บทที่ 11

หลังจากฟังคำพูดของ Li Ran แม่ของ Yin รู้สึกเจ็บปวดอย่างมากในหัวใจของเธอ เธอพับฝ่ามือปิดหน้าอก นั่งหอบเหนื่อยอย่างหนัก จ้องมองที่ Li Ran ด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง แต่ไม่สามารถพูดอะไรได้ พ่อของหยินรีบดูแลแม่ของหยิน "หลี่หม่า ไปซื้อยา... รันเอ๋อ รันเอ๋อ เจ้าพูดอย่างนั้นได้อย่างไร!" เขารินน้ำให้แม่ของหยินหนึ่งแก้วขณะพูด และตบหลังเธอและป้อนน้ำดื่มให้เธอ

Li Ran ได้กล่าวคำที่รุนแรงแล้ว และยืนอยู่ที่นั่นอย่างไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอวิ่งขึ้นไปชั้นบนเพื่อไปหายาให้แม่ของ Yin ดูแม่ของ Yin รับไป แล้วหยิบกระเป๋าของเธอแล้วออกไป ประตูหลังจากที่เธอสงบลงเล็กน้อย .

"Ran'er, Li Ran ... " แม่ของ Yin เพิ่งหยุดหายใจเมื่อเห็น Li Ran ออกไปอย่างเร่งรีบ และเธอยังคงพยายามอย่างยิ่งที่จะช่วยเธอ

หัวใจของ Li Ran อ่อนลง และเขามองย้อนกลับไป เมื่อเห็นว่าแม่ของ Yin ได้รับการดูแลจากพ่อของ Yin ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจและบังคับตัวเองให้ออกไป

ถ้าตอนนี้เธออยู่ในบ้านของหยิน เธอจะถูกพ่อแม่เกลี้ยกล่อมให้ไม่รู้เรื่อง เธอไม่ต้องการเสียเวลากับ Yin Minqing อีกต่อไป และเธอไม่ต้องการทนต่อการนินทาจากฝูงชนอีกต่อไป... เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ Li Ran ก็เร่งฝีเท้าและวิ่งออกจากประตู

เมื่อ Li Ran กลับมาที่โรงพยาบาล กลุ่มพยาบาลยังคงรวมตัวกันรอบโต๊ะพยาบาล พูดคุยอย่างกระตือรือร้น

พวกเขาคุยกันอย่างมีความสุข และเมื่อ Li Ran มาถึง พวกเขาก็หายไปราวกับเห็นสัตว์ร้ายหลั่งไหลมา Li Ran มองที่ดวงตาที่หลบเลี่ยงของพวกเขาและเข้าใจอย่างเป็นธรรมชาติในใจของเขา ทุกวันนี้ เขาถือได้ว่าเป็นนักพูดในโรงพยาบาลที่น่าเบื่อแห่งนี้หลังอาหารเย็นเมื่อเขาว่าง

แม้ว่า Li Ran จะไม่ชอบสิ่งนี้อยู่ในใจ แต่เขาก็รู้ว่าไม่ว่าเขาจะพยายามแก้ตัวมากแค่ไหนในเวลานี้ ก็จะไม่ช่วยเรื่องนี้ แต่จะทำให้เรื่องมืดลงและมืดมนแทน เธอยืดหลังตรง ปัดผมยาวปรกหน้าผาก และเดินผ่านฝูงชนโดยไม่เกรงกลัว

"พยาบาลลี่..." พยาบาลคนใหม่เดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางลึกลับ "ฉันได้ยิน..."

"อย่าไปฟังพวกเขา" Li Ran ไม่สามารถจัดการกับข่าวลือเหล่านี้ได้ ดังนั้นเขาจึงจัดการกับพวกเขาอย่างลวกๆ

แค่เธอไม่คาดคิดว่าแม้แต่นางพยาบาลคนใหม่จะรับนิสัยเก่าได้เร็วขนาดนี้

Li Ran พยายามอย่างดีที่สุดเพื่อให้ดูเปล่งปลั่ง และเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นของเขาอย่างร่าเริง แม้ว่าในใจของเธอจะกังวลเกี่ยวกับหยินหมินชิง แต่เธอก็ยืนยันและเกลี้ยกล่อมไม่ให้ตัวเองต้องขายหน้าอีกต่อไป เธอตัดสินใจอย่างลับๆ ในใจว่าในอนาคต หากไม่จำเป็น เธอต้องไปตรวจรอบวอร์ด และเธอจะไม่ติดต่อกับหยินหมินชิงในโรงพยาบาลแห่งนี้อีกเลย

มิฉะนั้น เมื่อเธอเห็น Yin Minqing เมื่อเขาปล่อยเธอไป เธอจะไม่สามารถควบคุมจิตใจของเธอได้ และเธอก็อดไม่ได้ที่จะเข้าหาเขา

Li Ran กังวลว่าจะใช้เวลาช่วงค่ำอย่างปลอดภัยอย่างไร เมื่อเขาได้ยินเสียงเอะอะโวยวายที่ทางเดินด้านนอก เสียงกรีดร้องและดูถูกคนแล้วคนเล่า

บ่นในใจก็ยังลุกออกไปตรวจดู ทันทีที่เธอออกไป เธอเห็นกลุ่มคนอยู่หน้าวอร์ดหมายเลข 13 ซึ่งดูเหมือนจะโต้เถียงกันเกี่ยวกับบางสิ่ง Li Ran อยู่ในจุดที่เธอหลงทาง พยาบาล Li จึงรีบไปจับ Li Ran แล้วพูดว่า "พยาบาล Li... สถานการณ์แย่ สถานการณ์แย่!" Li Ran ตามเธอไปอีกด้าน " อย่ากังวล ไม่ต้องกังวล เกิดอะไรขึ้น..." "สมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วยที่นั่นบอกว่าพวกเขากำลังโหวกเหวกที่จะย้ายไปหอผู้ป่วยพิเศษ... พยาบาลไม่สามารถหยุดพวกเขาได้ พวกเขาโหวกเหวกโวยวาย... แล้วฉันควรทำอย่างไร หัวหน้าพยาบาลหลี่"

Li Ran ผละจากมือของเธอและเดินเข้าไปดู

ที่ประตูวอร์ดมีหญิงอ้วนนั่งไขว้เอว สวมชุดสีแดง ผมบางและใบหน้าที่เหนื่อยล้า เธอดูอายุราว 50 ปี "โรงพยาบาลของคุณเป็นอะไรไป ดูสิ เราจองห้องพักไว้นานมากแล้ว วอร์ด จู่ๆ คุณก็บอกฉันว่าไม่มีแล้วเหรอ?” ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างก้าวร้าว น้ำเสียงของเธอเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ และแทบไม่มีพยาบาลคนไหนกล้าเข้ามาขวาง พวกเขาแค่ล้อมเธอไว้และเกลี้ยกล่อมผู้คนที่เฝ้าดูอยู่ กลับไปที่วอร์ด .