บทที่ 1

“ท่านแม่ เจ็บเหลือเกิน ช่วยข้า...”

“ฮ่าฮ่า! ซู่จื่อ เจ้าเจ็บปวดหรือไม่เล่าที่เห็นบุตรของเจ้าสิ้นชีพลงต่อหน้า ก่อนตายเขายังมิอาจปล่อยเศษผ้าที่เจ้ามอบให้ได้ด้วยซ้ำ เขารักเจ้ายิ่งนัก! แต่เจ้าไม่แม้แต่จะกอดเขา”

“อา! เหตุใดเจ้าจึงจงเกลียดจงชังเขานัก? หรือเพราะเจ้าถูกบีบให้คลอดเขาหลังถูกวางยาแล้วส่งตัวให้โม่จิงหาน?”

“เจ้ามิรู้รึว่าคืนนั้นข้าต่างหากคือคนวางยาเจ้า? โม่จิงหานร่วมเตียงกับเจ้าเพราะเขาปรารถนาจะช่วยเจ้า ทว่าเจ้ากลับชิงชังเขากับเสี่ยวเป้ยมานานถึงเจ็ดปีเพราะเรื่องนี้!”

“ตอนนี้เขาตายแล้ว เขาตายต่อหน้าเจ้า เจ้าเศร้าโศกหรือไม่? เจ้าเจ็บปวดหรือไม่เล่า?”

พี่หญิง ข้ายังมิได้ยินดีกับเจ้าเลย เรื่องที่ทุกคนในตระกูลจิ่งล้วนตายตกเพราะเจ้า เลือดหลั่งนองเต็มพื้น แม้แต่สุนัขที่เดินผ่านยังไม่กล้าเข้าใกล้ที่นั่น ยินดีกับการล้างแค้นของเจ้าด้วย เจ้าได้ตาหลับได้แล้ว!"

ไม่! ไม่!

มีเลือดไหลนองเต็มไปหมด ร่างเล็กไม่สมประกอบของเสี่ยวเป้ยร่วงลงบนพื้น เขากอดผ้าห่มเปื้อนเลือดไว้ในอ้อมแขนของเขาแน่น เขาไม่อาจลืมตาอันสุกสว่างของเขาได้อีก

"ไม่..."

ซู่จื่อรู้สึกราวกับหัวใจของนางกำลังแยกออก ความเจ็บปวดไม่สิ้นสุดผสานกับความโศกเศร้าเข้าครอบงำนาง

เสี่ยวเป้ยคือเด็กที่นางให้กำเนิดหลังตั้งท้องมาเนิ่นนาน

ทว่านางกลับมิเคยโอบกอดเขาเนื่องเพราะความเข้าใจผิด นางมิได้กอดเขาแม้แต่ก่อนเขาจะตาย

ไม่! นางตายจะมิได้!

นางยังมิได้สังหารศัตรูของนาง ตราบที่นางยังมิได้เอาชีวิตนางแพศยาซู่อวี่! นางมิยอมตายเด็ดขาด!

ซู่จื่อใช้กำลังเฮือกสุดท้ายในกายนางขณะพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะลืมตาขึ้นให้จงได้

สิ่งที่นางเห็นคือทะเลทรายรกร้าง

ตรงหน้านาง ร่างโปร่งแสงสีทองบางเบากำลังมองมาที่นางอย่างอ่อนโยน “นายท่าน ในที่สุดท่านก็ตื่นแล้ว ข้าคือเหยาเป่า ในที่สุดข้าก็ได้พบท่านอีกครั้ง”

เหยาเป่า?

ซู่จื่อจ้องไปที่แสงด้วยความงุนงง เกิดอาการปวดหนึบตรงหน้าอกของนาง

ยามกลางดึกที่นางหลับฝัน นางมักจะได้ยินคนเรียกชื่อนางในหูเสมอ

แต่ทุกครั้งที่นางตื่นจากความฝัน นางมักรู้สึกหลงทางเพราะนางจำเสียงที่เรียกนางไม่ได้

“นายท่าน เหลือเวลาอีกไม่มาก ท่านต้องจดจำสิ่งที่ข้าจะพูด”

“เดิมทีท่านเป็นจักรพรรดิหญิงนาม ซู่จื่อ แต่เนื่องจากพลังวิญญาณของท่านแข็งแกร่งเกินไป ร่างกายของท่านจึงมิอาจทานไหว ท่านสิ้นชีพไปด้วยความตายอันทรมาน การจะกลับชาติมาเกิดได้สำเร็จ ท่านต้องยอมสละวิญญาณเพื่อกลับชาติมาเกิด แต่ด้วยเหตุนี้ จิตของท่านจึงไม่สมบูรณ์ ท่านจึงถูกคนทรยศหลอกลวงและสูญเสียความคิดของท่านเองตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา”

“ครานี้ เหยาเป่าได้ใช้พละกำลังทั้งหมด ท้ายที่สุดจึงช่วยท่านค้นหาวิญญาณที่หายไปกลับมาได้ ต่อไป ท่านสามารถคืนวิญญาณของท่านไปยังตำแหน่งเดิมได้แล้ว”