บทที่ 20

"ออกไปกินข้าว ฉันมีอะไรจะบอกเธอ" ในช่วงพักกลางวัน ฉันถูกลินน์รังควานให้กินข้าวด้วยกัน และต้วน หยวนเฉิงก็ปรากฏตัวขึ้นเพื่อช่วยฉันจากความคับแค้น ฉันรีบผละออกจากลินน์แล้ววิ่งหนีไปจนสุดทางโดยไม่ทันสังเกตสายตาที่ลินน์จ้องมองมาข้างหลังฉันและความเงียบกะทันหันในห้องทำงาน

“เป็นไงบ้าง ฉันได้ยินจากเสี่ยวหวังว่าคุณค่อนข้างมีพรสวรรค์ด้านการออกแบบ” ต้วนหยวนเฉิงยังคงเยาะเย้ยฉันขณะที่เขาเดิน “มันยากสำหรับฉันที่จะเชื่อว่าคุณอยู่ต่อหน้าฉันในแบบที่คุณปรากฏตัวต่อหน้า ของฉันเขาประสบความสำเร็จในการออกแบบ เอาจริง ๆ อย่าเพิ่งติดสินบนหวังเฉิงเพื่อให้คำพูดที่ดีแก่คุณ "

ฉันอดไม่ได้ที่จะปกป้องตัวเอง "ฉันเรียนวิชาเอกการออกแบบ แต่พ่อแม่ของฉันเสียชีวิตก่อนเวลาอันควร และฉันไม่มีความสามารถในการติดต่อกับสินค้าฟุ่มเฟือยเหล่านั้น ฉันจึงได้แต่เฝ้าดูเพื่อนร่วมห้องของฉันทำ ขึ้นเพื่อสำรวจช่องทางขายเครื่องสำอางราคาถูกบ้าง”

“ถูก” Duan Yuancheng เย้ยหยัน “ฉันกลัวจริงๆ ว่าคุณจะทำลายครอบครัว Duan ของฉัน”

เมื่อรู้ว่าฉันเป็นคนเดียวที่จะต้องทนทุกข์ทรมานหากยังคงเข้าไปพัวพัน ฉันกัดฟันแล้วเปลี่ยนเรื่องทันที "แต่บรรยากาศในบริษัทของคุณดีมาก เพื่อนร่วมงานของคุณก็เข้ากันได้ง่าย คุณรู้ไหม ตอนที่ฉันเห็นลินน์ครั้งแรก ฉันคิดว่าเขาอายุสิบหกหรือสิบเจ็ดปี! เขายังเด็กมาก จึงยากที่จะบอกว่าเขาอายุ 25 ปี และเขาเป็นที่รู้จักในวงการออกแบบอยู่แล้ว"

Duan Yuancheng มองมาที่ฉันอย่างไม่ตั้งใจ ราวกับว่าเขาต้องการฟังฉันพูดต่อ

“เขาเห็นด้วยกับสิ่งที่ฉันพูดในวันนี้เกี่ยวกับสไตล์ฤดูใบไม้ผลิของ Jifu เขาบอกว่าเขารู้สึกอึดอัดที่นางแบบใส่ แต่เขาไม่กล้าพูดออกไปเพราะกลัวว่าทุกคนจะหัวเราะเยาะเขา ดูเหมือนว่าทุกคนจะยอมรับฉันได้ ความสวยงาม ?ฉันพบว่านี่เป็นชุดที่อึดอัดที่สุดเท่าที่คุณเคยซื้อให้ฉัน"

Duan Yuancheng หัวเราะเสียงดังหลังจากได้ยินสิ่งนี้ จากนั้นพูดว่า "ตอนนี้ฉันสงสัยว่าคุณต้องการที่จะมาที่บริษัทของฉันเพื่อขโมยอาจารย์ คุณจะทำง่ายขนาดนี้ได้อย่างไร? ฉันต้องการลงทุนและคุณยังต้องสูญเสียทุกอย่าง"

ฉันรู้สึกรำคาญเล็กน้อยกับความโผงผางอย่างกะทันหันของเขา ฉันปฏิเสธที่จะยอมรับ "ทำไมฉันถึงไร้เดียงสา ยังไงฉันก็เป็นผู้หญิงที่หย่าแล้วเหมือนกัน"

Duan Yuancheng ส่ายหัว "Linn นั้นไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่คุณคิด เขาบอกว่าเขาเกลียด Ji Fu แต่ถ้าคุณไม่ไปที่นั่นในวันนี้โดยสวม Ji Fu เขาจะไม่มองคุณมากกว่านี้ นอกจากนี้ อะไรนะ คุณคิดว่าความคิดเห็นของฉันเกี่ยวกับดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิของ Ji Fu ถูกต้องไหม มันไร้สาระที่คุณดุ Ji Fu แต่คนอื่นเห็นหน้า Ji Fu และเห็นด้วยกับคุณ"

ความสุขในตอนเช้าหายไปในทันที และในขณะที่ฉันกำลังจะทะเลาะกับ Duan Yuancheng ฉันเห็นเขากุมหน้าผากอย่างช่วยไม่ได้ "ลืมมันไปเถอะ แม้แต่ Xiao Wang ก็ยังพูดแทนคุณ ฉันหวังว่าคุณจะไม่ ให้ฉันผิดหวังในอนาคตใช่ไหม" ที่ฉันโทรหาคุณในวันนี้เพราะฉันมีเรื่องอื่นที่จะบอกคุณ"

“คุณเห็นกระดาษของวันนี้ไหม”

ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง สงบสติอารมณ์ แล้วพูดว่า "อืม คุณสามารถถ่ายภาพในบ้านของคุณเองได้ ประธานาธิบดีคนนี้ไร้ความสามารถมาก" ในตอนท้าย ฉันรู้สึกดีใจ บางทีจิตใต้สำนึกอาจคิดว่าเขาสามารถจัดการได้ ฉันจำได้แม่นว่าพ่อสลัดไข่ที่ปาใส่หัวเขาออก และบอกฉันว่าเรื่องซุบซิบก็เหมือนกับไข่ ชื่อเสียงที่ไม่ดีที่คนอื่นใส่คุณไม่ได้ทำให้คุณดีขึ้นหรือแย่ลง

ฉันไม่ต้องการที่จะจำอดีต แต่การเผชิญหน้าของ Duan Yuancheng ทำให้ฉันเชื่อมโยงอดีตและวันนี้ในวันดังกล่าว สถานะปัจจุบันของฉันแตกต่างจากเขามาก และฉันไม่ต้องการมีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา

อย่างไรก็ตาม Duan Yuancheng ไม่ได้โต้เถียงกับฉันเหมือนเคย ตรงกันข้าม เขาขมวดคิ้วและพูดว่า "ฉันไม่ต้องการเห็นภาพแบบนี้อีก"