บทที่ 20

ในที่สุด Li Ran ก็กลับมายังสถานที่ที่คุ้นเคยแห่งนี้

เธอลงจากรถ ยืนอยู่นอกประตู เงยหน้าขึ้นมองศาลาและวังอันโอ่อ่าของตระกูลหยิน และแอบอยู่ในความงุนงง วันนี้อากาศดีจริงๆ ท้องฟ้าสีครามและเมฆสีขาวทำให้หลังคาดูโดดเด่น ในตอนแรกเธอต้องการแต่งงานกับบ้านหลังนี้มากแค่ไหน แต่เมื่อเธอแต่งงานที่นี่ เธอค่อย ๆ ตระหนักว่าตระกูลหยินนั้นเป็นก้นบึ้งที่ไม่มีที่สิ้นสุดสำหรับเธอ

เธอตัดสินใจกำหมัดแน่นแล้วเดินเข้าไป

Li Ma เปิดประตูให้เธอ Li Ran เดินเข้ามาและนั่งลงบนโซฟา แม่หยินรีบตอบและเดินลงมา

Li Ran รออยู่ที่โซฟาเห็นดวงตาที่กระตือรือร้นของแม่ของ Yin กำลังรออย่างลับ ๆ แต่ Yin Minqing ไม่เคยเห็น

"Ran'er เธอกลับมาแล้ว..." แม่หยินเห็นเธอและจับมือเธออย่างมีความสุข จากนั้นหันหน้าไปบอกกับ Li Mama ว่า "เร็วเข้า ไปที่ครัวและทำอาหารร้อนๆ ให้ Ran' เอ่อ Ran'er แล้วคุณล่ะ?" คุณไม่ได้กินข้าวเที่ยง น้ำหนักคุณลดมาสองวันแล้ว" แม่ของ Yin สัมผัสใบหน้าของเธออย่างเป็นทุกข์ ด้วยสีหน้าตื่นเต้นราวกับว่าเธอไม่ได้เห็นเธอ ไม่กี่ปี

Li Ran เหนื่อยมาก ง่วงนอนและเหนื่อย และอดไม่ได้ที่แม่ของ Yin จะถาม ดังนั้นเขาจึงกอดแม่ของ Yin แน่น

ดูเหมือนเธอจะไม่รู้ตัวว่าเธอตกหลุมพรางอันอบอุ่นและไม่เป็นอิสระนี้อีกแล้ว

Li Ran นั่งเฉย ๆ โดยไม่พูดอะไร และปล่อยให้แม่ของ Li ไปที่ครัวเพื่อทำธุระส่วนตัว และทั้งครอบครัวก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

"แม่ ครั้งนี้ฉันกลับมาเพื่อเก็บของบางอย่าง" ทันใดนั้น Li Ran ก็จำความตั้งใจเดิมของเขาได้ ลุกขึ้นยืนและพูด และค่อยๆ ผลักแม่ของ Yin ออกไป

“มีอะไรเหรอ Ran'er จัดการอะไรให้เรียบร้อย คุณจะยังจะออกไปอีกไหม” แม่ของ Yin ผงะอย่างคาดไม่ถึง เธอจับมือ Li Ran ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

เธอมองไปที่ Li Ran คิดอยู่ครู่หนึ่งดึง Li Ran ให้นั่งลงแล้วพูดว่า "ดูนี่ Ran'er อย่าคิดเรื่องนี้อีก ดูสิฉันโทรหา Min Qing แล้วปล่อยให้เขาขอโทษ คุณ!" ขณะที่เธอพูด เธอยืนขึ้นและตะโกนข้างหลังเธอ "แม่หลี่ เรียกหยินหมินชิงลงมาเร็ว ๆ ! ให้เขาขอโทษ Ran'er ทำให้เขาผิดหวังเร็ว ๆ นี้!"

Li Ma ออกมาจากครัวเมื่อได้ยินเสียง เธอเช็ดมือบนผ้ากันเปื้อน ผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นรีบหันหลังกลับและวิ่งขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว

"Ran'er ฟังฉัน ฉันรู้ คุณสองคนแค่โกรธเพราะ Min Qing" แม่ของ Yin ยิ้ม จับมือ Li Ran และพูดด้วยน้ำเสียงเร่งด่วน "ฟังนะ ฉันจะรับสายที่น่าเกลียดของฉัน ลูกชายที่โกรธ ให้เขาขอโทษคุณ ให้เขาขอโทษคุณอย่างถูกต้อง!"

“แม่ มันไม่ใช่” Li Ran ไม่รู้จะพูดอะไร และผละจากมือแม่ของ Yin “ฉันไม่ได้โกรธเขาเพราะเหตุนี้ ฉันไม่ได้รักเขาจริงๆ เขาไม่ใช่” ก็ไม่รักฉันเหมือนกัน” Li Ran พยายามทำให้สีหน้าของเขาดูสงบลง และพยายามพูดด้วยความมั่นใจ “จริง ๆ ค่ะแม่ ฉันต้องการหย่ากับ Min Qing จริง ๆ”

แม่หยินดูเหมือนจะไม่ฟัง เธอแค่มองไปที่บันได รอให้หยินมินลงมา

ในที่สุด Yin Minqing ก็ลงมาชั้นล่างอย่างช้าๆ มือข้างหนึ่งจับราวบันได เดินช้าๆ ทีละก้าว ดวงตาของเขาเหลือบไปเห็น Li Ran อย่างแผ่วเบา แทงเข้าที่ดวงตาของเธอเหมือนเศษแก้วช็อต Li Ran หลบโดยไม่รู้ตัวและลดศีรษะลง

"Ran'er มานั่งก่อน" แม่ Yin ดึง Li Ran ให้นั่งลง "เร็ว Minqing มาเร็ว" เธอตะโกน แต่ Yin Minqing ยังคงเดินช้าๆโดยไม่สนใจเธอ