บทที่ 12

มันเปิดตาของฉันจริงๆ มีการผ่าตัด วงจรสมองของ Duan Yuancheng แตกต่างจากคนทั่วไปเล็กน้อย

“จริงหรือไม่ที่คนรับใช้ทุกคนในครอบครัวของคุณสวมใส่ทองและเงิน และพวกเขาทั้งหมดเป็นคนขับรถเมื่อเดินทาง และพวกเขาจำเป็นต้องไปด้วยคนเพื่อซื้อของชำ ถือร่มเมื่อฝนตก สวมเสื้อผ้าเมื่ออากาศหนาว และพัดมันเมื่อมันร้อน” ฉันรำคาญ เธอกลอกตาและเกลี้ยกล่อมเขาสองสามคำ

Duan Yuancheng ระเบิดเสียงหัวเราะในทันใด "คุณชน ข้อเสนอแนะของคุณดี ฉันจะจัดหาคนขับรถและคนรับใช้ให้คุณในอนาคต"

“ฉันมาที่นี่เพื่อเป็นนายหญิง” ฉันตอบยิ้มๆ ผู้ชายคนนี้จริงจังกว่านี้ไม่ได้เหรอ? ฉันเป็นผู้หญิงยากจนที่เพิ่งหย่าร้างและถูกทำร้ายอย่างไร้ความปราณี

"เป็นความคิดที่สวยงาม และความกล้าหาญนี้น่ายกย่อง แต่..." คำพูดของ Duan Yuancheng หยุดลงในทันใด

ฉันกัดริมฝีปากด้วยความสำนึกผิด ทำไมฉันพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไปเร็วจัง Chu Liangyan ความสงบของคุณหนีออกจากบ้านแล้ว!

"ความฝันยังมีอยู่ แล้วถ้ามันเป็นจริงขึ้นมาล่ะ"

ไม่ต้องมองก็สามารถจินตนาการถึงสีหน้าของคนที่อยู่อีกฝั่งของหน้าจอได้ผ่านน้ำเสียงที่เย่อหยิ่งและหยิ่งยโส

ก่อนที่ Duan Yuancheng จะพูดจบ เขากล่าวเสริมทันทีว่า "ฉันไม่ได้คาดหวังว่าคุณจะมีความปรารถนาสูงส่งเช่นนี้ เป็นไปได้ไหมว่าคุณอยากได้ความงามของฉัน? อดีตสามีของคุณดูเสียใจเล็กน้อยสำหรับผู้ชม"

อาจารย์ต้วน เราจบเรื่องนี้ได้แล้ว หุบปาก!

ฉันหายใจเข้าลึก ๆ และหลังจากหายใจเข้าลึก ๆ ตันเถียนของฉันก็ย่อตัวลง "ฉันเกรงว่าคุณยังไม่ตื่น ฉันต้องทำงาน ลาก่อน!"

Duan Yuancheng ใจร้ายมากที่กลั่นแกล้งผู้คนทั่วทั้งมหาสมุทร

ฉันยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋าอย่างหงุดหงิดและรอเลิกงาน เวลา 3 ชั่วโมงกว่าๆ ไม่ใช่เรื่องยากเกินไป พริบตาเดียว ก็ได้เวลาเลิกงาน 6:40 น.

ฉันออกจากร้านสะดวกซื้อแล้วเชือกผูกรองเท้าหลุด ฉันนั่งยองๆ อย่างหมดหนทางและผูกเชือกรองเท้า

จู่ๆ ด้านบนศีรษะของฉันก็ถูกเงาปกคลุม ฉันเงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง และหยุดผูกเชือกรองเท้า ทำไมมันถึงเกิดขึ้นอีก ฉันผูกเชือกรองเท้าให้ตรง ยืนตัวตรง และชำเลืองมองไปยังชายหญิงที่อยู่ข้างหน้าฉัน

"โปรดปล่อยฉันไป"

แขนของ Gu Sixing วางอยู่บนเอวของผู้หญิงข้างๆ เขา ทั้งสองคนอยู่ในท่าทางที่ใกล้ชิดติดกันเหมือนตุ๊กตาสยามซึ่งทำให้คนอื่นอิจฉา

ฉันเย้ยหยัน เนื่องจากพวกเขาไม่ยอมปล่อยฉัน ฉันจึงอ้อมไปที่สำนักงานใหญ่ และฉันไม่จำเป็นต้องคุยกับนังนั่นมากเกินไป ซึ่งทำให้ดูเหมือนว่าฉันเสแสร้งมาก

ฉันเลื่อนไปทางซ้ายหนึ่งก้าว และทั้งสองก็เลื่อนไปทางซ้าย และฉันก็เลื่อนไปทางขวา และทั้งสองก็เลื่อนไปทางขวา

“จะทำอะไร” ผมระงับความกระวนกระวายในใจ นี่มันที่ทำงาน ไม่สร้างปัญหาดีกว่า

ปล่อยให้พวกเขาหยิ่งผยอง ฉันหวังว่าพวกเขาจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตได้จริงๆ ไม่งั้นฉันคงหัวเราะไปตลอดชีวิต

Xu Yun ผลักมือของ Gu Sixing ออกไปเบา ๆ และเดินไปข้างหน้าฉันอย่างตั้งใจ "ดูเหมือนว่าคุณจะมีชีวิตที่ดี"

ขณะที่เธอพูด เธอยื่นมือออก นิ้วเรียวยาวสีขาวและนุ่มของเธอเหมือนต้นหอม และเล็บที่ทำอย่างประณีตของเธอก็ดูเปล่งประกายระยิบระยับเมื่อต้องแสงแดด รองเท้าส้นสูง คลื่นลูกใหญ่ และกระโปรงเพรียวบางเป็นเครื่องประดับมาตรฐานสำหรับผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จ .

ผมยอมรับว่าผู้หญิงคนนี้ที่ดูดีทุกด้านจริงๆ เป็นคนดี แต่ผมก็ไม่เคยมองว่าผมเลว

“มันคงจะดีกว่านี้ถ้าไม่มีเธอมารบกวนสายตา” ฉันยกริมฝีปากขึ้นและแสดงรอยยิ้มที่สดใส