บทที่ 9

ฉันมองเขาโดยไม่พูดอะไร เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นผู้ชาย และเขามีความต้องการเสื้อผ้าสูงกว่าผู้หญิง ตราบใดที่เขาสวมใส่สบาย เขาต้องการเสื้อผ้าสีฉูดฉาดเหล่านั้นไปเพื่ออะไร?

“ฉันจะให้เงินคุณ คุณไปซื้อเสื้อผ้า” ต้วน หยวนเฉิงยืนขึ้นและตบมือด้วยความขยะแขยง “ฉันไม่สงสัยเลยว่าคุณเป็นขโมย ตอนนี้ฉันสงสัยว่าคุณถูกส่งมาจากศัตรูของฉัน บริษัท Undercover พยายามที่จะมีอิทธิพลต่อสุนทรียภาพของฉันอย่างละเอียด เพื่อที่ฉันจะไม่สามารถขายเสื้อผ้าได้แม้แต่ชิ้นเดียว"

ปากเป็นพิษเกินไป ผมแอบแช่ง.

“คุณไม่ควรดุฉันจากก้นบึ้งของหัวใจ อารมณ์ทั้งหมดของคุณเขียนไว้บนใบหน้าของคุณ” Duan Yuancheng ผลักฉันออก “พอแล้ว อย่านำอะไรติดตัวไป”

เมื่อฉันเดินออกจากห้อง ฉันมองย้อนกลับไป และเมื่อประตูปิดลง ฉันบอกตัวเองว่าที่ผ่านมาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฉัน และหลังจากลงนามในข้อตกลงการหย่าร้างแล้ว ฉันจะไม่ติดต่อกับ Gu Sixing อีกเลย ลาก่อนวัยเยาว์ของฉัน ลาก่อน ปีที่โง่เขลาและโง่เขลาของฉัน จากนี้ไปฉันอยู่คนเดียวดีกว่า

นั่งอยู่ในรถของ Duan Yuancheng เขามาถึงวิลล่าที่คุ้นเคยอีกครั้ง ระหว่างทาง Duan Yuancheng โทรและขอให้เลขาของเขาซื้อเสื้อผ้าที่เหมาะกับหญิงสาว ฉันได้ยินเสียงที่ปลายอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์อย่างชัดเจน เสียงที่ประหลาดใจ มา. หลังจากวางสาย ต้วน หยวนเฉิงก็อธิบายให้ฉันฟังด้วยความใจดีว่า "ฉันยังกังวลเกี่ยวกับรสนิยมของคุณ ดังนั้นฉันจึงขอให้เลขาของฉันซื้อให้คุณ" แม้ว่าฉันจะไม่สามารถทำอะไรได้ แต่ฉันก็ไม่ได้ทำ พูดอะไรไม่ออกเลย เสื้อผ้าที่ Duan Yuancheng ซื้อมาจะต้องมีราคาแพงมาก และเขาไม่รู้ว่าจะสามารถซื้อได้เมื่อไหร่

เมื่อนึกถึงเลเยอร์นี้ฉันก็มีความคิดที่จะทำงานอีกครั้ง

หลังจากอยู่กับ Gu Sixing ฉันคิดแค่ว่าจะทำให้ Gu Sixing ผ่อนคลายได้อย่างไร เขายุ่งกับงาน ฉันเลยลาออกจากงานมาดูแลเขาที่บ้าน ทำซุปให้เขา ซักผ้า และปรนนิบัติเขาเหมือนพี่เลี้ยงเด็ก ฉันยิ้มอย่างมีเลศนัย แล้วตัดสินใจว่าฉันจะไม่เชื่อคำพูดหวานๆ ของใคร และต่อจากนี้ไปจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองเท่านั้น

คืนที่เงียบสงบ

ในโถงทางเดินมีแสงไฟอ่อนๆ และพรมนุ่มๆ สามารถปิดเสียงฝีเท้าของฉันได้

ฉันเดินลงไปข้างล่างอย่างช้าๆโดยสวมรองเท้าแตะ แล้วเสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

ฉันก้มหน้าลงและจดจ่ออยู่กับการส่งข้อความขณะเดิน และเมื่อฉันลงบันไดไป ฉันไม่ได้สนใจอะไรสักพัก และจู่ๆ เท้าของฉันก็พลาด

ฉันไม่สามารถตอบสนองได้ทัน ฉันกรีดร้องและลื่นไถลไปสองขั้นบนบันไดด้วยความอับอาย และฉันก็กำลังจะล้มลง

ทันใดนั้นก็มีแขนคู่หนึ่งยื่นออกมาจับฉันไว้แน่น

ฉันเงยหน้าขึ้นและเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของผู้ชายซึ่งอยู่ใกล้ฉันมากเกินไป และฉันก็เห็นประกายในดวงตาของเขาอย่างชัดเจน

Duan Yuancheng รีบปล่อยฉันไป

“ขอบคุณ” ฉันได้ยินเสียงของตัวเองที่สุภาพและเย็นชา

แต่เขาไม่ขยับ เขายังคงยืนอยู่ตรงหน้าฉัน มือข้างหนึ่งจับราวบันได จ้องมองมาที่ฉัน

ฉันหันกลับไปมองเขาโดยเงยหน้าขึ้น ฉันไม่รู้ว่า ดวงตาของฉันเต็มไปด้วยความยั่วยุหรือไม่ แต่ฉันเห็นความสลัวเล็กน้อยในดวงตาของเขา

ฉันเดินผ่านเขาและเดินขึ้นบันไดโดยไม่ละสายตา ฉันเอาแต่ใจตัวเองก็จริง แต่ฉันแค่รู้สึกผิดและไม่อยากก้มหัวให้

ฉันเพียงแค่ต้องลดคิ้วลงและตกแต่งให้สมบูรณ์แบบ

“คุณอยู่ที่นี่ได้ งั้นป้าหลิวนอนที่นี่” ต้วนหยวนเฉิงพูด “มีเงินเดือนของป้าหลิวด้วย ฉันจะโทรหาคุณ”