บทที่514 ผู้ชายที่ขวางทางเธอ

สายไหมตาเป็นประกายทันที แล้วเธอก็เสนอด้วยความตื่นเต้น “ถ้ายังงั้นพวกเราไปที่สวนดอกไม้กันดีไหมคะ? ที่นั่นค่อนข้างเงียบ แล้วก็ไม่มีคนผ่านไปผ่านมาด้วย”

“ได้สิ”

เวธัสกระซิบอะไรบางอย่างกับชาลี แล้วก็วางแก้วลงบนถาดอย่างสง่างาม หลังจากนั้นก็เดินไปที่สวนที่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านพร้อมกับ……

วันนี้พระจันทร์สีสวยมาก สายไหมกับเวธัสก็ค่อยๆ เดินเข้าไปช้าๆ

สายไหมตื่นเต้นเป็นอย่างมาก พยายามหาเรื่องคุยกับเวธัสไปเรื่อย ส่วนมากจะเป็นเธอที่เป็นคนพูด ส่วนเวธัสก็แค่ตอบประโยคเดียวเท่านั้นเอง

เพื่อไม่ให้บรรยากาศดูเย็นชืดจนเกินไป สายไหมเลยพยายามเปลี่ยนหัวข้อใหม่เรื่อยๆ

แต่เธอไม่ท้อถอยเลย ตรงกันข้าม เธอกลับมีความกระตือรือร้นมากขึ้น

ยิ่งเวธัสมีความท้าทายมากแค่ไหน ตอนที่ถูกเธอจัดการได้เรียบร้อย ณิชาก็จะเจ็บมากเท่านั้น

ในสวนดอกไม้ไม่มีใครอยู่รอบๆ มีเพียงแค่แสงไฟสลัวสาดสองลงมา สายไหมก็คล้องแขนเวธัสอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วก็เอาหน้าถูอ้อมอกของเขา “พี่เขยคะ ฉันรู้สึกเวียนหัวจังเลย ช่วยประคองฉันหน่อยสิ……”

“ฉันไม่ค่อยชอบแตะต้องผู้หญิงแปลกหน้าเท่าไหร่ ขอโทษด้วยนะ พึ่งคิดได้ว่ามีธุระอื่น ขอตัวก่อนล่ะ”เวธัสแปะมือของสายไหมออกด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย แล้วก็หันหลังเดินออกไป

แขนของสายไหมถูกเวธัสแกะออก แล้วเธอก็ยืนอึ้งอยู่กับที่

ทำอะไรเนี่ย？

เขาพาเธอมาที่ห่างไกลแบบนี้ ไม่ใช่เพราะว่าอยากทำอะไรงั้นเหรอ?

“พี่เขย หรือว่าฉันทำอะไรให้พี่โกรธรึเปล่าคะ? ” สายไหมพยายามฝืนยิ้ม ปนปะไปด้วยความรู้สึกเศร้าใจ แล้วก็เดินตามแผ่นหลังของเวธัสไป

แต่ว่าเวธัสนั้นก้าวยาวมาก ภายในไม่กี่อึดใจร่างของเขาก็หายไปในความมืดแล้ว

สายไหมสวมใส่รองเท้าส้นสูง แล้วก็สวมชุดแหวกสูงอีกต่างหาก อยากจะตามก็ตามไม่ทัน ก็เลยโกรธจนกระทืบเท้า