บทที่310 เป้าหมายของเขา คือพวกเราต้องแต่งงานกัน

ชั้นล่างตึก

ฝนตกกระหน่ำลงมากระทบพื้น น้ำกระเซ็นมากมายนับไม่ถ้วน

เนื่องจากฝนตกหนัก ทำให้มีคนเข้าและออกน้อยลงมาก

รปภ.ชาวฝรั่งเศสที่เฝ้าอยู่หน้าประตูนั้นพูดคุยกัน

“เอ้ะ นายดูสิ ผู้หญิงคนนั้นหมดสติไปแล้ว……”รปภ.คนหนึ่งชี้ไปที่ณิชาและร้องออกมา

“เรียกรถพยาบาลให้เธอดีไหม? ” รปภ.อีกคนหนึ่งพูดออกมาด้วยความลังเล

“นายโง่เหรอ? คุณเวธัสสั่งมาแล้วว่าห้ามเธอก้าวเข้ามาในบริษัทแม้แต่ก้าวเดียว แสดงว่าต้องเกลียดผู้หญิงคนนี้มากแน่ๆ ！แล้วนายยังจะส่งเธอไปโรงพยาบาลอีกเหรอ? ไม่อยากทำงานแล้วรึไง? ”

“พูดอีกก็ถูกอีก แต่ว่าตอนนี้เธอเป็นลมไปหน้าบริษัทแบบนี้ ถ้าเกิดว่ามีคนเห็นเข้ามันจะกระทบกับภาพลักษณ์ของบริษัทเรารึเปล่า? ”

รปภ.ที่เป็นคนนำขมวดคิ้วแล้วก็พูดว่า “งั้นย้ายเธอไปใต้ต้นไม้ก่อน รอฝนหยุดเมื่อไหร่เธอก็คงตื่นแล้วแหละ”

รปภ.ทั้งสองคนสรุปกันเสร็จแล้วก็ออกไปย้ายณิชาไปไว้ที่ใต้ต้นไม้ทันที

ทั้งสองคนแบ่งกัน คนหนึ่งจับไหล่ อีกคนหนึ่งจับแขนของณิชา และกำลังจะย้ายไปด้านข้าง……

“ใครอนุญาตให้พวกแกแตะต้องเธอ？！”

ตามมาด้วยเสียงที่เยือกเย็น เพียงแค่ช่วพริบตาเดียวเท่าน้น รปภ.ทั้งสองคนก็รู้สึกเจ็บที่ไหล่ และก็ถูกทุ่มตัวลงกับพื้นทันที！

เพราะว่าการกระทำนี้ เลยทำให้ณิชาตกลงไปที่พื้นอีกครั้ง

ผมที่เรียวยาวปรกลงมาบนใบหน้า และน้ำฝนก็โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย……

เธอหนาวจนตัวสั่น รู้สึกเหมือนตัวเองตกเข้าไปอยู่ในเอสกิโม แทบจะลืมตาไม่ขึ้นแล้ว

แต่วินาทีต่อมา ร่างกายของเธอก็ถูกใครคนหนึ่งอุ้มขึ้นมา

ขนตาที่เรียวยาวของณิชาสั่นเล็กน้อย เธอหดตัวไปหาความอบอุ่น เวธัสปัดฝนเย็นยะเยือกบนใบหน้าของณิชาออกเบาๆ สายตาของเขานั้นมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

พึ่งจะผ่านไปไม่กี่วันเอง ทำไมเธอถึงได้ผอมลงขนาดนี้?

“คุณ……คุณเวธัส？”รปภ.ทั้งสองคนตะลึงไปเลย

เขาสั่งไม่ให้ผู้หญิงคนนี้ก้าวเข้ามาไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงได้อุ้มเธอด้วยท่าทางที่ระมัดระวัง ราวกับว่ากำลังรักษาสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในโลกอยู่ล่ะ?

เวธัสเหลือบมองสองคนนั้นด้วยสายตาที่เยือกเย็น แล้วก็สั่งโทนี่ “จ่ายค่าจ้างให้พวกมันด้วย แล้วพรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานแล้ว”

รปภ.ทั้งสองคนยังไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ว่าก็โดนไล่ออกซะแล้ว！

เวธัสไม่สนใจอะไรมากมาย เขารีบอุ้มณิชากลับไปที่ห้องพักผ่อนของประธานชั้นบนสุดทันที ร่างกายของเธอนั้นมันเย็นเกินไป ต้องอาบน้ำอย่างเร็วที่สุด และทำให้ร่างกายอบอุ่นด้วยการดื่มน้ำขิงร้อนๆ สักแก้ว……

……

เสียงของพายุฝนถูกสกัดกั้นจากหน้าต่าง

เวธัสวางณิชาลงบนเตียงในห้องพักอย่างอ่อนโยน แล้วก็สั่งให้โทนี่ไปซื้อน้ำขิงมา

พอหันหน้ามา ก็พบว่าผูหญิงที่นอนอยู่บนเตียงนั้นลุกขึ้นมานั่งแล้ว

แววตาของณิชานั้นดูสดใสมาก แล้วความอ่อนแอเมื่อกี้มันหายไปไหนกัน?

เธอเสแสร้งต่างหาก！

มันเป็นแผนการทรมานร่างกายตัวเอง！

เวธัสตระหนักได้ว่าตัวเองโดนเธอหลอกเข้าให้แล้ว ริมฝีปากบางของเขาก็เม้มแน่น

“เวธัส ในที่สุดก็ยอมเจอฉันแล้วเหรอ? ”ณิชาไม่ได้หมดสติไปจริงๆ เมื่อกี้เธอก็แค่อยากลองเดิมพันดู เดิมพันว่าเวธัสจะเห็นเธอไหม และเขาจะใจอ่อนรึเปล่า

โชคดี ที่เธอชนะการเดิมพันในครั้งนี้

ผ่านไปไม่กี่วัน เธอก็ได้เจอเขาอีกครั้ง แต่ว่าเขากลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

ใบหน้าที่เย็นชาของเวธัสไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมา เขาอยู่ห่างจากเธอประมาณหนึ่งเมตรครึ่ง มองหน้าเธอเงียบๆ และพูดว่า “ในเมื่อคุณไม่เป็นไรแล้วก็ออกไปเถอะ”

“ไม่ ฉันจะไม่เป็นอะไรได้ยังไง? คุณคืนลูกมาให้ฉันเลยนะ！”ณิชาโซเซลงมาจากเตียง

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้หมดสติ แต่ว่าการที่เธอตากฝนอยู่นานมันคือเรื่องจริง

ตอนนี้เธอรู้สึกเวียนหัวมากจริงๆ ……

แต่ว่าเธอก็ฝืนวิ่งไปตรงหน้าของเขา แล้วก็คว้าชายเสื้อของเขาเอาไว้

เวธัสพยายามบังคับให้ตัวเองไม่มองใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอ แล้วก็ดึงมือของเธอออก ท่าทางนั้นมันช่างดูเฉยเมยและไร้หัวใจ——