บทที่ 16

ไป่เสวี่ยไม่ได้พูดอะไรอยู่ข้างหลังเธอเป็นเวลานาน ไม่ยากที่จะจินตนาการว่าใบหน้าของเธอน่าเกลียดแค่ไหนในตอนนี้

ซูเหนียนเพียงแค่หลับตา จากนั้นก็เพลิดเพลินกับการนวดของไป่เสวี่ยที่อยู่ข้างหลังเธอ

“คุณซู พร้อมแล้ว!” ในที่สุดไป่เสวี่ยก็ลุกขึ้น จากนั้นโยนถุงมือในมือของเธอทิ้งไป

“โอ้ หมอไป๋ เทคนิคของคุณเหมือนกับหมอนวดมืออาชีพ ฉันบอกไม่ได้ว่าคุณเป็นหมอ!” ซูเหนียนพูดด้วยรอยยิ้ม ราวกับยกย่องไป่เสวี่ย

เป็นผลให้ใบหน้าของ Baixue ไม่ขาวอีกต่อไป แต่ดูเหมือนว่ามีใครบางคนเหยียบพื้นหิมะเปลี่ยนเป็นสีดำและสีน้ำเงิน

ซูเหนียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดัง ๆ แต่เธอก็กลั้นไว้

“พอแล้ว! คิดว่าตัวเองคือนางกงจริงๆ เหรอ?” ในที่สุดไป่เสวี่ยก็ไม่มีตัวตนเหมือนสโนวไวท์อีกต่อไป เธอค่อยๆ เดินเข้าไปหาซูเหนียน จากนั้นขมวดคิ้วและพูดว่า

"โม นันจะไม่รักคุณเลย! ฉันรู้พื้นเพของคุณ แต่มันเป็นปรสิตที่อาศัยอยู่ในบ้านของคนอื่น เพียงเพราะคุณไม่มีภูมิหลัง นั่นเป็นเหตุผลที่โม น่าน แต่งงานกับคุณ!"

“ผู้ชายอย่างเขาน่าจะเหมาะกับผู้หญิงอย่างฉัน รูปร่างหน้าตา การศึกษา ภูมิหลังของเขาสูงกว่าคุณทั้งหมด คุณจะมาเทียบกับฉันได้ยังไง คุณคิดจริงๆ เหรอว่าถ้าคุณปีนขึ้นไปหาเขา คุณจะกลายเป็น มังกรกับนกฟีนิกซ์งั้นเหรอ?” เอาเถอะ เจ้าไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าตัวตลก!” จู่ๆ ไป๋เสวี่ยก็แสดงท่าทางที่แท้จริง จากนั้นมองไปที่ซูเหนียนและพูดคำต่อคำ

“ไม่เช่นนั้น ทำไมโม่หนานถึงปล่อยให้เจ้าอยู่ที่นี่แทนที่จะไปที่บ้านของเขา”

"พูดตรงๆ ก็คือคุณ...ซูเหนียน คุณขึ้นเวทีไม่ได้ ฉันเกรงว่าจะไม่มีใครในตระกูลกงรู้ถึงการมีอยู่ของคุณ คุณนายกง!"

ไป๋เสวี่ยกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

Su Nian มองไปที่ Bai Xue อย่างเย็นชา จากนั้นมุมปากของเธอก็กระตุกเล็กน้อย: "ฉันสงสัยว่าทำไมคุณถึงต่อต้านฉัน ไม่ใช่เพราะคุณไม่ได้รับ Gong Monan หรือไม่ คุณเองก็ไม่สามารถรับเขาได้ คุณอยู่ที่นี่กับฉัน คุณตะโกนเรื่องอะไร”

"กรีดร้อง? คุ้มมั้ย? ต่อให้ฉันอยากจะสู้กับใครซักคน คนๆ นั้นจะไม่ใช่เธอ... เธอไม่คู่ควร!"

"ฮ่าฮ่า... ตลกดี ฉันไม่คู่ควรเหรอ ฉันคิดว่าเธอไม่คู่ควรเหรอ ฉันห่างหายจากกงโมนันมาแปดปี แต่เขาจะแต่งงานกับฉันทันทีที่เขาเห็นฉัน นานแค่ไหนแล้ว คุณเคยอยู่เคียงข้างเขาจนถึงตอนนี้เป็นแค่...เพื่อนที่ดี!คุณรู้สึกดีกับตัวเองจริงๆ!"

