บทที่ 11

เธอมุ่ยและดึงแขนเสื้อของเขาและพูดอย่างฉุนเฉียว: "ผู้บริโภคที่ชั้นบนสุดของศูนย์การค้า Guomao ล้วนแต่เป็นผู้มีเกียรติ แม้แต่นายกรัฐมนตรีของ Hua Guo ก็ยังมาซื้อของที่นี่ ผู้ช่วยร้านค้าเหล่านั้นไม่เคยเห็นชายร่างใหญ่เช่นนี้มาก่อนหรือ? พวกเขาจะคุยกับเขาได้อย่างไร ฉันใส่ใจทุกๆ อย่างและไม่ต้องการรู้สึกเสียใจ เอาล่ะ บราเดอร์เฉิงหยู่ อย่าโกรธ โอเค?”

หาน เฉิงหยู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดวงตาของเขาเป็นประกายเล็กน้อย และเอื้อมมือไปทัดผมที่ยุ่งเหยิงบนหน้าผากของเธอไว้หลังใบหูของเธอ "เอาล่ะ คราวหน้าฟังให้ดี"

แม้ว่าตอนนี้เขาจะเต็มไปด้วยความโกรธ แต่คนที่เขาเผชิญหน้าคือ Founder Group ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถทำให้เขาขุ่นเคืองได้มากนัก มิฉะนั้น ถ้าเธอไปที่ซูซิงหัวเพื่อร้องเรียน เขาจะไม่ กินแล้วเดินไปมาได้ไหม?

...

ภายในรถ Maserati สีเทาเงิน ซูเหนียนมองลงไปที่ชุดในกระเป๋าถือ แล้วถามด้วยน้ำเสียงต่ำว่า "ขอเสื้อผ้าจากร้าน Burberry คืนได้ไหม"

หนึ่งแสนห้าหมื่น ดูเหมือนเธอจะได้ยินเสียงเลือดที่ไหลออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

สิ่งสำคัญที่สุดคือเธอไม่ต้องการมีส่วนร่วมมากเกินไปกับ Gong Monan

การยอมรับข้อเสนอการแต่งงานเป็นทางเลือกสุดท้าย อย่างไรก็ตาม เธอต้องการผู้สนับสนุนที่เข้มแข็งเพื่อดำเนินแผนการแก้แค้นให้สำเร็จ

ทำไม……

ถอนหายใจเบาๆ ถ้าไม่ใช่เพราะซูซานปรากฏตัวกะทันหัน เธออาจจะแค่ขอให้เสมียนถอดชุดออกเพื่อชื่นชมมัน

เธอสาบานกับพระเจ้า อย่างมากก็แค่อยากลองชุดนี้ จะซื้อได้ยังไง

“ทำไม คุณรู้สึกเป็นทุกข์หรือเปล่า คุณไม่เป็นแบบนี้เลย ตอนที่คุณอยู่ในร้าน Burberry เมื่อครู่นี้”

กงโมนันซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เธอเห็นใบหน้าที่เศร้าหมองของเธอราวกับว่าเธอกำลังจะตกเลือด และมุมปากของเธอก็โค้งขึ้นอย่างประชดประชันอย่างไม่แยแส

ซูเหนียนจ้องมองเขาจากมุมหางตาของเธอ "ฉันไม่ชอบถูกหลอก"

เมื่อรู้ว่าซูซานจะมาที่นี่ เขาจงใจพาเธอไปที่ China World Trade Center เพื่อให้ซูซานดู

เธอไม่ใช่คนโง่ แน่นอนว่าเธอเข้าใจแรงจูงใจของ Gong Monan

เพียงแค่เขาไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะเป็น...ลุงของ Han Chengyu! แม้ว่าจะเป็นเพียงเล็กน้อย!

“ฉันจะคืนการ์ดใบนี้ให้คุณ! มันเป็นแค่ธุรกรรมระหว่างเรา ต่างฝ่ายต่างใช้สิ่งที่เขาต้องการ คุณควรจะเก็บสิ่งที่มีค่าไว้ด้วยตัวเองจะดีกว่า!”

เขาหยิบการ์ดสีดำราคาแพงออกจากกระเป๋าแล้วมอบให้ Gong Monan เขารู้สึกเพียงว่าแม้ว่าการ์ดจะเล็ก แต่ก็มีค่าเป็นพัน ๆ ทอง มันสามารถเบิกเกินได้ไม่จำกัดจำนวน เมื่อคิดเกี่ยวกับมัน เขารู้สึกตื่นเต้น เลือดพุ่ง

มีเงินก็ดี!

