บทที่ 12

Gong Monan มองไปที่ Su Nian ที่ยิ้มอยู่บนพื้นด้วยความสนุกสนาน ประเด็นนี้ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ว่าเขาจะตกต่ำแค่ไหน เขาก็ไม่ลืมปากที่แหลมคมนั้น!

“หัวเราะทำไม ดูตื่นเต้นตรงนั้นพอมีเวลาทำไมไม่ช่วยฉันขึ้นไปล่ะ” ฉันรู้ว่ากงโมนันเป็นคนเย็นชาและไร้หัวใจตลอดเวลาและเขารู้แค่ว่าจะดูการแสดงที่ดี อยู่ข้างสนาม แต่ดูเหมือนน้อยที่สุด ไม่มีประเด็นที่จะสนับสนุนตัวเอง!

"ฉันแค่มาที่นี่เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ได้หมายความว่าฉันต้องการช่วยชีวิตผู้คน? นอกจากนี้... ฉันไม่รู้ว่าฉันควรทำหรือไม่..." กงโมนันพูดอย่างเคร่งขรึม นั่งยองๆ แล้วพูดอย่างเรียบง่าย วางมือข้างหนึ่งบนคางที่แข็งแรงและได้รูปของเขาที่ลากมาบนเข่าของเขา

"คุณหมายความว่าอย่างไรถ้าคุณไม่รู้ว่าคุณควรเคลื่อนไหวหรือไม่" ซูเหนียนจ้องมองเขาอย่างชั่วร้าย เขาไม่ใช่ฟองสบู่ ดังนั้นเป็นไปได้ไหมที่เขาจะหายไปหากเขาขยับ?

“คุณรู้ข้อตกลงของเรา!”

“ฉันรู้ แต่ข้อตกลงไม่รวมถึงการไม่สามารถช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้ในบางสถานการณ์!”

"ใช่!" กง โมนัน พยักหน้า "แต่... ฉันไม่รู้ว่าฉันกอดคุณหรือเปล่า ฉันช่วยไม่ได้นอกจากทำลายบทที่สองของสามบทในสัญญาของเรา!"

"คุณสนใจอะไรเกี่ยวกับข้อตกลงบทที่สามในตอนนี้? แล้วบทที่สอง บทที่สามล่ะ..." ซูเหนียนพูดพล่าม และทันใดนั้นก็เข้าใจสิ่งที่ Gong Monan พูด บทที่สอง... ชื่อของ สามีภรรยาไม่ใช่ความจริง...เจตนาเดิมที่จะทำลายก็...ชัดเจนเกินไป!

เพราะมวยปล้ำเธอลืมไปแล้วว่าเธอไม่มีเสื้อผ้า

เมื่อเธอคิดได้ มันก็สายไปเสียแล้ว มือใหญ่ของ Gong Monan โอบเอวเรียวของเธอไว้อย่างเฉียบขาด และในวินาทีต่อมาเธอก็ตกอยู่ในอ้อมแขนของ Gong Monan

"ฉันชอบแบบนี้...สถานการณ์เฉพาะหน้า! คราวหน้าควรบันทึกไว้ในข้อตกลง เพื่อไม่ให้เรารู้ระเบียบ" กงโมนันกอดซูเนียน แล้วค่อยๆ วางเธอลงบนเตียง

แม้ว่าหลังจะเจ็บ แต่มือของซูเหนียนก็เร็วมาก จากนั้นจึงคลุมผ้านวมด้านหนึ่งลงบนร่างกายของเขาทันที

เมื่อเห็นการกระทำของ Su Nian ดวงตาของ Gong Monan ฉายแววไม่พอใจเล็กน้อย แต่บางทีการแสดงของ Su Nian ในห้างสรรพสินค้าก่อนหน้านี้ก็กระตือรือร้นเกินไป ดังนั้นความไม่พอใจนี้จึงสามารถละเว้นได้ในขณะนี้

ยิ่งไปกว่านั้น... มีผ้านวมกั้นระหว่างพวกเขา พวกเขาจะต้านทานการโจมตีของเขาได้อย่างไร?

“กงโมนัน...ลุง!” ซูเหนียนหันกลับมาอย่างรวดเร็วไม่ได้จริงๆ “คุณ...คุณกำลังสร้างปัญหาหรือเปล่า”

กงโมนันไม่ตอบ แต่มองเธอด้วยสายตาที่ลุกโชน...

