีที่เวธัสเหมือนกับไม่ได้เก็บคำพูดของเจนนี่ไปใส่ใจ แล้วก็ให้เธอรีบพักผ่อน

เขาหยิบเสื้อแจ็คเก็ตที่พาดไว้บนหลังเก้าอี้แล้วเดินออกไป

ณิชาดึงมือของเขาเอาไว้ “ดึกขนาดนี้แล้วคุณยังจะกลับอีกเหรอ？”

เวธัสหันกลับมาก้มมองเธอ “ไม่อยากให้ผมไปเหรอ？”

ณิชาหยิบหมอนใบเล็กๆ ด้านข้างมากอดไว้ในอ้อมแขน แล้วก็บ่นพึมพำ “รีบไปเลย เจนนี่มาแล้ว ฉันกำลังมีเรื่องจะคุยกับเธอพอดี”

“เดี๋ยวจะมีวิดีโอคุยกับต่างประเทศ ผมจำเป็นต้องกลับไปที่บริษัทก่อนเดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาเยี่ยมใหม่”เวธัสเอาผมทัดหูให้เธอ จากนั้นเขาก็ติดกระดุมชุดสูทของเขาด้วยท่าทางสง่างามเหมือนขุนนางผู้ดี