บทที่ 7

เธอกอดอกและหันหน้าไปทางอื่น: "ฉันไม่ต้องการทำอะไร ปล่อยฉันไป"

จุดประสงค์ของเธอคือการขอถ่ายรูปกับ Cheng Xi แต่กลับบังเอิญไปในงานวิวาห์ของ Cheng Yiming และ An Xue สองคนนี้เป็นสิ่งที่เธอหลีกเลี่ยงและหวังว่าพวกเขาจะไม่ได้เจอกัน ความคิดริเริ่ม?

“ฉันไม่เชื่อ” เฉิงอี้หมิงเดินเข้ามาหาเธอทีละก้าว พยายามมองความคิดที่แท้จริงในดวงตาของเธอ เขาเยาะเย้ย “คุณยังลืมฉันไม่ได้ใช่ไหม เว่ยเว่ย”

ลืมเขาไม่ได้? ร่างกายของ Qin Ruowei สั่นสะท้าน เธอปัดผมหยิกยาวไปด้านหลังอย่างลนลาน เชิดคางขึ้น พยายามปกปิดความผันผวนทางอารมณ์ในดวงตาของเธอ: "ฉันไม่มีความรู้สึกใดๆ กับคุณ ดังนั้นโปรดปล่อยฉันไป ปล่อยคุณและ An Xue ไป ,ขอให้มีความสุข"

เธอไม่มีอะไรจะพูดกับเฉิงอี้หมิง ตราบใดที่เธอเห็นคู่นี้ เธอจะนึกถึงลูกในท้องของเธอที่ถูกบังคับให้ทำแท้ง

ความเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจเป็นล้านเท่าของความเจ็บปวดที่เธอได้รับหลังจากยาชาหมดฤทธิ์ มือที่อยู่ข้างๆ เธอถูกกำแน่น ขณะที่ฉิน รัวเว่ยกำลังจะจากไป ก็มีคนมาคว้าข้อมือเธอ: "ฉิน รัวเว่ย! ช่วยไม่ได้ แต่มันเป็นสุนัขที่ฉันเคยเลี้ยง ดังนั้นคุณควรค้นหาตัวตนของคุณดีกว่า การจัดงานแต่งงานไม่ใช่สิ่งที่คนในสถานะของคุณมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะทำ”

ไม่มีใครเห็นความโศกเศร้าในดวงตาของเขาภายใต้แสงไฟ

ภายใต้แสงจันทร์ ทั้งสองสวมเสื้อผ้าหรูหรา ห่อหุ้มตัวเองเหมือนกำแพงเหล็กซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกแปลกแยก

แต่หัวใจของพวกเขามีแผลเป็นมานานแล้ว และพวกเขาไม่สามารถทนต่อความเสียหายเพียงเล็กน้อยได้อีกต่อไป

Qin Ruo หันกลับมาด้วยความโกรธ ยืนอยู่ตรงหน้าเขาและเงยหน้าขึ้นมองเขา: "จริงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นคุณก็คิดถึงสุนัขของคุณมาก คุณจริงจังที่จะแต่งงานกับสุนัขหรือไม่"

ถ้าเธอไม่มีสถานะหรือคุณค่าในหัวใจของเฉิงอี้หมิงจริง ๆ เขาคงไม่สามารถพัฒนาความสัมพันธ์กับเธอถึงขั้นพูดคุยเรื่องการแต่งงานได้

"เว่ยเว่ย..." เฉิงอี้หมิงขมวดคิ้ว

การพูดถึงอดีตกับ Qin Ruowei เป็นความทรงจำที่มีความสุขที่สุดของ Cheng Yiming ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา และเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเคลื่อนไหวเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แม้แต่ในคนเลือดเย็นก็ยังมีประตูชีวิตที่คนอื่นจับได้ง่าย .

โชคชะตาของเขาคือความสัมพันธ์กับ Qin Ruowei

ฉิน รัวเว่ยไม่สามารถควบคุมความทรงจำอันเจ็บปวดที่หลั่งไหลออกมาเหมือนคลื่น เธอคลุมศีรษะและเกลียดชังเฉิง อี้หมิง: "ฉันทนได้กับการที่คุณลงโทษฉัน แต่สิ่งเดียวที่ฉันไม่สามารถให้อภัยคุณได้คือคุณบังคับให้ฉันมี แท้งลูกในตอนนั้น!"

เด็กไร้เดียงสาและเธอไม่ต้องการเห็นชีวิตใหม่ถูกทรมานและฆ่าเพราะความเกลียดชังของคนนอก

ทุกคืนในคืนที่มืดมิด ในความฝันของเธอ เธอมักจะเห็นเด็กที่ถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ด้วยความเจ็บปวด

ผู้ใหญ่ไม่สามารถแบกรับความเจ็บปวดจากการถูกฉีกเป็นชิ้นๆ นับประสากับทารกที่มีรูปร่างไม่สมส่วน

“คุณยังกล้าพูดถึงเด็กคนนั้นอีกเหรอ?” เฉิงอี้หมิงหงุดหงิดทันที

เขารู้สึกสะเทือนใจแล้ว แต่ Qin Ruowei กล่าวว่าเขายังลังเลที่จะแยกทางกับลูกของ Cheng Xi และความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังในจิตใต้สำนึกของเขาก็รุนแรงขึ้น เขาคว้าคอเธอ ทำให้ Qin Ruowei หายใจไม่ออกชั่วขณะ: "อืม .. ...คุณปล่อยฉันไป"