บทที่ 14

ในวันที่สอง Li Ran ยุ่งมากกับการจัดการกับผู้ป่วยในสิบแปดเตียง

เป็นเพียงว่าหยินหมินชิงไม่ต้องการเปลี่ยนวอร์ด แม้ว่าผู้ป่วยในวอร์ดที่ 18 จะใช้เวลาพูดคุยกันมาก พวกเขาก็ไม่สามารถย้ายไปวอร์ดที่ 48 ได้ นี่เป็นข้อเท็จจริงที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ ฉันเพิ่งสัญญากับคณบดีเมื่อวานนี้ แต่ตอนนี้ฉันกำลังจะทำให้เขาผิดหวังอีกครั้ง

หลังจากพบพ่อของหยินและแม่ของหยินเมื่อคืนนี้ Li Ran ก็ไม่เต็มใจที่จะกลับไปอยู่ด้วยกันไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น และย้ายกลับไปที่บ้านของ Xie Bin โดยอ้างว่าอยู่กะกลางคืน เมื่อพ่อของ Yin และแม่ของ Yin เห็น Concubine Xiao พวกเขาก็โกรธและโมโหโดยธรรมชาติ พวกเขาโทษ Li Ran ที่ไม่ควบคุมเหตุการณ์ และ Yin Minqing ที่ไม่มียางอายในตอนกลางวันแสกๆ

แม้ว่าพ่อของ Yin และแม่ของ Yin จะเห็นเหตุการณ์ดังกล่าว แต่พวกเขาก็ไม่เห็นด้วยกับคำขอหย่าของ Li Ran Li Ran รู้สึกขอบคุณพ่อของ Yin และแม่ของ Yin หาก Li Ran ไม่ได้รับอนุญาตจากทั้งสองคน แม้ว่า Li Ran จะหย่าโดยไม่ได้รับอนุญาต เขาก็จะมีจิตสำนึกที่ไม่ดีไปอีกนาน และมีปัญหาในการนอนและการกิน เธอตัดสินใจว่าตราบใดที่พ่อแม่ของ Yin Minqing ได้รับการตัดสินแล้ว เธอจะหย่ากับ Yin Minqing โดยตรง เป็นการยุติการทรมานระยะยาวที่เธอไม่รู้ว่าจะจบลงอย่างไร

แม่ของ Yin เชื่อว่า Yin Minqing ทำผิดต่อ Li Ran ดังนั้นเธอจึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ Yin Minqing ยอมรับความผิดพลาดและขอโทษ และก้มศีรษะต่อหน้า Li Ran

Yin Minqing ไม่ได้สารภาพผิด แต่ปากแข็งไม่ยอมพูดต่อหน้า Li Ran แม่ของหยินถอนหายใจด้วยความผิดหวัง แต่เด็กคนนี้มีนิสัยดื้อรั้น ก็แค่ว่าหากสามีภรรยาเฉยเมยกันจนไม่อาจคืนดีกันได้

แม่ของ Yin กังวลเกี่ยวกับวิธีการซ่อมแซมความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง และเกลี้ยกล่อมให้ Yin Minqing ขอโทษทุกวัน

Yin Minqing จะทนกับความอัปยศอดสูนี้ได้อย่างไร? เขาแค่รู้สึกว่าทั้งหมดนี้ไร้สาระและเป็นเรื่องบังเอิญ และเขาก็ไม่ไว้ใจ Li Ran เลย

หลังจากการรักษาผู้ป่วยสิบแปดเตียงอย่างไร้เหตุผล เมื่อ Li Ran กลับมาที่สำนักงาน ร่างกายของเขาก็อ่อนแรงลงและเอนกายลงบนเก้าอี้สำนักงาน

"อย่าพาพ่อแม่ฉันมาที่นี่อีก รู้ไหม ต่อให้โทรหาก็ไม่ช่วยอะไร" สิ่งที่ Yin Minqing พูดกับเธอเมื่อกี้สะท้อนอยู่ในใจของ Li Ran "ถ้าคุณทำแบบนี้อีก มันจะ ทำให้ฉันเกลียดคุณมากขึ้น คุณไม่อยากหย่ากับฉัน”

คำพูดของ Yin Minqing เหมือนกระแสน้ำที่เย็นจัดกระทบเธอด้วยความเจ็บปวด

Li Ran พักอยู่ครู่หนึ่งราวกับว่าจู่ๆก็นึกอะไรบางอย่างได้เธอก็ลุกขึ้นยืน

แต่หลังจากการยืนหยัดอย่างรุนแรงนี้ เธอรู้สึกเพียงว่าดวงตาของเธอมืดลง ร่างกายของเธอไร้เรี่ยวแรง และเธอก็ล้มลง

โชคดีที่ยังมีพยาบาลจำนวนมากปฏิบัติหน้าที่อยู่ในสถานีพยาบาล เมื่อเห็น Li Ran ทรุดตัวลงในห้องทำงาน พวกเขาจึงรีบช่วยเธอลุกขึ้นและส่งเธอไปที่ห้องรับรอง

หยินหมินชิงได้ยินเสียงวุ่นวายที่ทางเดิน เขาจึงหยุดพยาบาลที่กำลังจะวิ่งออกไป "เกิดอะไรขึ้นข้างนอก"

ทันใดนั้น พยาบาลก็สงบลงและหันมาหาเขาแล้วพูดว่า "ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ หัวหน้าพยาบาลแซ่หลี่ที่จู่ ๆ ก็หมดสติในสำนักงาน..." หยินหมินชิงผงะเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่เมื่อนึกถึงจำนวนคนที่ยังอยู่ข้างนอก เขาก็รู้สึกโล่งใจและโบกมือให้พยาบาลออกไป

เมื่อ Li Ran ตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย ก็เกือบจะค่ำแล้ว

“คุณเพิ่งหมดสติไปเพราะทำงานหนักเกินไปและภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ หมอชูเพิ่งมาพบเขา เขาสบายดี ขอให้คุณพักผ่อนให้สบาย” พยาบาลตัวน้อยเมื่อเห็นเธอตื่นขึ้นก็ลูบหลังเธอเพื่อปลอบโยนเธอพูด

เธอมองดูนาฬิกา จับข้อมือของพยาบาลตัวน้อยที่อยู่ข้างๆ และพยายามลุกขึ้นนั่ง "ขอบคุณ ฉันต้องไปแล้ว" เธอยังคงไม่แสดงสีหน้าใดๆ ราวกับว่าเธอกล่าวคำขอบคุณแบบสบายๆ พยาบาลตัวน้อยพูดด้วยความประหลาดใจ ดูเหมือนเธอจะไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเธอเป็นลม กะทันหัน.

เมื่อ Li Ran เดินออกจากเลานจ์ เธอคิดว่าถึงเวลานี้แล้ว และเธอยังไม่ได้เตรียมอาหารเย็นสำหรับ Yin Minqing

ไม่ว่าเมื่อไหร่ Li Ran ยังคงมีสถานที่ของ Yin Minqing ในจิตใต้สำนึกของเขา

เธอเดินกลับไปที่สำนักงาน สุ่มพบบิสกิตสองสามชิ้นจากตู้ รีบเปิดถุงบรรจุภัณฑ์และกินมันอย่างเร่งรีบ ระหว่างที่กินข้าว เธอรีบวิ่งไปที่ห้องลิฟต์ พร้อมที่จะลงไปชั้นล่าง