บทที่ 14

Cheng Xi หัวเราะอย่างโกรธจัดกับเธอ: "เอาล่ะ คุณมีความสามารถจริงๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณเล่นกับความรู้สึกของฉันและจากไป Qin Ruowei ฉันประเมินคุณต่ำไป"

Qin Ruowei ไม่ต้องการกลับไปกลับมาในเรื่องนี้จริงๆ นอกจากนี้เธอยังเหนื่อยมากแล้ว

"เฉิงซี ฉันง่วงมาก ขอฉันพักก่อนได้ไหม"

ขณะที่เขาพูด เขาหาว กระพริบตา และมุมตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที ราวกับว่าเขากลัวว่าหากเขากระพริบตาอีกสองสามครั้ง น้ำตาจะร่วงหล่น

แม้ว่าเขารู้ว่าเธอไม่ต้องการตอบคำถามนี้ แต่หัวใจของ Cheng Xi ก็อ่อนลง

เขาไม่อยากทำให้เธอเหนื่อย

ปล่อยมือของเธอแล้วลูบผมของเธออย่างหงุดหงิด: "ไปนอนเถอะ"

Qin Ruowei ง่วงมาก เธอจึงไม่อาบน้ำตรงไปที่เตียงใหญ่ในห้องและหลับไปทันที

ความอ่อนล้าในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาได้รับการปลดปล่อยในทันที และเขาก็หลับสนิท

หลังจากที่ Cheng Xi เปลี่ยนรองเท้าแล้ว เขาก็นั่งบนโซฟาสักพัก ขมับของเขาสั่น ยิ่งเขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นโดยไม่มีเหตุผล เธอมองไปที่บ้านแล้วลุกขึ้นไปที่ห้องของเธอ

Qin Ruowei นอนอยู่บนเตียง เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า ใบหน้าเล็กๆ ของเธอฝังอยู่ในผ้าปูที่นอนนุ่มๆ และเธอไม่สามารถเห็นสีหน้าของเธอได้ชัดเจน

เขานั่งลงข้างเตียง พลิกร่างของเธอ ห่มผ้านวม เสยผมที่ปรกริมฝีปากให้เรียบ แล้วใบหน้าเล็กๆ บอบบางก็ปรากฏต่อหน้าต่อตาเขา

เมื่อเขาเห็นริมฝีปากสีแดงของเธอ เขาก็ผงะไปครู่หนึ่งและถอนหายใจในที่สุด

เขาหยิบที่ล้างเครื่องสำอางและแผ่นสำลีออกจากกระเป๋าของเธอ และช่วยเธอล้างเครื่องสำอางออก ราวกับว่าเธอทำมาแล้วนับหมื่นครั้ง

Qin Ruowei รู้สึกกระหายน้ำ คอของเธอแห้งจนพูดไม่ออก

ลุกขึ้นนั่งจากเตียง หยิบโทรศัพท์ออกมาดูเวลา บ่ายสองโมงกว่าแล้ว เปิดโคมไฟตั้งโต๊ะ ไปที่ห้องนั่งเล่น เทน้ำหนึ่งแก้ว แค่เอาขอบแก้วแตะที่ริมฝีปาก แต่คนบนโซฟากลับดึงดูดความสนใจ

เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะดื่มน้ำ เธอจึงเดินไปที่โซฟาอย่างแผ่วเบา

Cheng Xi นอนอยู่บนโซฟาตัวเล็ก มือข้างหนึ่งวางบนหน้าผากของเขาและอีกข้างวางบนหัวใจราวกับว่าเขากำลังอธิษฐานอย่างจริงจัง

Cheng Xi ในยามหลับอาจเป็นคนที่เงียบสงบและสวยงามที่สุด

ถ้าในชีวิตจะเงียบได้ขนาดนี้ ต้องเป็นสุภาพบุรุษที่ดีแน่ๆ

เธอย่อตัวลงและมองดูเขาในระยะใกล้ๆ ขนตาของเธอยาว จมูกของเธอตั้งตรง เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเธอจะมีอดีตบ้าๆ บอๆ กับผู้ชายที่โดดเด่นเช่นนี้

