บทที่ 4

เขามองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ดิ้นรนและเคียดแค้น ในขณะนั้น ฉันรู้สึกหนาวเหน็บในหัวใจราวกับว่าฉันตกลงไปในนรก

ทันใดนั้นฉันก็เข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำกับฉันแบบนี้ มันต้องเป็นเพราะคำพูดที่ฉันพูดก่อนที่จะจากไป แต่คำพูดเหล่านั้นไม่ได้มาจากความจริงใจของฉัน ฉันพูดพวกเขาเมื่อฉันรีบร้อนเท่านั้น แม้ว่าเราจะแยกจากกันจริงๆ ฉันยังเป็นไปไม่ได้ที่จะทำเช่นนั้น

ฉันพยายามอธิบาย แต่ Gu Sixing ไม่ให้โอกาสฉันเลย เขายัดถุงเท้าใส่ปากฉันแล้วพูดอย่างใจเย็น: "ฉันไม่สามารถฆ่าใครซักคนเพียงเพราะคำพูดของผู้หญิงคนนั้น วิธีเดียวคือดักจับคุณ ที่บ้าน" พูดตรงๆ ดีกว่า บางทีฉันอาจจะเปลี่ยนใจปล่อยคุณไปก็ได้"

หลังจากพูดเช่นนี้ เขาก็หันหลังและจากไป

ห้องกลับสู่ความเงียบสงบเหมือนสุสาน ความเงียบสงบทำให้ผู้คนแตกตื่น ฉันมีเวลาไม่มากที่จะสัมผัสมัน ฉันแลบลิ้นอย่างสิ้นหวัง และคายถุงเท้าเหม็นๆ เข้าปาก

อากาศบริสุทธิ์ทำให้ปอดของฉันอึดอัดมาก และความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะมีชีวิตรอดทำให้ฉันดิ้นเหมือนแมลง

ถ้าฉันไม่หนีเร็ว เมื่อฉันเห็น Gu Sixing อีกครั้ง อาจถึงเวลาตายของฉัน ความวิตกกังวลและความกลัวทำให้ฉันเหงื่อแตกพลั่ก และยังทำให้ฉันออกแรงจนถึงขีดสุดของร่างกาย และฉันก็ยืนขึ้นจริงๆ

Gu Sixing ชอบกินผลไม้มาก ฉันจำได้ว่ามีมีดผลไม้อยู่ที่โต๊ะข้างเตียง ฉันกัดมันด้วยฟันแล้วหยิบมีดผลไม้ออกมา

ฉันพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะหนีบมันไว้ที่รอยแตกของเตียงเพื่อตัดเชือกที่ข้อมือ เกือบทุกครั้งที่ฉันขยับมีด มันจะเอียงไปด้านข้าง ฉันยืดมันให้ตรง และใช้เวลากว่าสองชั่วโมงกว่าจะเสร็จ ฉันตัดเชือกขาดครึ่ง และฉันไม่มีแรงจะโยนอีกต่อไป ฉันจึงถูกับโต๊ะข้างเตียง เมื่อเชือกขาด ฉันเกือบจะทรุดตัวลง

เมื่อเห็นว่า Gu Sixing กำลังจะออกจากงาน ฉันจึงลุกขึ้นด้วยความโล่งอก เปิดประตูที่ล็อคด้วยกุญแจสำรอง และหนีออกจากสถานที่ที่เรียกว่า "บ้าน" ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม

ฉันถูกมัดนานเกินไป มือและเท้าชา และฉันก็หกล้มติดต่อกันหลายครั้ง คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเห็นก็เลี่ยงเพราะกลัวจะถูกจับ

นี่คือธรรมชาติของมนุษย์ ฉันไม่สามารถตำหนิคนอื่นได้ แต่ฉันไม่มีความคิดมากเกินไป สิ่งเดียวที่ฉันคิดได้คือซ่อนตัวในสถานที่ที่ Gu Sixing พบ ไม่ว่าสิ่งที่เขาพูดจะเป็นความจริงหรือไม่ก็ตาม ฉันกลัวจริงๆ

ฉันวิ่งอย่างทุลักทุเลตลอดทาง ฉันเวียนหัวเล็กน้อยเนื่องจากขาดออกซิเจนอย่างรุนแรง และวิ่งตรงไปที่รถข้างหน้าฉัน แต่โชคดีที่รถไม่ได้ขับไป ไม่เช่นนั้นฉันจะต้องเห็นฮาเดสอยู่ในจุดนั้น

กระจกหน้ารถเหล็กกระแทกเข่าผมเจ็บมาก น้ำตาไหลทันที ไม่กล้าอยู่นาน คว้าตัวรถลุกขึ้นวิ่งอีกครั้ง พอประตูรถเปิด ผู้ชายตัวสูงก็เดินออกมาจากรถ เหมือนก้อนเมฆก้อนใหญ่ลอยอยู่เหนือหัวของฉัน

“ฉันขอโทษ” ฉันขอโทษโดยสัญชาตญาณ และทันทีที่ฉันหันกลับไป ฉันก็ถูกจับกลับมา

ชายคนนั้นอุ้มฉันขึ้นเหมือนไก่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ว่า "คุณเอง คนชน"

ใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นต่อหน้าต่อตาของฉัน และหลังจากนั้นเพียงไม่กี่ชั่วโมงฉันก็ได้พบกับชายคนนั้นจากเมื่อคืนนี้อีกครั้งโดยไม่คาดคิด

“อ๊ะ อย่าจับฉัน ฉันรีบ ฉันจะไปห้องน้ำ” ฉันร้องลั่นและพูดอย่างไม่สบอารมณ์

ต้วนหยวนเฉิงเลิกคิ้ว "ไปห้องน้ำมีเรื่องด่วนเหรอ"

เขามองฉันขึ้นๆ ลงๆ แล้วพูดว่า "คุณดูเก๋มาก คุณถูกปล้นหรือเปล่า"

ฉันไม่ต้องการให้เขาบอกฉันว่าฉันก็รู้ว่าฉันดูแย่มาก แต่เมื่อเทียบกับชีวิตของฉันแล้ว ภาพลักษณ์ของฉันก็ไร้ความหมายเกินไป

“ฉันกำลังถูกไล่ล่าจริงๆ ปล่อยฉันเร็ว” ฉันเดินไปแกะมือเขาอย่างกระวนกระวาย