บทที่ 8

สิ่งที่ทำให้ Li Ran ประหลาดใจ สิ่งที่หยุดอยู่ตรงหน้าเขากลับกลายเป็น Yamaha R6 รุ่นล่าสุด Li Ran จ้องไปที่มอเตอร์ไซค์ใหม่เอี่ยมตรงหน้าเขาอย่างว่างเปล่า คิดว่าราคาควรเท่าไหร่ "อย่าดูสิ มันแค่แสนกว่าบาทเท่านั้น" Xie Bin นั่งบนเบาะหน้าและถอดหมวกนิรภัยออก แล้วหันไป หัวของเขาและพูดกับ Li Ran

Li Ran มองไปที่ Xie Bin ข้างหน้าเขา เขามีผมสีดำสั้นยาวถึงหู และผมหน้าม้าติดหน้าผากของเขา ใบหน้าที่ปราศจากการตกแต่งและเปลือยเปล่าของเขาเต็มไปด้วยความตรงไปตรงมาและความเป็นกันเองที่ไม่ค่อยเห็นในเมืองนี้ "คุณกำลังทำอะไรด้วยความงุนงง รีบลุกขึ้นมา" Xie Bin พูดกับเธอด้วยรอยยิ้ม เผยให้เห็นฟันเขี้ยวแหลม 2 ซี่และลักยิ้มลูกแพร์ที่สวยงามเมื่อเขายิ้ม ทำให้ทั้งคนของเขาดูขี้เล่น ซึ่งแตกต่างจากภาพลักษณ์ที่ดูเท่ เมื่อกี้ คอนทราสต์แรงมาก

ทันทีที่เขานั่งที่เบาะหลัง Xie Bin ถอดหมวกนิรภัยออกจากกระจกมองหลังแล้วสวมที่ศีรษะของ Li Ran "จับแน่นๆ" Xie Bin พูด "ฉันจะสตาร์ทเครื่องยนต์ คุณสามารถ อย่าจอดตรงนี้ กอดฉันเร็วๆ” หลังจากพูดจบ เขาก็สตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์อย่างรวดเร็ว Li Ran ตกใจกับการเร่งความเร็วอย่างกะทันหัน และกอด Xie Bin ที่อยู่ข้างหน้าเขาแน่น

"ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันจะบอกคุณ กอดฉันเร็วๆ" Xie Bin ยิ้มอย่างมั่นใจ "ฉัน Xie Bin ราชารถหยกหน้าหยกแห่งเมืองหลวง จะพาคุณนั่งรถวันนี้เพื่อกำจัดรอยฟกช้ำบนร่างกายของคุณ กลิ่นของความเหงา" Li Ran ยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร และปล่อยให้ Xie Bin เล่นไปรอบๆ อย่างเด็กๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่ Li Ran นั่งบนเบาะหลังของมอเตอร์ไซค์ที่เร่งความเร็วเช่นนี้และสัมผัสเมืองในตอนกลางคืน เธอเกาะหลังที่ไม่แข็งแรงของ Xie Bin ฟังเสียงลมที่พัดผ่านหมวกนิรภัย มองไฟถนนและคนเดินถนนที่ผ่านไป มองทางหลวงที่พลุกพล่าน และมองดูตัวเองถูกลมพัดปลิว ลมพัดมาเป็นระยะ ๆ ผมที่ยาวติดกระจกหน้าของหมวกกันน็อคทำให้ใจเธอโล่งขึ้นมากจริง ๆ ดูเหมือนคนทั้งเมืองจะเมาไปกับสายลมยามเย็นของเมือง

บนท้องถนนในตอนดึก มีรถน้อยลง ซึ่งทำให้ Xie Bin มีสภาพที่ต้องขับรถโดยประมาท เธอกำลังขับรถต้านลมที่ชายขอบเมือง ไม่เหมือนเด็กสาวชาวกรุงที่ควรประพฤติ Li Ran มึนเมาท่ามกลางลมกลางคืนที่มีเสียงดัง คิดเกี่ยวกับมัน ได้ยินเพียงเสียงที่คลุมเครือของ Xie Bin ดังผ่านหมวกกันน็อค "คุณคิดอย่างไรกับทรงผมใหม่ของฉัน - อย่างไร - อย่างไร -"

Xie Bin ตะโกนเสียงแหบห้าวในหมวกกันน็อคของเขา และการสั่นสะเทือนในลำคอของเขาก็แผ่ไปถึงร่างกายของ Li Ran ผ่านทางหลังของเขา เธอรู้สึกถึงการสั่นสะเทือนที่รุนแรงในหน้าอกของ Xie Bin และตอบกลับว่า "น่าเกลียด— ระเบิดแล้ว——"

Li Ran ยังตะโกนโดยไม่คำนึงถึง เสียงของพวกเขาถูกเจือจางด้วยลมที่พัดผ่านอย่างรวดเร็ว และถูกเจือจางในค่ำคืนที่หนาทึบของ Xincheng

กลับมาที่บ้านของ Xie Bin Li Ran รู้สึกสดชื่นไปทั้งตัว ไม่เพียง แต่ผ่อนคลาย แต่ยังเรียกพลังทั้งหมดของร่างกายของเขาออกมาด้วย เหนื่อยล้าจนเขาอยากจะหลับให้สบาย

"หลี่หราน เมื่อเร็ว ๆ นี้คุณมีอะไรในใจจริง ๆ หรือเปล่า" Xie Bin ถามอย่างเป็นกันเอง เงยหน้าขึ้นมอง Li Ran ในกระจก ก้มศีรษะลงและถ่มน้ำลาย แล้วถามเธอพร้อมกับแปรงสีฟัน

“ไม่มีอะไร เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย” Li Ran ไม่สนใจคำถามและเลื่อนคำถามลงกับพื้น เธอบิดผ้าขนหนูออกแล้วแขวนไว้ที่ตะขอข้างกระจก "เข้านอนเร็ว มังกรน้อยหน้าหยก" Li Ran เดินออกจากห้องน้ำด้วยรอยยิ้ม เหลือเพียง Xie Bin ที่ยังแปรงฟันอยู่ ฟัน, รอบคอบ.

Li Ran นอนบนเตียงก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาตรวจสอบมีสายที่ไม่ได้รับสามสาย เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็เปิดโทรศัพท์และเป็นแม่ของ Yin ที่โทรมา ดูเหมือนว่าเธอจะกังวลเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้กลับบ้านเป็นเวลานาน เมื่อเห็นว่าดึกแล้ว เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงส่งข้อความกลับไปหาแม่ของ Yin บอกว่าคืนนี้เธอพักที่บ้านเพื่อน และบอกแม่ของ Yin ว่าไม่ต้องกังวล หลังจากขอโทษ เขาก็ปิดโทรศัพท์และ โยนมันทิ้งไปครองเตียงทั้งหมดนอนอยู่ในแบบอักษรขนาดใหญ่

ถูกต้องแล้ว คนอย่างหยินหมินชิงจะกังวลเกี่ยวกับตัวเองและเรียกตัวเองว่าได้อย่างไร

ฉัน Li Ran ยังคงตามใจตัวเองจนถึงตอนนี้