บทที่ 15

Duan Yuancheng กลับมาในคืนที่ไม่แน่นอน ฉันกลัวความมืดเล็กน้อยในตอนกลางคืน ดังนั้นฉันจึงเปิดไฟทั้งหมดในห้อง และฉันก็นอนหลับสนิทโดยมีแล็ปท็อปและแล็ปท็อปอยู่ในอ้อมแขน

มืดสลัว ฉันรู้สึกว่ามีคนเอาสมุดบันทึกไปจากมือฉันแล้วเอาผ้าห่มคลุมฉัน อืม ผ้าห่มผืนนี้เป็นที่นิยมมากสำหรับฉัน ฉันพึมพำ พลางลูบไล้อุ่นข้างตัวอย่างพึงพอใจ แล้วก็หลับไป

มากจนฉันไม่ทันสังเกตเลยว่าตอนนี้ต้วนหยวนเฉิงกำลังมองฉันด้วยสายตาแบบไหน ดวงตาคู่นั้นอบอุ่นยิ่งกว่าแสงฤดูใบไม้ผลิในเดือนมีนาคม เขายื่นมือมาปัดผมที่ปิดหน้าฉันออก แล้วพูดด้วยความขบขันว่า "เจ้าโตแล้ว ทำไมนอนเหมือนหมา"

น่าจะเป็น... หมาเคยถูกับเขาแบบนี้มาก่อน? นอน?

รักหมา พรยังดีมาก!

สายตาของ Duan Yuancheng ค่อยๆ เลื่อนไปที่คอมพิวเตอร์บนโต๊ะกาแฟและสมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยโน้ต เขาหยิบสมุดโน้ตขึ้นมาพลิกดู มันเต็มไปด้วยข้อมูลผลิตภัณฑ์และแผนการตลาดบางอย่างที่บริษัทเปิดตัวในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา

เขาหันศีรษะไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยืนพิงเขานอนหลับสนิท เห็นได้ชัดว่าเขาขอให้เธอพักผ่อนที่บ้านในช่วง 2-3 วันมานี้ เขาไม่คิดว่าเธอจะเตรียมตัวหนักถึงขนาดเข้าบริษัทได้ ฉันไม่อยากทำให้เธอประทับใจหรอก อัพ!

หลังจากปิดคอมพิวเตอร์และเก็บสมุดบันทึกแล้ว ต้วน หยวนเฉิงก็ถือผ้านวมเข้าไปในห้อง

ฉันตื่นขึ้นจากเตียงของตัวเองในวันรุ่งขึ้น ฉันเกือบคิดว่าฉันตกลงไปในผีในตำนานที่ชนกำแพง เห็นได้ชัดว่าเมื่อวานฉันง่วงเกินไปและเผลอหลับไปในห้องนั่งเล่น ทำไมฉันยังละเมออยู่?

เกาผมที่ยุ่งเหยิงของฉัน ฉันอาบน้ำและลงไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารเช้า ฉันบังเอิญเห็นเสียงดังในห้องของ Duan Yuancheng ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฉันนอนหลับด้วยความงุนงงเมื่อคืนนี้และรู้สึกเหมือนมีใครเอาผ้านวมมาคลุมเธอไว้ ปรากฎว่า เป็นเขากลับมาแล้ว

มุมปากโค้งขึ้นโดยที่ผมไม่ทันสังเกต ผมเดินไปที่ประตูห้องของเขาแล้วยิ้ม “กลับมาแล้วเหรอ”

เป็นไปได้ไง การแต่งงานของคู่สามีภรรยาสูงวัยเป็นความรู้สึกทางสายตา ยกโทษให้ฉัน ที่สับสนเล็กน้อยในตอนนี้แต่เห็นเขากลับมาฉันก็สบายใจอย่างอธิบายไม่ถูกบ้านว่างเปล่าเมื่อสองสามวันก่อนหลังจากนั้น เขากลับมา จู่ๆ เขาก็รู้สึกเป็นที่นิยม ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฉันมีความสุขมาก!

“อยากกินอะไร” ผมอารมณ์ดีตัดสินใจแสดงน้ำใจถามเขาว่า “เดี๋ยวผมทำให้”

ต้วน หยวนเฉิงกำลังจัดสูทและเน็คไทอยู่หน้ากระจก และเมื่อเขาเห็นเธอยืนพิงประตู เขาก็แค่ยิ้ม "ทุกอย่างเรียบร้อยดีสำหรับมื้อเช้า มานี่และผูกเน็คไทให้ฉันก่อน"

ฉันถือว่าตัวเองเป็นลุงจริงๆ และฉันรู้สึกละอายใจ แต่ฉันก็ไม่กล้าละเลยการกระทำของฉัน ฉันเดินไปหาเขาสองสามก้าวและผูกเน็คไทของเขาอย่างจริงจัง ผู้หญิงหลายคนสูงและ ลักษณะใบหน้าที่งดงามเป็นประติมากรรมที่สมบูรณ์แบบที่สุดในพระหัตถ์ของพระเจ้า และมีอารมณ์ที่น่าดึงดูดอย่างสุดจะพรรณนาทั่วร่างกายของพวกเขา

เขาก้มศีรษะลง และในทันใดก็มีลมหายใจอุ่นๆ รดที่หูของฉัน การสัมผัสใกล้ชิดเช่นนี้ ฉันรู้สึกได้ว่าหัวใจของฉันเต้นแรงขึ้นโดยเขา

“โอเค” ฉันรีบถอยห่างจากเขาสองสามก้าว มองขึ้นและลงผลงานชิ้นเอกของฉัน และปรับลมหายใจไปตามทาง “ดูตัวเองสิ คุณรู้สึกอย่างไร”

อยู่ใกล้เขาขนาดนี้ก็ยากที่จะรับประกันว่าฉันจะไม่ถูกล่อลวงด้วยความงามของเขา ฉันเป็นผู้หญิงที่มีศีลธรรมมาก!

Duan Yuancheng มองไปที่กระจกและพยักหน้า "ไม่เลว"

“เอาล่ะ เสร็จงานแล้ว ลงไปทำอาหารเช้า ลงมาเดี๋ยวนี้ เก็บของเสร็จ” พูดจบฉันก็หันหลังเดินออกจากห้องของเขาไป