บทที่ 13

Qin Ruowei ตะคอกเบา ๆ เหมือนลูกแมวและตามสายตาของเขา หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ฉีกชายกระโปรงออกเพื่อปกปิดผิวหนัง หันศีรษะไปด้านหลังให้เฉิงซี และหลับตาเพื่อพักผ่อน

ด้วยดวงตาสีเข้ม เฉิงซีช่วยเธอคาดเข็มขัดนิรภัย และเล่นกับผมของเธอ: "เหนื่อยไหม หรือเธอพูดชัดเจนว่าไม่อยากเจอหน้าฉัน"

Qin Ruowei เหนื่อยมาก มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในสองสามวันที่ผ่านมา ไม่มีใครทนได้

“เหนื่อย อย่าส่งเสียงดัง ขอนอนพักก่อน” เสียงของเธออู้อี้ มีน้ำเสียงตุ้งติ้งเล็กน้อย บอกให้เฉิงซีหยุดแกล้งเธอ คาดเข็มขัดนิรภัย และเสียบกุญแจรถ

เมื่อตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ Qin Ruowei ลุกขึ้นนั่งด้วยอาการกระตุกด้วยสีหน้าจริงจัง: "คุณขับรถหรือเปล่า เมาแล้วขับ?"

สำหรับคนอย่าง Cheng Xi ไม่มีใครกล้าหยุดเขาจากการเมาแล้วขับ แต่ชีวิตมีค่า และชีวิตเธอก็อยู่ในกำมือของเขาเช่นกัน!

“ทำไมคุณไม่ขับรถ” เฉิงซีหมุนพวงมาลัยเพื่อถอยหลัง

บังเอิญมีรถผ่านมาพอดี เฉิงซีมีสายตาที่เฉียบคมและมือที่ฉับไว และหมุนพวงมาลัยอย่างแรง รถถอยหลังกะทันหัน และรถสีขาวก็กระแทกเบรกและหยุด

หัวใจของ Qin Ruowei แทบจะกระโดดออกมา เธอมองไปที่กระจกมองหลังด้วยความตกใจ เธอเกือบ เกือบจะ...

เธอปลดเข็มขัดนิรภัยและอดไม่ได้ที่จะตะโกน: "เฉิงซี คุณบ้าไปแล้ว!"

เสียงของเธอดังมาก ดังอย่างน่ากลัว แต่ Cheng Xi เหลือบมองเธออย่างใจเย็น

"ฉันดื่มแล้ว"

การขาดความโกรธของ Qin Ruowei เป็นเหตุผลที่ดีที่ไม่มีสิ่งใดจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว

เธอกระโดดลงจากรถด้วยความโกรธและกำลังจะขอโทษเจ้าของรถคันหลัง แต่จู่ๆ คนที่อยู่อีกฝั่งก็ลงจากรถไปด้วย

อีกฝ่ายเป็นชายวัยกลางคนหัวล้านแต่งตัวดีซึ่งจะสาบานทันทีที่เขาลงจากรถ หลังจากเห็น Qin Ruowei ทัศนคติของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

เดินไปข้างหน้า Qin Ruowei ด้วยรอยยิ้ม เธอยื่นมือออก: "คุณสวัสดี"

Qin Ruowei มองไปที่นิ้วทั้งห้าที่อยู่ข้างหน้าเขาซึ่งมีสีเหลืองจากการสูบบุหรี่ และรู้สึกไม่สบายและไม่สบายใจ

เธอสูบบุหรี่มากจนนิ้วของเธอไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนเป็นสีเหลืองเสมอไป

เมื่อเขาลังเลว่าจะจับมือกันดีไหม เฉิงซีลงจากรถ เดินไปข้างหลังเธอ กอดเอวเธอจากด้านหลัง เอาหัวซบที่คอและไหล่ของเธอ แล้วพูดอย่างคลุมเครือ: "ที่รัก ทำไมคุณไม่ออกไป ?”

ฉินรั่วเว่ยขนลุกซู่ เธอรู้ว่าเขากำลังช่วยเธอ แต่ชื่อ "ภรรยา" ทำให้เธอหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอจึงไม่สามารถบอกได้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร

เธอลูบแขนของเธอ จับมือเขา และพูดเบาๆ ตามคำพูดของเขา: "ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ"

หลังจากพูดจบ เขามองไปที่ชายวัยกลางคนด้วยสายตาขอโทษ: "ฉันขอโทษ สามีของฉัน ฉันดื่มมากเกินไป ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ"

ในขณะที่พูด เขาผลัก Cheng Xi ไปที่ที่นั่งผู้โดยสาร เพื่อความปลอดภัย เธอควรขับรถจะดีกว่า

ชายวัยกลางคนไม่พอใจ: "เรื่องนี้ยังไม่ได้รับการแก้ไข หนีไปทำไม อย่าไป"

Qin Ruowei เพิกเฉยต่อเขา รีบเข้าไปในรถ สตาร์ทเครื่องยนต์ และขับออกไปในฝุ่นผง

รถแล่นไปไกลก่อนที่ Cheng Xi จะคาดเข็มขัดนิรภัยอย่างช้าๆ ในความมืด ดวงตาที่สวยงามของเขาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

“ภรรยา?” เขาเอื้อมมือไปแตะเอวเธอแล้วร้องเรียกอีกครั้ง

Qin Ruowei ตบมือและดุว่า: "ตอนนี้ไม่มีคนนอกแล้ว ได้โปรดคุณเฉิงอย่าแตะต้องฉัน"

เฉิงซีแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน “ภรรยาจะพาฉันกลับบ้านไหม”

มีเรื่องน่ารำคาญมากที่ Qin Ruowei ขับรถพา Cheng Xi ไปที่บ้านของเธอ

เมื่อคิดอย่างที่สอง เธอจะทำอย่างไรหาก Cheng Xi ถูกส่งกลับบ้าน มันดึกมากแล้ว การเรียกแท็กซี่เป็นเรื่องยาก และในเวลานี้ Meimei ต้องเข้านอนเร็ว ดังนั้นจึงไม่สามารถขอให้เธอไปรับทุกครั้งได้

Qin Ruowei กัดริมฝีปากของเธอ ทันใดนั้นไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร

“คืนนี้เราจะนอนในรถกันดีไหม” เฉิงซีขยับอย่างเกียจคร้านและเปิดไฟในรถ