บทที่ 19

ซูเหนียนถอนหายใจเบา ๆ วางลิปสติกลง จากนั้นมองตัวเองในกระจกเพื่อทำให้ตัวเองดูมีพลังมากขึ้น

เมื่อรถมาถึง ซูเหนียนลงจากรถ หายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินไปที่บริษัทพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นสูง

หลังจากเข้ามาในบริษัท แผนกต้อนรับเห็นเธอและผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นรอเป็นเวลานานก่อนที่จะส่งเสียง: "ผู้จัดการซู?"

“อืม!” ซูเหนียนพยักหน้า จากนั้นเดินเข้าไปด้วยรอยยิ้ม

เมื่อคนในบริษัทเห็นว่าเป็นเธอ พวกเขาทั้งหมดผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นบางคนก็ทักทายและกระซิบกระซาบ แต่ซูเหนียนไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้

เธอแปรงผมและเดินตรงไปที่ห้องทำงานของเธอ

หลังจากที่เธอออกไป คนข้างหลังก็เริ่มส่งเสียงดัง

“พระเจ้า...เธอกลับมาได้ยังไง”

"นั่นสิ... ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่กลับมา!"

“เธอคงไม่สามารถปล่อยคุณฮันไปได้ เธอคลั่งไคล้มาก!”

"ฉันไม่คิดว่าฉันจะหางานได้! แม้ว่าเธอจะมาจากตระกูลซู แต่เธอก็อยู่ห่างไกล และฉันได้ยินมาว่าความสัมพันธ์ของเธอกับครอบครัวไม่ค่อยดีนัก!"

"นั่นสิ... หัวหน้าผู้หญิงคนใหม่จะมีภูมิหลังแบบนี้ได้ยังไง คุณฮันเป็นคนงี่เง่าไม่ใช่เหรอ"

"นั่นคือ……"

"..."

เมื่อซูเหนียนกลับมาที่สำนักงาน ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม แต่ก็ไม่เหมือนเดิมเพราะมีผู้หญิงอีกคนนั่งอยู่ในที่นั่งของเขา

“คุณเป็นใคร” ซูเหนียนมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นแล้วถาม

"ฉัน... ใหม่ที่นี่... คุณคือ... ผู้จัดการซู ฉันเห็นรูปถ่ายของคุณบนโต๊ะแล้ว!

“ฉันชื่อซูเหนียน ดังนั้นโปรดออกจากสำนักงานนี้”

"แต่คุณซู สตูดิโอของฉัน..."

“เหนียน?” ฮัน เฉิงหยู่บังเอิญอยู่ที่ประตู และเขาตกใจมากเมื่อเห็นซูเหนียน

“คุณฮัน!” ซูเหนียนหันไปมองหานเฉิงหยู

เมื่อฉันหันศีรษะไป ฉันคิดว่าฉันจะจมเพราะสิ่งนี้ และหัวใจของฉันจะอ่อนลงเพราะเห็นเขา แต่ความจริงก็คือ ฉันไม่รู้สึกเลยสักนิดที่มองเขาในขณะนี้ นอกจากความอับอายที่เขาทิ้งไว้ให้เธอแล้วเธอไม่มีอารมณ์อื่นเลย กลายเป็นว่า เธอไม่ได้รักเขาอย่างที่คิด!

"เหนียนเหนียน ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่" หานเฉิงหยู่รู้สึกงุนงงอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเห็นซูเหนียน

ในอดีต ซูเหนียนแทบจะไม่แต่งหน้าเลยนอกจากไปทำงาน แต่ตอนนี้ ซูเหนียนดูเปล่งปลั่งมาก ใบหน้าของเธอมีความสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่เพียงเท่านั้น ดวงตาของเธอดูแตกต่างจากเมื่อก่อน พูดไม่ออก กลิ่นที่ออกมาดูน่าดึงดูดใจ

ทำไมฉันไม่เคยเห็นซูเหนียนเป็นแบบนี้มาก่อน? ถ้าอย่างนั้น... บางทีฉันอาจจะ...

"ฉันมาที่นี่เพื่อทำงาน!" ซูเหนียนพูดเบาๆ แล้วมองไปที่หาน เฉิงหยู "ฉันเพิ่งรู้ว่าตำแหน่งของฉันถูกคนอื่นแย่งไป! ขอโทษนะ คุณฮัน ฉันไม่ได้ยื่นใบลาออก แล้วทำไมไม่หาคนมาแทนล่ะ ไม่มากไปเหรอ?”

"เหนียนเหนียน... คุณกำลังพูดถึงอะไร ฉัน... มาที่สำนักงานของฉันได้ยังไง!" หานเฉิงหยู่มองไปที่ซูเหนียนและพูดว่า

ซูเหนียนตามหานเฉิงหยู่ไปที่ห้องทำงานของเขา แล้วนั่งลงบนโซฟา

หาน เฉิงหยู่รีบปิดประตู แล้วนั่งลงข้างๆ ซูเหนียน: "เหนียนเหนียน... คุณ... สบายดีไหม"

“คุณฮัน ฉันเป็นยังไงบ้าง คุณน่าจะรู้ดีกว่าฉันใช่ไหม” ซูเหนียนพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นกลาง จากนั้นมองหน้าเขาอย่างเย็นชา ขยับออกช้าๆ และเว้นระยะห่างจากเขา

"เหนียนเหนียน... ตอนนี้คุณยังเกลียดฉันอยู่หรือเปล่า อันที่จริง... ฉันอยากจะบอกคุณเสมอว่า..."

"คุณฮัน..." ซูเหนียนลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน จากนั้นมองไปที่หาน เฉิงหยู่ "ฉันคิดว่าเหตุผลเหล่านี้... และอื่นๆ ไม่จำเป็นต้องพูดถึงวันนี้ เรามีโอกาสมากมาย แต่ก่อนหน้านั้น คุณควรให้ฉันกลับไปทำงานของตัวเองก่อน แล้ววันลาป่วยเมื่อสองสามวันก่อนจะถือเป็นวันลาประจำปีของฉันในภายหลัง"

“ยังไงก็ตาม ฉันไม่ได้ขอลาหยุดประจำปีมาปีกว่าแล้ว เธอรู้เรื่องนี้ดีกว่าใคร!”

"เหนียนเหนียน...แต่ด้วยความสัมพันธ์ของเราตอนนี้ ฉันจะให้คุณทำงานที่นี่ได้อย่างไร" หาน เฉิงหยู่ถอนหายใจแล้วพูดตามจริง

“ไม่ได้เหรอ?” ซูเหนียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จากนั้นมองไปที่หานเฉิงหยู่ “เป็นเพราะซูซานหรือเปล่า”

"เหนียนเหนียน แม้ว่าฉันจะไม่รักซูซาน แต่ตอนนี้..."

"ไม่รักซูซานเหรอ ฮ่าๆ...คุณฮัน ฉันจำได้ว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณพูดในงานแต่งงานวันนั้น!"

"เหนียนเหนียน... เป็นเวลากว่าหนึ่งปีแล้ว คุณไม่รู้สึกถึงความรู้สึกที่ฉันมีต่อคุณหรือ ฉันจะไม่รักคุณได้อย่างไร ไปรัก..." หลังจากคำพูดต่อมา หาน เฉิงหยู่มองไปที่ประตู มองไปรอบๆ และในที่สุด ทันใดนั้นก็ลดเสียงลง "ผู้หญิงคนอื่น?"