บทที่ 11

สุนัขป่าขาวกลิ้งไปมาบนพื้นสองสามครั้งด้วยท่าทางพิกล มันลุกขึ้นด้วยอาการหอบห้วง แล้ววิ่งไปหาโม่อู่อิงพร้อมเสียงคำราม

การแสดงออกของโม่อู่อิงไม่เปลี่ยนแปลง เขาคว้าแท่งไม้จากมุมกำแพงแล้วฟาดไปด้านหน้า

อวี้กวนประหวั่นและวิตกเมื่อเห็นสัตว์เลี้ยงของเขาถูกทุบตี

อย่างไรก็ตาม สุนัขป่าขาวคลั่งไปเสียแล้วและต้องการจะกัดพวกเขา โม่อู่อิงทำเช่นนี้เพื่อปกป้องพวกเขา

ซู่จื่อยืนอยู่ที่นั่นอย่างเงียบงันพลางจับสังเกตสุนัขป่าคลั่งตัวนั้นอย่างระมัดระวัง

เห็นได้ชัดว่าสุนัขป่าตัวนี้ไม่ได้คลั่ง มันดูเหมือนว่าจะถูกกระตุ้นโดยบางสิ่งบางอย่าง

นางหรี่ตาและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นนางก็หันไปมองโม่อู่อิง “ลูกสุนัขป่าได้กินสิ่งที่ไม่ควรกินก่อนที่มันจะคลั่งหรือไม่?”

อวี้กวนมองนางด้วยความประหลาดใจและในไม่ช้าเขาก็สงบลง เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “อาหารของลูกสุนัขป่ามีคนดูแลอยู่แล้ว คนใช้ไม่กล้าให้อาหารมัน”

"แปลกนัก" ซู่จื่อมองเขาพร้อมขมวดคิ้ว “ตาของมันแดง มีอาการคลั่ง มันควบคุมการเคลื่อนไหวไม่ได้ ราวกับว่ามีแรงกระตุ้นอย่างผิดวิสัยควบคุมมันอยู่ นอกจากนี้ ลองมองมุมปากของมันให้ดี จะเห็นว่ามีน้ำลายสีเขียวอ่อนอยู่บนนั้น ชัดเจนว่ามันถูกวางยา”

“วางยา?” สีหน้าของอวี้กวนเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขาก็พูดอย่างโกรธเคืองทันที "ใครกล้าวางยาลูกสุนัขป่าของข้า!"

“ฝ่าบาทของข้าอยู่ในตำแหน่งสูงส่ง ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีคนที่มีเจตนาร้ายอยู่รายรอบพระองค์”

ใบหน้าของอวี้กวนซีดขาวและดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

เขาสงบลงแล้วเอ่ยว่า "ท่านสามารถบอกได้ทันทีว่าลูกสุนัขป่าถูกวางยา ท่านคงต้องมีวิธีที่จะช่วยมัน"

ซู่จื่อจ้องไปยังสุนัขป่าสีขาวที่แข็งแกร่งด้วยแววตาเป็นประกาย นางไม่เคยให้ของขวัญวันเกิดแก่เสี่ยวเป้ย ดังนั้นนางจึงไม่ทราบว่าเจ้าตัวเล็กจะชอบสุนัขป่าดุร้ายตัวนี้หรือไม่

เจ้าตัวเล็กคงจะมีความสุขมากที่ได้ขี่หลังสุนัขป่าสีขาว

"ข้าสามารถช่วยมันได้ แต่ข้ามีเงื่อนไขข้อหนึ่ง"