บทที่ 7

Yin Minqing มองไปที่ Li Ran ที่จู่ๆก็มีความกล้าหาญต่อหน้าเขา และหมอกบาง ๆ ก็ปกคลุมใบหน้าที่เหมือนหยกของเขา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย "ทำไม ทนความอัปยศอดสูไม่ได้เหรอ ฉันพูดไปไม่กี่คำ ฉันก็รีบไปหย่า" ดวงตาของหยินหมินชิงเหมือนดาบ และเขาแทงตรงไปที่หลี่รัน

Li Ran พร้อมที่จะจากไป แต่ยืนอยู่ไม่ไกลด้วยศีรษะของเขาโค้งคำนับและเงียบ

"ถ้าคุณต้องการหย่าร้างจริง ๆ ทำไมคุณถึงโทรหาแม่ของฉันเพื่อดุฉันและทำไมคุณถึงต้องทนทุกข์ทรมานกับเลือดเนื้อและเลือดของตระกูลหยินของฉัน" เมื่อเห็นว่าเธอดูพร้อมที่จะถูกขายหน้า Yin Minqing ก็ไปตาม กับสถานการณ์. โดยปราศจากความปรานี.

Li Ran กำหมัดแน่น เงยหน้าขึ้นมอง Yin Minqing ผมยาวบนหน้าผากของเขายุ่งเหยิง ไม่ว่าจะเปียกเหงื่อหรือน้ำตา ปอยผมติดอยู่ที่หน้าผากของเขา “ฉันไม่เคยหมายความอย่างนั้น ฉันแค่ไม่อยากถูกรบกวนจากข่าวซุบซิบในโรงพยาบาลและไม่สามารถทำงานได้” เธอมองตรงไปที่ดวงตาของ Jin Xunyi นัยน์ตาที่เปียกน้ำของเธอเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นและความบากบั่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

“คุณไม่ได้หมายความอย่างนั้นเหรอ” หยินหมินชิงหัวเราะอย่างเย้ยหยัน นั่งลงและเหลือบมองหลี่หราน “ถ้าคุณไม่ได้หมายความอย่างนั้น ทำไมคุณมาอยู่ในวอร์ดนี้และปฏิเสธที่จะต้อนรับฉัน " เขาพูด เงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงตรงหน้าเธอ "คุณน่าจะสนุกกับมันเหมือนกัน ตอนนี้คุณทำไปแค่ครึ่งเดียว คุณไม่คิดว่าคุณจะรับมันได้อีกหรือ"

เมื่อนึกถึงความอัปยศอดสูของ Yin Minqing ที่มีต่อเธอในตอนนี้ ใบหน้าของ Li Ran ก็ร้อนผ่าว และเธอก็ถูกล้อด้วยคำพูดของเขาอีกครั้ง ตอนนี้เธอแค่ต้องการออกจากที่นี่โดยเร็ว และไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกต่อไป และต้องทนทุกข์ทรมานกับความอัปยศที่อธิบายไม่ได้นี้ เพื่ออะไร

"คุณหยิน ยกโทษให้ฉันที่ไม่มีแรงไปกับคุณอีกแล้ว" Li Ran รวบผมของเธอแสร้งทำเป็นสงบและพูดว่า "ฉันจะปล่อยให้พยาบาลคนใหม่ดูแลคุณในอนาคต ฉัน Li Ran ฉันไม่ต้องการมีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณ Yin Minqing"

หลังจาก Li Ran พูดจบ เธอก็หันหลังและจากไป ทันทีที่ปิดประตู เธอได้ยินชายในห้องพูดกับตัวเองด้วยรอยยิ้มเหยียดหยามในคำพูดของเขา "ฉันอยากเห็น เมื่อไหร่คุณจะเลิกคิ้วและ เจริญตาไหม” กลับมาอ้อนวอนข้าเถิด”

เธอไม่อยากสนใจมัน เธอจึงปิดประตูและยืนพิงกำแพงด้านนอกวอร์ด รู้สึกว่าเรี่ยวแรงทั้งหมดในร่างกายของเธอถูกดึงออกไป ขาของเธออ่อนแรง และร่างกายของเธอก็อ่อนแรงไปหมด

เพียงแต่คืนนี้เธอไม่สามารถกลับไปที่บ้านของ Yin ได้ และ Li Ran ก็ไม่อยากวิ่งกลับบ้านในสภาพที่ยุ่งเหยิงเช่นนี้ ปล่อยให้พ่อแม่ของเธอกังวลเปล่าๆ เมื่อฉันกลับบ้านฉันถูกถามเรื่องนี้และเรื่องนั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ มันดึกมากแล้ว Li Ran แค่อยากจะหาที่พักผ่อน

เธอนั่งยองๆ พิงกำแพงนอกวอร์ด เปิดสมุดที่อยู่ของโทรศัพท์ และเลื่อนดูอย่างเบื่อๆ เธอมองดูชื่อคนผิวดำจำนวนมาก แต่เธอไม่รู้ว่าจะคลิกชื่อไหน และเธอไม่มีความกล้าที่จะคลิกชื่อนั้น

เป็นตัวของตัวเองแบบนี้ ทนไม่ได้ ยุ่งเหยิง ไม่ชอบให้คนอื่นหัวเราะเยาะ ไม่อยากสร้างปัญหาให้เพื่อน

ขณะที่ Li Ran กำลังคิดว่าจะทำอะไร หน้าจอโทรศัพท์ก็กะพริบ เธอมองเข้าไปใกล้ๆ และชื่อของ Xie Bin ก็กระโดดขึ้นมา เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เอามือกุมอก เดินเร็วๆ เข้าไปในห้องลิฟต์ แล้วกดปุ่มขึ้นชั้น 1 Li Ran มองใบหน้าที่ซีดเซียวของเขาในลิฟต์ ใบหน้าของเขายังคงเปื้อนน้ำตา ด้วยอารมณ์ที่หลากหลายในใจของเขา

เธอมองไปที่โทรศัพท์มือถือที่กระพริบ และในที่สุดก็ปัดไปที่ปุ่มรับสายอย่างลังเล