บทที่ 19

Xie Bin ยังคงเงียบไม่สามารถร้องไห้ได้

Li Ran หวังว่าเธอจะร้องไห้ออกมาดัง ๆ แม้ว่าเธอจะตีโพยตีพาย แม้ว่าเธอจะร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง มันก็ทำให้มั่นใจได้มากกว่าการเงียบ ๆ แบบนี้ เธอไม่ได้กังวลเกี่ยวกับการที่ Xie Bin ร้องไห้ และเธอไม่ได้กังวลเกี่ยวกับโรคฮิสทีเรีย เธอกังวลเกี่ยวกับการกลืนทุกอย่างเข้าไปในท้องของเธอเท่านั้น Li Ran ทำได้เพียงกอดเธออย่างเงียบ ๆ แบ่งปันอุณหภูมิร่างกายและลมหายใจกับเธออย่างเงียบ ๆ และให้กำลังใจเธออย่างเงียบ ๆ

ในที่สุดอาการของพ่อของ Xie ก็ทรงตัว และทุกคนใช้เวลาทั้งคืนด้วยความหวาดกลัวและเหนื่อยล้า แต่ถึงไม่อันตรายถึงชีวิตก็ยังต้องอยู่ในห้องไอซียูอีกสักระยะ

ทันทีที่ห้องผู้ป่วยหนักเปิด Xie Bin ก็ขึ้นไปพบเธอทันที เธออยากเจอพ่อมาก เมื่อเห็นเธอเดินไปข้างหน้า Li Ran ก็ทำตาม โดยแสร้งทำเป็นเป็นสมาชิกในครอบครัวที่ใกล้ชิด เข้าไปในห้อง เปลี่ยนเป็นชุดพยาบาล และเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง

รอยเท้าของ Xie Bin ลอยอยู่ราวกับว่าเขากำลังเหยียบเมฆที่อ่อนนุ่ม Li Ran กังวลอยู่เสมอว่าเธอจะล้มลง และปกป้องเธออย่างเงียบ ๆ ข้างหลัง Xie Bin

ห้องผู้ป่วยหนักเงียบ มีเพียงเสียงหายใจแผ่วเบาและเสียงคำรามเล็กน้อยของหน้ากากออกซิเจน ความเงียบนั้นน่าสะพรึงกลัว

เธอเดินไปที่เตียงในโรงพยาบาลทีละก้าว แต่ละก้าวช้ามาก ส้นเท้าของเธอแตะพื้น ราวกับว่าเธอกำลังทดสอบความสามารถในการรับน้ำหนักของพื้นด้วยความระมัดระวัง ในที่สุดเธอก็เห็นชายคนนั้นนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล พ่อของ Xie นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวและใบหน้าของเขาทรุดลง ทำให้ผู้คนจำเขาได้ยากหรือกล้าที่จะจดจำเขา ศีรษะถูกกิ่วออกเป็นชิ้นใหญ่คล้ายลูกโป่งที่ปล่อยลม พันด้วยผ้าก๊อซพันแผลหลายชั้น และยังไม่เห็นกะโหลกให้เห็นชัดเจน คนเป็นอัมพาตทั้งตัวบนเตียงเหมือนกระสอบทรายแตก จะเห็นได้ว่า มีบาดแผลมากมายพันด้วยผ้าพันแผลทำให้ผู้คนหายใจไม่ออก

Xie Bin เหลือบมองไปที่มัน และน้ำตาไหลไม่หยุดที่แก้มของเธอและไหลลงมา น้ำตาร้อนจัดและทันทีที่สัมผัสผิวของเธอ น้ำตาก็เย็นเยียบและตกลงสู่พื้นอย่างโผงผาง Li Ran อยู่ข้าง ๆ กลัวเกินกว่าจะพูด Xie Bin กำหมัดแน่น ตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ข้อนิ้วของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวจากความพยายาม เธออยากจะยกมือขึ้นแตะหน้าพ่อของเธอ แต่มือของเธอสั่นอย่างรุนแรงกลางอากาศ อ่อนแอและอ่อนแอ ไม่มีแม้แต่ที่บนใบหน้าของพ่อของ Xie ที่สามารถสัมผัสได้ มันเป็นบาดแผลทั้งหมดและพันด้วยผ้าพันแผล

