บทที่ 9

Li Ran มองไปที่ Yin Minqing ซึ่งอยู่ไม่ไกล ราวกับว่ากระแสไฟฟ้าได้แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเขา เธอไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป เธอรีบจัดแจงแบบฟอร์มของเธอ และรีบเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นข้างๆ เธอ พยายามอย่างดีที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงการจ้องมองของหยินหมินชิง

"หัวหน้าพยาบาล Li หัวหน้าพยาบาล Li" ไม่นานหลังจากที่ Li Ran นั่งลง พยาบาลคนใหม่ก็รีบเข้ามาในห้อง "หัวหน้าพยาบาล Li คนไข้คนนั้นในวอร์ดพิเศษ กำลัง... โห่ร้องว่าจะเจอคุณอีกแล้ว" พยาบาลตัวน้อยก็สูญเสียเช่นกัน

“อย่าไป!” Li Ran กระแทกแฟ้มบันทึกทางการแพทย์และรายงานในแต่ละวอร์ด “บอกเขาว่าฉันไม่อยู่ที่นี่” เธอกระสับกระส่ายและตั้งใจว่าจะไม่ก้าวเข้าไปในวอร์ดนั้นอีก

พยาบาลตัวน้อยยักไหล่ด้วยความกลัวในอารมณ์กะทันหัน อ้อยอิ่งอยู่พักหนึ่ง แล้วเดินออกไปพร้อมกับแฟ้มเอกสารมากมายในอ้อมแขน

Li Ran นอนครึ่งตัวอยู่บนเก้าอี้ทำงาน คิดถึงสายที่ไม่ได้รับสามสายจากแม่ของ Yin เมื่อคืน และก็ยังปล่อยมันไปไม่ได้ หลังจากลังเลอยู่นาน เธอก็ตบชุดพยาบาลแล้วเดินออกไป

เมื่อเขากำลังจะเข้าไปในวอร์ดของ Yin Minqing เขาก็ชนกับพยาบาลตัวน้อยที่วิ่งออกไปเมื่อเห็นความไม่พอใจบนใบหน้าของเธอต้องเป็นเพราะ Yin Minqing ทำให้เธอโกรธในห้องเมื่อกี้

พยาบาลตัวน้อยชนเธอ แต่วิ่งหนีไปด้านข้างโดยไม่มอง Li Ran

Li Ran หายใจเข้าลึก ๆ มองลงไปที่เสื้อผ้าของเขาแล้วเดินเข้าไป "นายหยิน เกิดอะไรขึ้น"

เป็นการโทรที่ดี Mr. Yin และพูดจาไพเราะเป็นพิเศษ หยินหมินชิงกำลังนอนอยู่บนเตียงโดยสวมเสื้อผ้า แม้ว่าเขาจะสวมชุดของโรงพยาบาล ใบหน้าของเขามันเยิ้ม แต่เขาก็ยังดูดีเมื่ออยู่ในนั้น ดวงตาของเขาเหมือนดวงตานกอินทรีซึ่งตรงกันข้ามกับโครงหน้าอันอ่อนโยนนี้ ทำให้ Li Ran รู้สึกสับสน การจ้องมองของ Yin Minqing จับ Li Ran ไว้ข้างหน้าเขาอย่างแน่นหนา ราวกับว่าเขากำลังกุมหัวใจของเธอไว้แน่น

"เมื่อวานแม่ของฉันโทรหาฉันบ่อยมาก" Yin Minqing พูดอย่างราบเรียบ แต่ดวงตาของเขายังคงไม่ยอมปล่อยให้ Li Ran ไปสักครู่

"แม่ของคุณ...อา เธอพูดว่าอะไรนะ" ลี่หรานถาม

Yin Minqing เงียบไปครู่หนึ่ง "ฉันไม่จำเป็นต้องฟังเพื่อรู้ว่าเธอพูดอะไร"

"ขอโทษแม่ของฉันแทนฉัน ฉันอธิบายส่วนที่เหลือแล้ว อย่ารบกวนคุณหยิน" หลังจากที่ Li Ran พูดจบ เขาก็หันหลังกลับและต้องการออกไป

"ทำไม คุณทำให้ฉันเดือดร้อน คุณจึงอยากออกไป" Yin Minqing พูดเสียงต่ำ และจับ Li Ran ไว้แน่น ป้องกันไม่ให้เธอหนีไป

หลี่หรานแสร้งทำเป็นหันกลับมา "มีปัญหาหรือ"

"แน่นอนว่ามันเป็นปัญหา!" หยินหมินชิงตะโกนใส่เธอ "คุณไม่รู้เกี่ยวกับสิ่งดีๆ ที่คุณทำเองเหรอ? คุณบอกแม่ของคุณหรือยังว่าคุณต้องการหย่ากับฉัน"

"มันเป็นเรื่องของการหย่าร้าง ถูกต้อง" Li Ran ต้องการเผชิญหน้ากับเธอตรงๆ แต่เธอก็ยังยอมอ่อนข้อและทำได้เพียงตอบโดยก้มหน้าลง

"คุณฉลาดจริงๆ คุณโยนความผิดทั้งหมดให้ฉัน" Yin Minqing มองไปที่ Li Ran "ข้อมือของคุณฉลาดจริงๆ Li Ran คุณมีความละอายใจหรือไม่ Yin Minqing มองไปที่ Li Ran ที่เงียบกับเขา ก้มหน้ามองไหล่บางและคิ้วบางของเธอแล้วรู้สึกโกรธ

เนื่องจากผู้หญิงคนนี้เคยถูกเธอหลอกมาก่อน ตอนนี้เธอจะปล่อยเธอไปอย่างง่ายดายได้อย่างไร

Li Ran ไม่สามารถจับลิ้นของเขาและมองเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง "ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น" Li Ran คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ก็แค่คุณ คุณหยิน ถ้าไม่ใช่" สำหรับรูปแบบการใช้ชีวิตของคุณและแม่ ฉันจะตำหนิคุณมากได้อย่างไร”

“แม่พูดว่า พวกเขาไม่เห็นด้วยกับการหย่าร้างของคุณ ดังนั้นให้ฉันขับไล่ความงามเล็กน้อยนั้นออกไปและเกลี้ยกล่อมคุณ” หยินหมินพูดอย่างสบาย ๆ โดยไม่ลืมตา “ตอนนี้ฉันได้เกลี้ยกล่อมคุณแล้ว ดังนั้นคุณควรแสดงความเมตตา ปล่อยให้ สนมเซียวไป”

“นางสนมเซียว?” หลี่หรานเจิ้งแค่คิดว่ามันไร้สาระ “ฉันไม่เคยปล่อยเธอไป เมื่อไหร่ฉัน ลี่หราน ไปทำให้เธอลำบาก”