บทที่ 12

เมื่อเห็นว่าไม่มีการตอบสนองจากฝูงชน Li Ran จึงลุกขึ้น "คุณป้าคนนี้ที่ยืนกรานที่จะเปลี่ยนวอร์ดและขอให้เปลี่ยนเป็นห้อง 48 ตามชื่อ เตียงในโรงพยาบาลถูกดึงออก..."

"มันอุกอาจจริงๆ!" คณบดีพูดหลังจากเดินไปสองสามก้าว มองไปรอบๆ และเดินไปที่เตียงในโรงพยาบาลเพื่อตรวจสอบคนไข้ เขามองไปที่ป้ายชื่อที่แขวนอยู่ข้างเตียงและอ่านว่า "Xie Youcai อายุห้าสิบแปดปี" เขาเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงในชุดแดงที่กำลังสร้างปัญหา "คุณคือครอบครัวของเขาหรือเปล่า"

เมื่อเห็นคณบดีกำลังมา ผู้หญิงในชุดแดงก็นั่งลงนานแล้วและยืนอยู่ที่ประตูพร้อมกับก้มศีรษะลงยังคงไม่มั่นใจ

"ใช่ ถูกต้อง" ผู้หญิงคนนั้นตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้น "ฉันเป็นภรรยาของเขา"

“ทำไมคุณยังยืนยันที่จะเปลี่ยนวอร์ด คุณไม่พอใจกับการใช้ชีวิตในวอร์ดนี้หรือเปล่า” คณบดีถามอย่างอดทน ยิ้มและดูใจดีมาก เมื่อมองไปที่ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนตรงหน้าเขา เขาก็คุ้นเคยกับกิจวัตรที่ครอบครัวของผู้ป่วยเหล่านี้ใช้อยู่แล้ว

หญิงวัยกลางคนดูเหมือนจะเป็นลมในทันใด และเธอก็เริ่มตื่นเต้น “วอร์ดนี้เล็กและแออัด ดูสิ ขาของสามีฉันบาดเจ็บสาหัส และรอยเย็บก็ยังไม่ได้ถูกเอาออก เราจะแบ่งปันได้อย่างไร ห้องที่มีสามคน?” วอร์ด? ฉันแค่กลัวการติดเชื้อ เรานัดวอร์ดไว้แล้ว นี่ไม่ควรย้ายเราไปวอร์ดพิเศษเหรอ?”

“คุณผู้หญิง เดี๋ยวก่อน” ครูใหญ่ขัดเธออย่างกระวนกระวายใจ “อาการบาดเจ็บของสามีคุณไม่ร้ายแรง และเขาสามารถอาศัยอยู่ในวอร์ดทั่วไปได้ตามระเบียบ ระเบียบวอร์ดของเราและการทำความสะอาดและฆ่าเชื้อประจำวันก็เป็นไปตามอย่างเคร่งครัดเช่นกัน ด้วยข้อกำหนด... ...จะไม่มีการติดเชื้อข้ามสายพันธุ์ โปรดวางใจได้..." ครูใหญ่อธิบายอย่างจริงจัง โดยหวังว่าผู้หญิงตรงหน้าเขาจะฟัง

“อย่าบอกนะว่าฉันถามไปหมดแล้ว” หญิงสาวพูดอย่างกระวนกระวาย ฟังอะไรไม่ออก “ผู้ชายที่อยู่ในหอผู้ป่วยพิเศษไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเลย ไม่ใช่เพราะเขาแก่แล้วด้วย หัวหน้าพยาบาลคนนั้นเหรอ เพื่อนที่ดี ไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์...” เสียงของหญิงสาวดังขึ้นเรื่อยๆ

"หุบปาก!" Li Ran ทนไม่ได้อีกต่อไปและเดินไปที่ด้านหน้า "คุณรู้อะไร ทำไมคุณถึงบอกว่าผู้คนเข้ามาโดยการเชื่อมต่อ คุณเห็นด้วยตาไหน" การได้ยินคนอื่นใส่ร้ายตัวเองโดยไม่ พื้นฐานใด ๆ เธอไม่ต้องการแบกรับอีกต่อไป ลง

"เฮ้ น้องสาว คุณเป็นใคร" หญิงวัยกลางคนรู้สึกเจ็บที่ใบหน้าเมื่อเห็น Li Ran ขัดจังหวะตัวเองแบบนี้ "คุณตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น คุณเป็นหัวหน้าพยาบาลที่ยั่วยวนสามีของคนอื่นหรือเปล่า"

"หยุดพูด!" Li Ran รีบวิ่งไปข้างหน้า แต่ถูกหยุดโดยกลุ่มพยาบาลที่อยู่รอบๆ ตัวเขา Li Ran รู้สึกลำบากใจและหญิงวัยกลางคนก็เย้ยหยันและเหน็บแนม และเหตุการณ์ก็วุ่นวายอีกครั้ง

คณบดียืนนิ่งขมวดคิ้ว “เงียบ!” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธที่ควบคุมไม่ได้ แต่สีหน้าของเขายังคงสงบเช่นเคย เขาส่ายหัว ผลักนางพยาบาลออกไป และเดินไปหาหญิงวัยกลางคน "อย่ากังวล คุณครู โรงเรียนของเราจะให้คำตอบที่น่าพอใจแก่คุณอย่างแน่นอน ตอนนี้ได้โปรดย้ายเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาลของสามีคุณกลับไปที่วอร์ด" ไม่ คุณกำลังทำตัวแบบนี้เป็นการรบกวนการทำงานปกติของโรงพยาบาล และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของเราสามารถหยุดคุณโดยสิ้นเชิงในนามของการสร้างปัญหาในที่สาธารณะ”

“อย่าดูถูกเรา เราไม่ได้ไม่มีเงิน!” หญิงวัยกลางคนพูดพร้อมกับดันเตียงไปข้างหลังพร้อมกับพยาบาล

หลังจากพูดจบ เขาก็หันกลับไปหากลุ่มพยาบาลและพูดว่า "พวกคุณทุกคนกลับไปทำงาน และคุณควรโทรหาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้ทันเวลาหากคุณพบสถานการณ์เช่นนี้ในอนาคต"

ครูใหญ่หันหลังและจากไปหลังจากออกคำสั่ง และดึง Li Ran ไปด้านข้าง "สมาชิกในครอบครัวคนนี้รับมือยากจริงๆ เธอบ่นหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่มีวอร์ดพิเศษ เรียกว่าอะไร..." "หยิน หมินชิง" "ใช่ ใช่แล้ว คุณเป็นห่วงคนไข้ของคุณจริงๆ อาการบาดเจ็บของคนไข้ควรจะหายดีแล้วในวันนี้ แต่เขาไม่เต็มใจออกจากโรงพยาบาล ไม่ ฉันไม่รู้จะคิดยังไง..."

ก่อนที่เขาจะพูดจบ คณบดียังคงมองไปที่ Li Ran อย่างมีความหวัง และ Li Ran ก็รู้ทันทีว่ามันหมายถึงอะไร