พ่อ Xie นอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลโดยไม่รู้ตัว ตาของเขาปิดลงอย่างเหม่อลอย ในที่สุด Xie Bin ก็ควบคุมตัวเองไม่ได้และร้องไห้ออกมาดัง ๆ "พ่อ... พ่อ ตื่นสิ..." เธอยืนนิ่งไม่ได้และทรุดตัวลงนั่งบนเตียง "พ่อ ตื่นขึ้นแล้วมองมาที่ฉัน ฉันชื่อ Xie Bin ฉันชื่อ Xiaobin ..คุณไม่รู้จักฉันเหรอ" หัวใจของ Li Ran เจ็บปวดเมื่อได้ยินเช่นนั้น ราวกับว่าหัวใจของเขาถูกใครบางคนจับไว้แน่น ร่างกายของเขาเกร็งไปหมด เขาไม่กล้าขยับเขยื้อนและกำลังจะหลั่งน้ำตา น้ำตาไหลทันที

“พ่อ พ่อเจ็บหรือเปล่า ตื่นเร็ว ๆ นี้…” Xie Bin ค่อย ๆ สิ้นหวัง พูดไม่ได้ เสียงของเขาเล็กลงเรื่อย ๆ และละลายกลายเป็นการหายใจหนัก ๆ และเสียงสะอื้นไม่หยุด Xie Bin ไม่กล้ามองหน้าพ่อ Xie อีกต่อไป และไม่สามารถจับมือของเขาได้ พ่อของ Xie มีเข็มติดอยู่ที่มือ เครื่องมือและอุปกรณ์ทุกชนิดถูกฉาบไว้ที่แขนของเขา ทำให้คนไม่สามารถแตะต้องได้

สิ่งนี้ทำให้ Xie Bin หมดหวังมากขึ้น แม้ว่าเธอจะเห็นพ่อของเธอ เธอไม่สามารถสัมผัสเขาได้จริงๆ เธอทำได้เพียงเห็นเขาเจ็บปวดบนเตียงในโรงพยาบาล

Li Ran สงบกว่า Xie Bin แต่เขากำลังจะล้มลง แม้ว่า Li Ran และ Xie Bin จะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ Li Ran ได้เห็นพ่อ Xie เขามักจะยุ่งมาก ยุ่งจนไม่มีเวลาไปกับ Xie Bin และยุ่งมากที่เขาไม่อยู่ตลอดทั้งปี แต่เขาก็สามารถแอบกลับไปหาแม่เลี้ยงสาวของ Xie Bin ในตารางงานที่ยุ่งของเขาได้ Li Ran ไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอได้พบกับครอบครัวของ Xie Bin

ขณะที่ช่วยให้ Xie Bin ยืนขึ้น Li Ran ก็มองหน้าพ่อ Xie เธอดูเหมือนจะเห็นขนตาของพ่อ Xie สั่นเล็กน้อย และเปลือกตาของเขาดูเหมือนจะเปิดขึ้นเล็กน้อยในทุกขณะ Li Ran เชื่อ เธอเชื่อว่าแม้ว่าพ่อ Xie จะไม่สามารถรับสายได้ในเวลานี้

พยาบาลมาเตือนว่าเวลาเยี่ยมไม่ควรนานเกินไปและอย่ารบกวนการพักผ่อนของคนไข้ Xie Bin จับขอบเตียงและไม่เต็มใจที่จะออกไป คนทั้งคนดูเหมือนจะงุนงง "ในไม่กี่นาที ไม่กี่นาที ได้โปรด..." Xie Bin ขอร้องต่อไป เกือบจะคุกเข่าลง