ฉิน รัวเว่ย รู้สึกทึ่งกับการเฝ้าดูจนสติสัมปชัญญะไม่กลับคืนมาจนกระทั่งเท้าของเขามึนงง ดื่มน้ำในถ้วยจนหมด ลุกขึ้นและกลับไปที่ห้อง

เมื่อเขาออกมาอีกครั้ง เขามีผ้าห่มพิเศษอยู่ในมือ

เธอเตือนตัวเองเสมอว่าเธอกรุณามอบผ้าห่มให้เขาเพราะเธอไม่อยากให้เขาเป็นหวัด ไม่มีเหตุผลอื่น ไม่!

หลังจากทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ เธอก็ลูบแก้ม สัมผัสเนียนเรียบน่าประหลาดใจ ทำให้เธอตกใจ เธอรีบวิ่งไปที่กระจกและพบว่าเครื่องสำอางของเธอถูกลบออกไปแล้ว

ตอนนี้หน้าเธอแก่มากแล้ว ทนไม่ได้แล้ว

เธอไม่ได้ถอดเครื่องสำอางออกก่อนเข้านอน ดังนั้นจึงไม่มีใครอยู่ที่นี่นอกจากเฉิงซีและเธอ

ยากที่จะจินตนาการว่าหลังจากที่ Cheng Xi ช่วยเธอล้างเครื่องสำอางและเห็นใบหน้าที่เปลือยเปล่าของเธอ เธอจะรู้สึกไม่สบายไหม เพราะผู้ชายคนนี้ช่างเลือกมาก โดยเฉพาะกับเธอ

ไม่ปล่อยให้เธอคิดมาก ความง่วงก็เกิดขึ้นอีกครั้ง ฉินรั่วเว่ยล้างหน้าอย่างไม่ใส่ใจ ทาโลชั่นบางๆ แล้วเข้านอน

ในตอนเช้าของวันถัดไป Cheng Xi ลืมตาขึ้นและเห็นสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยซึ่งทำให้เขารู้สึกอึดอัดอยู่ครู่หนึ่ง

เขาได้ยินเสียงฝีเท้าข้างหลังเขา เขาลุกขึ้นนั่งบนโซฟา ผ้าห่มหลุดออกจากตัวเขา

เขาผงะไปครู่หนึ่ง มองไปที่ฉิน รัวเว่ย จากนั้นมองไปที่ผ้าห่มสีชมพูอ่อนที่คลุมหน้าตักของเขา และเข้าใจทันที: "จุ๊จุ๊ คุณเต็มใจเอาผ้าห่มมาให้ฉันเพราะกลัวว่าฉันจะหนาวตาย คุณมี มีสติหน่อย"

ฉินรั่วเว่ยเปลี่ยนเสื้อผ้าและแต่งหน้าบางๆ แล้ว และชำเลืองมองเขา: "เพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยฉันลบเครื่องสำอางออก มันก็เท่ากัน"

หลังจากพูดอย่างนั้น Qin Ruowei ก็เสียใจ เขาไม่มีความทรงจำที่ยาวนานและเขาไม่รู้ว่าจะเปิดหม้อใบไหนและถือหม้อใบไหน

แน่นอนว่า Cheng Xi เริ่มทำร้ายเธออีกครั้ง: "ผู้หญิงไม่สามารถดูแลตัวเองได้หลังจากถอดเครื่องสำอางออก คุณคือตัวอย่างทั่วไป"

ผู้หญิงคนไหนจะทนเห็นคนอื่นบอกว่าเธอไม่แต่งหน้า?

ใบหน้าของ Qin Ruowei มืดลง "ถ้าคุณมองไม่เห็น ก็ไม่ต้องดู ฉันขอให้คุณลบเครื่องสำอางของฉันออก"

เฉิงซีสวมรองเท้าแตะ เข้าห้องน้ำ เดินผ่านเธอไป แล้วพูดเบาๆ ว่า "นานเท่าที่ฉันจะชอบ"