บทที่57 โรคกระเพาะกำเริบอีกครั้ง

ณิชาคิดแบบนั้น แล้วก็คีบหมู่ตุ๋นอีกสองสามชิ้นให้เวธัส

เขาบอกว่ารสชาติกำลังดี เขาน่าจะชอบใช่ไหม?

เวธัสกลืนหมูตุ๋นเข้าไปในท้องของเขาอย่างต่อเนื่อง โดยสีหน้าไม่เปลี่ยนเลย

“เช้าวันนั้นผมมีสายสำคัญที่ต้องรับสาย……”

““ฉันเข้าใจ คุณกำลังยุ่งกับเรื่องอื่น คุณไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ฉันฟัง พูดตามตรง ฉันยังค้างค่ารักษาพยาบาลคุณอยู่เลย”บางทีอาจจะเพราะว่าเด็กน้อยอยู่ตรงนี้ด้วย ณิชาก็เลยรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย พูดคุยกับ เวธัสอย่างเป็นธรรมชาติ

เวธัสสีหน้ามืดมนในทันที เธอเข้าใจงั้นหรอ?

เข้าใจอะไร？

วันนั้นเขาไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลไปไหนเลย มีแต่เธอนั่นแหละที่ออกไปเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรเลย

ณิชารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในออร่าของเวธัสอย่างเงียบๆ

แล้วก็ย้อนนึกไปถึงสิ่งที่เธอพูดเมื่อกี้นี้ มันสุภาพอยู่ตลอดใช่ไหมนะ?

เธอเลี่ยงไม่คุยกับเวธัส และจดจ่ออยู่กับเจ้าตัวเล็ก "อรัล ลูกชายของน้าณิชา อายุกับความชอบเรื่องด้านอาหารคล้ายกับหนูเลยนะ และรู้สึกเหมือนเป็นหัวข้อทั่วไป คราวหน้าน้าพาหนูออกไปหาเพื่อนดีไหม? ”

“ไม่ดี！”

เจ้าตัวเล็กกับเวธัสพูดพร้อมกันในเวลานี้

พวกเขามองหน้ากัน และคนตัวเล็กทำท่าทางนุ่มนวลและออดอ้อน “ไม่ง่ายเลยกว่าผมจะมีโอกาสได้เล่นกับน้าณิชา อย่าเอาก้างขวางคอไปเลยนะครับ”

ถ้าเกิดว่าอรัลออกมา แล้วแย่งหม่ามี๊กับเขาจะทำยังไง！

เวธัสนึกถึงวันนั้นที่ปัณณ์วิพากษ์วิจารณ์เขาอย่างเต็มที่ สัญชาตญาณบอกเขาว่าเด็กคนนี้จะส่งผลกระทบต่อ อรัลซึ่งอยู่ในช่วงต่อต้านอยู่แล้ว ทางที่ดีไม่ควรจะได้สัมผัสกันเลย！

ทั้งสองคนยากที่จะอยู่ทางเดียวกัน

ณิชาฝืนยิ้มเล็กน้อยๆ รู้สึกเสียใจนิดหน่อย วันนี้ไม่ได้ดื่ม แล้วทำไมถึงเมาล่ะ?

“กินข้าวกันเถอะ”ณิชายิ้มเพื่อปิดหัวข้อนี้ไป แต่ก็ไม่ตื่นเต้นเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

แต่ว่าอาหารที่สั่งมาส่วนใหญ่ ก็กินเกือบจะหมดแล้ว