แค่ว่าการ์ดใบนี้เป็นของ Gong Monan เธอไม่สามารถสร้างหรือใช้มันได้

“คุณเก็บมันไว้ ผู้หญิงของฉัน Gong Monan ไม่สามารถออกไปข้างนอกได้หากไม่มีเงิน” Gong Monan จ้องที่เธอด้วยดวงตาที่ลึกล้ำ และยัดการ์ดใส่มือของ Su Nian อีกครั้ง “ฉันไม่อยากเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ . ครั้งที่สอง"

"เสรีภาพที่กล่าวถึงในบทที่สามของกติการวมถึงอิสรภาพทางการเงินด้วย"

มุมปากจ้องมองเขาอย่างเคร่งขรึมและพูดด้วยความโกรธ: "ตอนนี้เรามีความสัมพันธ์แบบร่วมมือ อย่าลืมเนื้อหาของสัญญาสามบท"

ผู้ชายคนนี้จะรังแกเธอหรือทำดีกับเธออย่างไร้ญาติ?

เธอไม่ต้องการมัน!

"ถูกต้อง มันขึ้นอยู่กับอารมณ์ของฉัน" Gong Monan มองไปด้านข้างที่เธอและเม้มริมฝีปากของเธออย่างน่ากลัว มุมปากคมของเธอโค้งขึ้น และนัยน์ตาของเล่ห์เหลี่ยมและความหมายฉายแววในรูม่านตาสีน้ำเงินของเธอ ไม่ทราบความหมาย

ทันใดนั้น ซูเหนียนขมวดคิ้วและมองกันและกันด้วยความโกรธ "ถ้าอย่างนั้น... ข้อตกลงของเราก็จบลง"

“จะทำอย่างไรถ้าคุณประหม่ามาก ดูเหมือนฉันไม่ได้ทำอะไรคุณเลย ยิ่งไปกว่านั้น ฉันได้ทำในสิ่งที่ควรทำและไม่ควรทำไปแล้ว”

เขายิ้มเล็กน้อย จากนั้นมองไปข้างหน้า ฝ่ามือที่สง่างามของเขาพับไว้บนเข่า ปลายนิ้วของเขาแตะที่หลังมือของเขาทีละข้างอย่างครุ่นคิด

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เลิกคิ้วขึ้นและพูดเบา ๆ ว่า "ไม่ใช่เหรอ?"

“แล้วการ์ดใบนี้คุณ...”

"คุณเก็บบัตรไว้ ฉันไม่ต้องการให้ผู้หญิงของฉันใน Gong Mo Nan ไม่มีเงินใช้ แต่... คุณจะทำอะไรก็ได้ที่คุณต้องการ" Gong Mo Nan ตัดคำพูดของ Su Nian และพูดว่า "ส่งคุณ กลับโรงแรมก่อนจะย้ายไปวิลล่า อิสระในการเข้า - ออก”

“ไม่กลัวว่าฉันจะหนีเหรอ?”

ซูเหนียนพิงเบาะรถ เอียงศีรษะและมองออกไปนอกหน้าต่าง พูดอย่างไม่เป็นทางการ และโยนการ์ดลงในกระเป๋าอย่างไม่ตั้งใจ

"เมืองชิงโจว คุณหนีจากฝ่ามือของฉันไปไม่ได้" กงโมนันเม้มริมฝีปากและยิ้มอย่างชั่วร้าย นัยน์ตาแห่งความชั่วร้ายที่ครอบงำปรากฏอยู่ในรูม่านตาสีฟ้าของเขา เขายื่นมือออกไปเพื่อยกคางของเธอและลูบปลายนิ้วของเธอ “ไม่ ควรจะพูดว่าฮัวกั่ว เจ้าหนีไม่ได้!”

ซูเหนียนยกคางขึ้นสูงและเงยหน้าขึ้นมองเขา ขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณรังแกฉันเหรอ"

หมื่นครั้งในใจฉันอยากจะถาม Gong Monan ว่าเขากำลังทำอะไร แต่ทุกครั้งเขาก็ไม่มีความกล้าที่จะพูด

ลืมมันไปซะ อดีตก็เหมือนควัน เมื่อผ่านไปแล้ว ไม่ต้องถามอะไรอีก

เมื่อได้ยินเช่นนี้ Gong Monan ยิ้มโดยไม่พูดอะไรสักคำ

กลับมาที่โรงแรมฮิลตัน กงโมนันพาเธอตรงไปยังห้องชุดประธานาธิบดีจากลิฟต์พิเศษ

ในห้องขนาดใหญ่ สไตล์การตกแต่งแบบยุโรป บรรยากาศหรูหรา มีภาพวาดทิวทัศน์หมึกจีนชิ้นเอกอยู่สองสามภาพบนผนัง แต่ไม่มีความรู้สึกว่าทำไม

เพดานประดับคริสตัลสวารอฟสกี้ประดับไฟสีเหลืองสลัวและพื้นปูด้วยผ้าขนสัตว์แคชเมียร์สีขาวสะอาดตาทำให้ทั่วทั้งห้องมีบรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเองน่าเสียดายที่ห้องหรูหราเช่นนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ในเมื่อมันถูกส่งมา งั้นคุณก่อน..."

“ไปอาบน้ำแต่งตัว คืนนี้มีงานเลี้ยงต้อนรับที่คุณต้องเข้าร่วม”