"ดูเหมือนจะไม่มีอาการบาดเจ็บใดๆ!" หลังจากนั้นไม่นาน Gong Monan ก็พูดในที่สุด "อย่างน้อยก็ไม่มีอาการบาดเจ็บภายนอก!"

"นั่นเป็นอาการบาดเจ็บภายใน!" ซูเหนียนพึมพำ ผู้ชายคนนี้แก่กว่าตัวเองเพียงเก้าปี เป็นไปได้ไหมที่จะบอกตัวเองว่านี่เป็นสัญญาณก่อนที่ช่องที่สองของ Ren Du จะเปิดขึ้น? มาเร็ว!

“พี่ครับ ผม...”

"ฉันจำได้ว่ามีใครบางคนพูดว่าภายใต้สถานการณ์บางอย่าง บางอย่างสามารถช้าลงได้ชั่วคราว!" ใบหน้าของ Gong Monan ค่อยๆ เข้าใกล้ Su Nian พร้อมกับรอยยิ้มลึก ๆ ที่มุมปากของเขา ซึ่งทำให้ Su Nian รู้สึกแย่อยู่เสมอ

และในบางช่วงเสื้อที่หน้าอกของเขาถูกปลดกระดุมออกถึงสองครั้งเผยให้เห็นผิวสีข้าวสาลีด้านในมีเนื้อใสเผยให้เห็นกลิ่นฮอร์โมนเพศชายที่รุนแรง

แน่นอน ซูเหนียนรู้ทุกอย่างที่เขาเคยผ่านประสบการณ์ในแอฟริกา และมีประสบการณ์ในฐานะนักมวยมาอย่างยาวนาน ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงมีรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ...

ฉันไป! คุณคิดอะไรอยู่? ตอนนี้เป็นช่วงวิกฤต เธอกำลังถูกเขาคุกคาม! และเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส!

เขาเดินเข้าไปใกล้อย่างช้าๆ และผ้าเนื้อนุ่มของเสื้อของเขาก็ค่อยๆ หลุดออก ติดกับผิวหนังของเธอ และความเย็นเพียงเล็กน้อยก็ไม่อาจต้านทานเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำระหว่างคนทั้งสองได้

มันจบแล้ว! ไม่มีทางที่จะรักษาข้อตกลงสามข้อที่เธอทำไว้ในคืนแรกได้หรือไม่?

ฉันไม่ใช่นักเจรจาจริงๆ!

ก่อนที่ซูเหนียนจะกลับมามีสติ ทันใดนั้นเธอก็เหมือนไข่ลวกในกระทะ ทันใดนั้นเธอก็ถูกมือของเขาประคองไว้ด้านหลัง แล้วเธอก็พลิกตัว

"อา... Mamma Mia... มันเจ็บ!" ซูเหนียนกำผ้าปูที่นอนแน่นทันทีด้วยมือทั้งสองข้าง น้ำตาคลอเบ้า

"กงโมนัน... เจ้าจะบ้าหรือ ข้าบอกว่าข้าขยับไม่ได้ แต่เจ้าก็ยัง..."

"เงียบ..." ทันใดนั้นใบหน้าของกงโมนันก็ปรากฏขึ้นข้างๆ หูของเธอ จากนั้นจึงกัดติ่งหูของเธอเบาๆ เพื่อเป็นการลงโทษ ซึ่งทำให้เธอไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย และรู้สึกชาไปทั้งตัว

"เรียกฉันด้วยชื่อของฉันอีกครั้งถ้าคุณมีความสามารถ! ฉันจะให้คุณแบ่งครอบครัวขึ้นและลง!" Gong Monan กล่าวพร้อมกับทำท่ามือเป็นรูปมีดแล้วลูบเอวของเธอเบา ๆ

ทันใดนั้นเสื้อของเธอก็รู้สึกเย็น...

Gong Monan ไม่ได้ล้อเล่น เมื่อตอนที่เขาเป็นนักมวยในแอฟริกา เขาผ่านชีวิตและความตายมามากมาย ระดับความกระหายเลือดของเขาไม่ต่ำกว่าที่เขาจินตนาการไว้!

มือที่เพิ่งเกาเอวของเธอกดบนหลังของเธอเบา ๆ อย่างชำนาญราวกับว่าเขาเป็นศัลยแพทย์