บทที่ 10

หลังอาหารเย็น ฉันกลับไปที่ห้องและคิดถึงสิ่งที่อดีตสามีทำกับฉัน ฉันเต็มไปด้วยความแค้น ฉันนอนอยู่บนเตียงโดยรู้สึกว่าหัวใจถูกปิดกั้นและอึดอัด นอนพลิกไปพลิกมาทั้งคืน

เมื่อออกไปด้วยสายตาที่บอดในตอนเช้า ฉันเห็น Duan Yuancheng แต่งตัวเรียบร้อย นั่งในชุดสูทและรองเท้าหนังบนโทรศัพท์ในห้องนั่งเล่น และข้างโต๊ะกาแฟมีกระเป๋าเดินทางสีน้ำตาลเข้ม

ฉันเปิดประตูและคนขับยืนอยู่หน้าประตู จู่ๆ เขาก็เห็นฉันไม่มีเวลายิ้ม ดังนั้นเขาจึงพูดเสียงแข็งว่า "อรุณสวัสดิ์ มิสชู"

ฉันอารมณ์ไม่ดี สงสัยว่าทำไมคนขับถึงรู้จักฉัน บางทีเขาอาจจะเข้าใจอะไรผิด ฉันเลยได้แต่ก้มหน้าแล้วพูดเบาๆ ว่า "เช้าแล้ว"

คนขับรถเข้ามาและยกกระเป๋าเดินทางให้เขา Duan Yuancheng วางสายแล้วหันมาหาฉัน: "ฉันกำลังเดินทางไปทำธุรกิจอยู่พักหนึ่ง"

ฉันพยักหน้า เดินเข้าไปที่ประตูก่อนแล้วเดินออกจากทางเดิน ข้างนอกมีแสงแดดจ้า

ก่อนที่ฉันจะจากไปไกล ฉันได้ยินคนเรียกฉันจากด้านหลัง

ฉันหันกลับไปและเห็นคนขับยืนอยู่ข้างถนนชั้นล่าง และรถของ Duan Yuancheng จอดอยู่ข้างถนน

“คุณชู” เขาลูบมือ “คุณด้วนถามว่าจะให้นั่งรถคุณไหม”

ฉันเหลือบมองผู้ชายที่นั่งอย่างสง่างามอยู่ที่เบาะหลัง กัดฟันพูด "ช่วยบอกนายด้วนด้วย ขอบคุณ ไม่จำเป็น"

ฉันยืนอยู่ข้างถนนและมองดูรถสีดำขับผ่านฉันไป ฉันออกไปซื้อของกินและกลับบ้าน

ฉันเดินออกจากสถานีรถไฟใต้ดินโดยก้มหน้าลง และฝนเม็ดใหญ่ก็ตกลงมาแล้ว

คนเดินเท้าที่อยู่ข้างถนนรีบร้อนอยากจะกลับไปยังสถานที่ที่พวกเขากำบังชั่วคราว

ฉันค่อยๆ ย่องเข้าไปในชุมชน หยาดฝนโปรยปรายลงมาประปราย ใบหน้าของฉันเจ็บเล็กน้อย

ฉันยืนอยู่หน้าลิฟต์ หยิบกระเป๋าตังค์ออกมา แล้วแตะชั้นลอยด้านขวามืออย่างชำนาญ จู่ๆ มือก็สั่น

บัตรแม่เหล็กที่มักจะวางไว้ข้างในหายไปแล้ว

ฉันมองผ่านกระเป๋าสตางค์และกระเป๋าอย่างระมัดระวัง แต่ไม่พบบัตรแม่เหล็กที่เปิดประตู

ฉันหันกลับมาด้วยความท้อแท้ นั่งยองๆ หน้าทางเดิน คิดอยู่นาน และจำได้ว่าฉันวางการ์ดไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างคลุมเครือ

ฉันหยิบกระเป๋าออกมาและเขย่ามันเป็นเวลานาน แต่การ์ดสีทองที่บอบบางยังคงหายไป

ฉันปิดหัวร้อนและค้นกระเป๋าทั้งหมดเป็นครั้งสุดท้ายฉันหยิบกระเป๋านักเรียนอย่างสิ้นหวังและเดินออกไปข้างนอกดูเหมือนว่าคืนนี้ฉันจะถูกลิขิตให้อยู่บนถนน

ฉันเดินไปรอบ ๆ อย่างไร้จุดหมายบนถนน Shijing สองสามครั้ง ฉันหนาวและง่วงเล็กน้อย หน้าจอโทรศัพท์ของฉันเปิดและปิดกะพริบ จากนั้นเปิดและปิด ฉันกัดฟันและในที่สุดก็กดหมายเลขของ Yuan Cheng บนนามบัตร .

เสียงโทรศัพท์ดังใกล้หูฉัน แต่จู่ๆ ฉันก็หมดความกล้าที่จะวางสาย

สองนาทีต่อมา โทรศัพท์ดังขึ้นและ Duan Yuancheng โทรกลับมา

ฉันมองดูโทรศัพท์ที่ดังอยู่นานจึงกดรับสายอย่างลังเล

“ลูกบ้านนอก?” เสียงของเขาแหบพร่าไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ

ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันรู้สึกเสียใจอยู่ครู่หนึ่ง จมูกของฉันเจ็บจนทนไม่ได้ ฉันตอบเพียงว่า "อืม"

“มีอะไรเหรอ?” เขาถาม “มีอะไรเหรอ?”

ฉันควบคุมอารมณ์แล้วถามว่า "คุณยังอยู่ต่างประเทศหรือเปล่า"

“เอาล่ะ การประชุมสาขาจบลงแล้ว แต่ยังมีลูกค้าอีกสองสามคนที่ต้องการพบ”

“โอ้” ฉันพูดอย่างเคอะเขิน “คุณจะกลับเมื่อไหร่”

“อาจจะอีกสองสามวัน”

“อ๋อ ไม่เป็นไรครับ”

เสียงที่คุ้นเคยของเขาดังก้องอยู่ในหูของฉัน แต่ฉันรู้สึกเหงา และไม่รู้จะพูดอะไร: "ถ้าอย่างนั้นคุณไม่ว่าง ฉันจะวางสาย" ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงรู้สึกว่าฉันพึ่งได้ เขาตอนนี้

ขณะที่ฉันกำลังข้ามสี่แยก จู่ๆ รถคันข้างหน้าฉันก็เร่งเครื่องอย่างแรงและติดไฟแดง ทำให้รถคันที่อยู่รอบๆ บีบแตรอย่างแรง “เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งวางสาย” จู่ ๆ ต้วนหยวนเฉิงก็ขัดจังหวะฉันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “คุณอยู่ไหน”

ฉันชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “ข้างนอก”

น้ำเสียงของ Duan Yuancheng ยังคงสงบ แต่รีบร้อนเล็กน้อย: "ที่บ้านน่าจะเกินสิบสองนาฬิกา คุณออกไปทำอะไรข้างนอก"