บทที่ 14

ดวงตาของโม่อู่อิงหยุดนิ่งและความคิดที่ซับซ้อนมากมายก็แวบผ่านดวงตาของเขา

ในอดีตนางเกลียดเขามากที่สุด แม้ว่านางกำลังตั้งท้องลูกของเขา นางก็ไม่ต้องการเห็นเขา แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในห้องเดียวกัน นางก็เกลียดจนอยากให้เขาหายไป

แต่เวลานี้นางกลับบอกว่านางจะไม่เปลี่ยนการแต่งงานเพื่อเขา?

ในขณะนั้น อารมณ์ในดวงตาของบุรุษก็ร้อนขึ้น เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้นและกำลังจะเอ่ยคำพูด

ซู่จื่อยิ้มและพูดว่า “ฝ่าบาท...”

โม่อู่อิงตกตะลึงกับน้ำเสียงที่อ่อนโยนของนางและยืนหยั่งรากลึกอยู่ที่เดิม

กาลครั้งหนึ่ง นางเกลียดเขามากจนนางไม่เคยคิดริเริ่มที่จะเข้าใกล้เขาแม้แต่น้อย แต่เวลานี้ นางเริ่มที่จะเข้าใกล้เขา...

อวี้กวนที่อยู่ด้านข้างก็ตกตะลึงเช่นกัน

ในเวลานี้ พวกเขาทั้งสองเกือบจะชิดกัน ซู่จื่อเขย่งเบา ๆ และริมฝีปากสีแดงของนางเกือบจะแตะริมฝีปากของโม่อู่อิง ฝั่งโม่อู่อิง เขาเห็นคอเสื้อของนางเปิดออกเล็กน้อยแล้วลมหายใจของนางก็ถี่ขึ้น เนินอกที่นูนออกมาด้านนอกนั้นแลดูเย้ายวนเหลือคณา!

มองอย่างไรก็เป็นฉากรักคลั่ง!

สะดุดตาเกินไปแล้ว!

ซู่จื่อมองขึ้นไปยังชายตรงหน้าของนาง ริมฝีปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย นางสดใสราวกับดวงอาทิตย์

นางค่อย ๆ โน้มตัวเข้าใกล้หูของโม่อู่อิงและพูดด้วยน้ำเสียงไพเราะว่า “ข้าบอกท่านแล้ว ข้าไม่สนใจชายวิตถารที่หลงใหลในสตรีที่แต่งงานแล้วเช่นท่าน!”

หลังจากนั้นนางก็ยกเข่าขึ้นอย่างเต็มแรง

“โอ้...” โม่อู่อิงคร่ำครวญ ใบหน้าของเขาซีดเผือดและเขาก็โน้มตัวลง ดูน่าสังเวช

รอยยิ้มของซู่จื่อหายไปและนางมองไปที่โม่อู่อิงอย่างเย็นชา “นี่คือคำเตือน ครั้งหน้าข้าจะทำให้ท่านพิการอย่างแน่นอน!”

หลังจากนั้นนางก็โบกมือให้หลิงซวีและพูดว่า "เจ้าลูกหมาป่า! ไปกันเถอะ!"

คนและสุนัขป่าจากไปอย่างไร้กังวล หลังของพวกเขาดูเยือกเย็นและเต็มไปด้วยความภาคภูมิ!