บทที่ 15

หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีคนมาเคาะประตู และบริกรที่สุภาพมากก็นำรถพ่วงมาส่งด้วยรอยยิ้ม

ซูเหนียนมองไปที่รถเข็นที่เต็มไปด้วยอาหาร ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียว กงโมนันเข้าใจจริงๆ... เขาสั่งของอร่อยมากมายจริงๆ มีอาหารสามชั้นขึ้นลง

ชั้นบนเป็นซุปผัก ตรงกลางเป็นสเต็ก ด้านล่างเป็นของหวาน และถัดมาเป็นไวน์แดงรสเข้ม 1 แก้ว ร้าน Lafite อายุ 82 ปี...

ไม่ว่าซูเหนียนจะโง่เขลาเพียงใด เธอก็เข้าใจดีว่าไวน์ขวดนี้เพียงอย่างเดียวเป็นราคาที่เธอไม่สามารถจ่ายได้!

แค่เธอต้องการอาหารมื้อค่ำ เธอจำเป็นต้องเจาะจงหรือไม่? อันที่จริง แค่ข้าวผัดไข่สักชามก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เธอน้ำตาไหลได้!

หลังจากเก็บจาน บริกรก็พยักหน้าอย่างสุภาพให้ทั้งสองคน

Gong Monan สุ่มหยิบธนบัตรสองสามใบจากด้านหนึ่งและวางไว้หน้าบริกร

ลูกตาของซูเหนียนกำลังจะถลนออกมา กงโมนันใจกว้างจริงๆ เงินเดือนรายวันที่เขาทำงานตอนนั้นไม่มีบิลก้อนโตพวกนี้ด้วยซ้ำ?

เสียเงินเปล่า! ถ้าฉันรู้เรื่องนี้เร็วกว่านี้ ฉันคงคิดริเริ่มที่จะเข็นรถเข็น ใส่ของ และขอให้เขาให้เงินฉัน!

อันที่จริง ซูเหนียนไม่ได้โลภเงินในตอนแรก เพราะเมื่อมีฮัน เฉิงหยูอยู่ใกล้ๆ เธอจึงสบายใจเสมอ ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอกินนอนที่บ้านของลุงคนที่สองด้วย ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องการเงินมากนัก

แต่ตอนนี้เธอไม่มีหน้ากลับไปบ้านลุงคนที่สองของเธอแล้ว นึกถึงหน้า ลุงและป้าคนที่สองของเธอในงานแต่งงานเธอรู้สึกไม่สบายท้อง

และแม้ว่า Gong Monan จะยังคงสนับสนุนเธอในตอนนี้ แต่วันหนึ่งความสัมพันธ์ของพวกเขาจะจบลงเพราะความเกลียดชัง และเมื่อถึงเวลานั้น การดำรงชีวิตของเธอก็จะมีปัญหา

ดังนั้น แทนที่จะรอจนถึงวันที่ฆ้อง โมนันไม่ต้องการเขา แล้วค่อยพยายามหาทางเลี้ยงตัวเอง เริ่มเก็บเงินตั้งแต่ตอนนี้และมีชีวิตที่ดีกันดีกว่า!

ในการดำรงชีวิต เงินเป็นแผนการเพื่อความอยู่รอดแน่นอน! ซูเหนียนจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากโลภเงิน

"อะไร? ต้องการเงิน?"

Gong Monan ขัดจังหวะความคิดที่บ้าคลั่งของ Su Nian ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

"อ่า? ไม่..." ซูเหนียนส่ายหัว

“คุณจ้องเงินในมือของบริกรคนนั้นมานานแล้ว... มีอะไรที่ต้องใช้เงินไหม? แบล็คการ์ดของฉันสามารถถอนได้โดยตรง!”

“อย่าพูดถึงแบล็คการ์ดของคุณ ฉันไม่ได้บอกว่าจะใช้มัน!” ซูเหนียนพึมพำ แล้วเขาก็กินสเต็กชิ้นหนึ่ง

เมื่อพูดถึงตอนนี้พวกเขารู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อย อาหารมื้อใหญ่เช่นนี้ควรเป็นฉากของชุดสูทและเดรส ไฟและดนตรี แต่ตอนนี้พวกเขาสองคนสวมชุดนอนและชุดนอน เปิดไฟ และไม่มีเสียงเพลง . รีบเคี้ยวดอกโบตั๋น?