“ให้ฉันบอกคุณรู้ไหมว่าฮันนีมูนคืออะไร เขาให้ฉันอยู่ที่นี่เพียงเพื่อป้องกันไม่ให้ครอบครัวของเขาเห็นฟันและกรงเล็บต่อหน้าฉัน โรงแรมฮิลตัน! คุณคิดว่าจะมีกี่คนที่สามารถอยู่ที่นี่ได้นาน ถ้าเขาไม่รักฉันจะไม่พาฉันมาที่นี่และข้างนอกมีโรงแรมชั้นสามเยอะเกินไป!”

“เขาแค่รักฉัน!”

“อีกอย่าง...บอกไว้ก่อนว่าอย่าคิดว่าตัวเองเป็นสโนวไวท์ คนอื่นก็เป็นแม่มด ถ้าไม่มีความสามารถก็โทษคนอื่นไม่ได้ ต่อให้ทิ้งฉันด้วยความโกรธ เป็นซูเหนียนคนที่สองและคนที่สามแน่นอน" ซูเหนียน...เธอเป็นได้แค่...เพื่อนที่ดีลับหลังตลอดไป!"

"คุณ..." ไป่เสวี่ยมองไปที่ซูเหนียน หน้าอกของเธอยกขึ้นและใบหน้าของเธอแดงก่ำ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรเป็นเวลานาน

"เอาล่ะ หยุดโกรธตรงนั้นได้แล้ว คุณเป็นหมอ และคุณรู้ว่าการโกรธเป็นสิ่งไม่ดีสำหรับผู้คน และมันแย่กว่านั้นสำหรับผู้หญิง จะไปยุ่งทำไม" ซูเหนียนพูดพร้อมกับเยาะเย้ย "ฉันแนะนำให้คุณกลับไป และเอาเต้าฮวยมาทาชาสมุนไพรแก้โกรธ รับรองว่า จะมีโอกาสได้พบฉัน...และเพื่อนที่ดีของคุณ!"

“ประตูอยู่ตรงนั้น อย่าส่งมันมา!” ซูเหนียนชี้ไปที่ประตู จากนั้นหันหลังกลับเข้าไปในห้องนอน

"คุณรอก่อน ซูเหนียน ฉันจะไม่เก็บรอยยิ้มบนใบหน้าของคุณเป็นเวลาสามวัน!" หลังจากพูด ไป่เสวี่ยก็จากไปพร้อมกับสิ่งของของเธอ

ซูเหนียนล็อคประตูด้วยกุญแจนิรภัยอย่างเข้มงวด ตัด... เหมือนกงโมนันไล่ตามเขา? คุณกำลังลากอะไรอยู่ข้างคุณ? คุณไม่ได้บอกว่าคุณแต่งงานแล้วเหรอ? ทำไมคุณมีปัญหากับตัวเอง?

อารมณ์ดีเป็นผุยผง!

ซูเหนียนถอนหายใจ แล้วนอนลงบนโซฟาด้วยความหงุดหงิด

ก็แปลกเหมือนกันว่าทำไมช่วงนี้ฉันไม่โทร เธอไม่มีเวลาดูโทรศัพท์ แต่โทรศัพท์ควรโทรหาเธอใช่ไหม? ถึงยังไม่มีใครจำฉันได้ อย่างน้อย โฆษณาก็ยังจำฉันได้?

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ซูเหนียนก็หากระเป๋าถือของเธอเจอทันที เพียงเพื่อพบว่าโทรศัพท์ของเธอมีแบตเตอรี่หมดอยู่ในนั้น

หลังจากเสียบปลั๊กและเปิดโทรศัพท์ ฉันพบว่ามีสายที่ไม่ได้รับมากกว่า 20 สาย

วันนั้นฉันโกรธมาก ฉันเลยเปิดโทรศัพท์เป็นโหมดปิดเสียง แต่นี่ใครกันนะที่โทรออกได้มากมายขนาดนี้?

ฮันซึงอูนั่นเอง!

เวลาโทรออกของมือถือเริ่มตั้งแต่เมื่อวานตอนบ่ายจนถึงเช้านี้ และแม้กระทั่งมือถือก็แบตหมด แต่... ทำไมเขาถึงโทรมาเองทั้งที่ไม่มีอะไรทำ?

ฉันจำได้ว่าตอนนั้นฉันเป็นคนเดียวที่โทรหาเขาและเขาไม่เคยโทรกลับเลย ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว บทบาทระหว่างพวกเขาได้กลับรายการแล้ว

เดิมที ซูเหนียนสามารถลบการโทรออกได้ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง แม้ว่าเสียงดุจะฟังดูเจ็บปวด แต่คนดุก็รวดเร็ว แต่ตอนนี้เธอลังเลเล็กน้อย

หลังจากลังเล สายเรียกของ Han Chengyu ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

มือลังเลที่จะตอบหรือไม่ตอบและกดปุ่มสีเขียว