บทที่ 2

ขณะที่พูด ป้าหลิวก็เปิดประตูพร้อมกับการ์ดแล้วพาฉันไปที่ห้องทางซ้าย พอเข้าไปในห้อง เธอก็เปิดไฟข้างใน

“วันนี้คุณจัดการแค่คืนเดียว คืนนี้ผมจะคุยกับลูกชายผมเพื่อดูว่าเขาจะหางานให้คุณได้ไหม ผู้ชาย คุณยังต้องมีเงินด้วยตัวคุณเอง คนอื่นมีเท่าไหร่เราไม่มี” ใช้จ่ายสบายใจ”

"อืม ขอบคุณป้าหลิว" ฉันมองเธออย่างขอบคุณ และรู้สึกอยู่เสมอว่าชีวิตของป้าหลิวไม่มีความสุขอย่างที่ฉันคิด

ป้าหลิวลูบหัวฉันเหมือนตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก แล้วพูดว่า "นี่มันดึกแล้ว เข้านอนเร็ว ไม่ต้องกลัว พรุ่งนี้ฉันจะกลับแต่เช้า"

เมื่อเห็นว่าป้าหลิวกำลังจะจากไป หัวใจของฉันก็เริ่มเต้นแรงอีกครั้ง และฉันก็อยากจะขอให้เธอถามเกี่ยวกับเจ้าของบ้าน แต่โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นในขณะนี้ และเสียงก็ฟังดูเหมือนเด็ก

ป้าหลิวยิ้มเมื่อได้ยินดังนั้นก็เดินออกไปที่ประตูพร้อมกับพูดออกไป เมื่อฉันไล่ตามเธอ ป้าหลิวก็ไปไกลแล้ว นอกจากนี้ยังมีอีกอย่างคือประตูบ้านเปิดไม่ได้

ล็อคประตูเป็นแบบพิเศษและมีรหัสผ่านอยู่ ฉันกดสุ่ม แต่มันกดผิด ฉันจึงต้องยอม

ฉันวิ่งกลับไปที่ห้องของป้าหลิว ปิดไฟ และฟังเสียงนั้นอย่างเงียบ ๆ ในความมืด หลังจากฟังไปไม่รู้กี่รอบ ในที่สุด ฉันก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปและผล็อยหลับไปด้วยความงุนงง

ไม่กินข้าวมา 1 วัน นอนไม่ค่อยหลับ ตื่นภายใน 2 ชั่วโมง นึกว่าจะทนได้ แต่ยิ่งทน ยิ่งหิว ยิ่งกินน้ำได้บ้าง มันจะดี

หลังจากพลิกไปพลิกมาอยู่นานก็อดไม่ได้ที่จะเปิดไฟ

ฉันยืนอยู่ข้างประตูและตั้งใจฟังอยู่พักหนึ่ง ฉันเขย่งเท้าเปิดประตู และด้วยแสงสลัวๆ ของไฟฉาย ฉันพบตู้เย็นขนาดใหญ่ซึ่งมีอาหารจานด่วนมากมาย รวมทั้งนมและโยเกิร์ตจำนวนมาก .

ฉันดีใจอยู่พักหนึ่ง รู้สึกเหมือนนักเดินทางในทะเลทรายพบแหล่งน้ำและกำลังจะหยิบมันออกมา แต่ทันใดนั้นเอง เสียงประตูก็ดังขึ้น

จากนั้นมีเสียง "บี๊บ" และทั้งห้องก็สว่างไสว

ชายร่างสูงเดินเข้ามาข้างนอก และในขณะที่เขาเดิน มีกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ในอากาศ

ฉันมองเขาด้วยความตื่นตระหนก และฉันประหม่าจนแทบจะหมดสติ

เขาประหลาดใจเพียงชั่วครู่ จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน: "ชายชราส่งเจ้ามาที่นี่อีกแล้วหรือ"

ฉันกลัวจนขยับตัวไม่ได้เลย ได้แต่ถามเงียบๆ ว่าชายชราคนนั้นเป็นใคร

เขาเดินไปอย่างเอียงอาย เชิดคางของฉันขึ้น แล้วพูดด้วยเสียงแหบพร่า: "ครั้งนี้แปลกจริงๆ ชายชราพบหญิงสาวในหมู่บ้านจริงหรือ"

ฉันเกือบลืมที่จะวิ่งหนีและจ้องมองเขาอย่างโง่เขลา

ชายผู้นั้นหล่อเหลาทีเดียวมีใบหน้าลึกและมีมิติและเขาดูเหมือนลูกครึ่ง ในเวลานี้ เขาหรี่ตาแคบของเขาและมุมปากของเขาก็มีความเหยียดหยามเล็กน้อย

“เขาจะเสียใจแค่ไหนถ้าฉันไม่รับ!”

ชายคนนั้นยิ้มแดกดันและโอบแขนรอบตัวฉัน