"ถ้าคุณต้องการแก้แค้น คุณต้องใช้เงิน เอาชนะใจคน เชิดชู และรู้จักแต่งตัว อะไรนะ คุณมีเงินที่จะทำสิ่งเหล่านี้หรือไม่" Gong Monan กินสเต็กช้าๆ แล้วจากนั้น กล่าวอย่างสบายๆ

เลขที่!

ซูเหนียนพึมพำในใจ แต่เธอยังคงยืนกรานที่จะพูดว่า "แต่ฉันจะหาเงิน!"

"ขอแสดงความยินดีกับความสำเร็จของคุณล่วงหน้า!" Gong Monan ยักไหล่และพูดด้วยท่าทางไม่พอใจ!

Su Niancai ไม่สนใจเขา ท้องฟ้ากว้างใหญ่และโลกก็ใหญ่ด้วยท้องที่ใหญ่ที่สุด! กินกันเถอะ!

หลังจากกินและดื่มจนเพียงพอแล้ว ซูเหนียนก็ประคองเอวของเธอด้วยมือของเธอ จากนั้นกลับไปที่ห้อง ตรงไปที่เตียงและหลับไปทันที

“พรุ่งนี้ฉันอาจจะไม่กลับมา คุณอยู่ที่นี่คนเดียว...” กงโมนันเดินไปที่ประตูและต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่ฉันได้ยิน Su Nian หายใจชัดเจนมาก

ผู้ชายคนนี้หลับไปจริง ๆ เหรอ?

ความเฉยเมยดั้งเดิมในดวงตาของ Gong Monan ค่อยๆ อ่อนลง

เขาเดินเข้ามาอย่างนุ่มนวล และค่อยๆ เดินไปที่ข้างเตียง มองลงไปที่ซูเหนียนซึ่งหลับไปอย่างสงบ

เธอจะนอนหลับอย่างสงบได้อย่างไร?

หลังจากประสบกับทุกสิ่งเมื่อแปดปีที่แล้ว เธอจะเผชิญกับมันอย่างใจเย็นได้อย่างไร? แต่ปล่อยให้ตัวเองได้สัมผัสกับทุกสิ่งที่ไม่สามารถบรรยายได้เป็นเวลาแปดปี?

ผู้หญิงเลวคนนี้ Gong Monan ยื่นมือออกไปเพื่อกำจัดผู้หญิงที่ยุ่งกับเขามาแปดปี แต่เมื่อมือของเขาไปถึงขอบผ้าห่มมันก็หยุดอีกครั้ง

จากนั้นเขาก็ค่อยๆ หยิบผ้านวมที่เธอดันออก และค่อยๆ ช่วยห่มให้เธอ

ผู้หญิงเหี้ย!

Gong Monan หันหลังและออกจากห้องแล้วปิดประตู

ซูเหนียนลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ แล้วมองไปที่ประตูที่ปิดแน่น ครู่หนึ่ง เธอคิดว่าเขาจะทำร้ายเธอ แต่...

อันที่จริง ดูเหมือนนางจะอยากรู้ว่ากงโมนันมาที่นี่ทำไมมากกว่าใคร แต่ทุกครั้งที่เอ่ยปากนาง นางก็อดถามไม่ได้

เฮ่อ...ช่างลำบากเสียนี่กระไร!

ลืมมันไปเถอะ ฉันต้องดูแลร่างกายให้ดี แล้วกลับไปให้เร็วที่สุดเพื่อทำความสะอาดสุนัขคู่นั้น ฉันไม่มีเวลาคิดเรื่อง Gong Monan ที่ไม่เป็นอันตรายต่อฉันจริงๆ ขณะนี้

วันถัดไป.

ซูเหนียนไม่เคยหลับสบายขนาดนี้มาก่อน ยืดเส้นยืดสายแล้วค่อยๆ ลุกขึ้น

ฉันต้องบอกว่าแม้ว่าไป่เสวี่ยจะมีแรงจูงใจซ่อนเร้นแต่ยาก็มีประสิทธิภาพมากหลังจากนอนหลับสบายมาทั้งคืนอาการปวดเอวของเธอก็ไม่มากเหมือนเมื่อก่อน