บทที่ 20

"ฆ้อง... สามีของฉัน! หลังของฉันสบายดี อยู่บ้านก็น่าเบื่อมาก ไม่มีใครอยู่กับฉัน และคุณก็ยุ่ง ทำไมไม่มาทำงาน!"

Su Nian มองไปที่ Gong Monan และพูด สายตาจับจ้องมาที่เขา

ทันใดนั้นมุมปากของกงโมนันก็ยิ้มอย่างชั่วร้าย จากนั้นเขาก็ขยับเข้าใกล้ใบหน้าของเขา: "คุณบ่นว่าฉันไม่มีเวลาไปกับคุณหรือ ฉันปล่อยคุณไปเพราะฉันดูอาการบาดเจ็บที่เอวของคุณ.. ตอนนี้คุณสบายดีเอวของคุณแน่นอนฉันจะอยู่กับคุณตลอดเวลา!”

ซูเหนียนผงะไปชั่วขณะ สถานการณ์แบบนี้คืออะไร? Gong Monan ตั้งใจทำอย่างแน่นอน!

บิดเบือนความหมายของคำพูดของคุณเอง! ที่ฉันหมายความชัดเจนคือเขาไม่อยู่บ้าน แล้วฉันจะห่วงตัวเองทำไม? แต่ในปากของ Gong Monan กลายเป็น... อีกความหมายของการมีเซ็กส์!

ในอีกด้านหนึ่ง หาน เฉิงหยู่เฝ้าดูการต่อสู้ของทั้งสองคนอย่างลับๆ แต่ภายนอกพวกเขาดูอ่อนหวานมาก ตาร้อนผ่าวจริงๆ!

และตอนนี้ซูเหนียนพูดว่า... สามี? วังเก่า? แปลว่าอะไร?

พวกเขาแต่งงานกันหรือยัง? เป็นไปไม่ได้? Gong Monan จะแต่งงานกับ Su Nian ได้อย่างไร?

เขามั่นใจมากว่าเมื่อซูเหนียนอยู่กับเขา ไม่มีชายอื่นอย่างแน่นอน ถ้ามี เขาคงรู้ไปนานแล้ว แต่ Gong Monan กับเธอพบกันเมื่อไหร่? เราจะอยู่ด้วยกันได้อย่างไร?

อืม... ก่อนที่ฉันจะทันได้ถามให้ชัดเจน กงโมนันก็บุกเข้ามาแล้ว! ดูเหมือนว่าจะมีครั้งต่อไปเท่านั้น!

"คุณซู...ที่จริง..."

“นางกง!” ทันใดนั้น กงโมนันหันกลับมามองฮันเฉิงหยู่และพูดว่า

"อา?"

"คราวหน้าฉันจะเรียกนางกงหรือป้า!" กงโมนันมองไปที่ฮันเฉิงหยูแล้วพูด

"น้า? คุณ...นั่น..."

ซูเหนียนไม่ได้พูด แต่เขารู้สึกว่ากงโมนันบีบฝ่ามือของเขาอย่างแรง และสามารถจินตนาการถึงความหมายเบื้องหลังคำพูดของเขาได้

“อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของเขา...”

"เราแต่งงานกัน!"

ซูเหนียนและกงโมนันเปล่งเสียงเกือบจะพร้อมกัน จากนั้นจึงมองหน้ากัน

"ไปกันเถอะ!" กง โมนัน มองไปที่ ซูเหนียน ทันใดนั้นก็ออกแรง จากนั้นกึ่งหนึ่งก็ดึง ซูเหนียน ออกจากบริษัท Xinyi ของ Han Chengyu

ปล่อยให้ Han Chengyu จ้องมองที่ประตูที่ปิดด้วยความงุนงง สถานการณ์แบบนี้คืออะไร? พวกเขามาที่นี่เพื่อแสดงความรักหรือไม่?

แสดงตัวเอง?

ในอีกด้านหนึ่ง ซูเหนียนถูกกงโมนันจับตัวไว้ตลอดเวลา แต่เขาไม่สามารถหลุดพ้นได้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

หลายคนที่อยู่รอบๆ จำกงโมนันได้แล้ว จากนั้นพวกเขาก็ตื่นเต้นและกระซิบกระซาบ และเมื่อพวกเขาเห็นซูเหนียน ใบหน้าของพวกเขาก็ว่างเปล่า และพวกเขาไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้มาจากไหน

ความริษยา ความริษยา ความเกลียดชัง...

ซูเหนียนไม่ได้สนใจกงโมนันที่อยู่ข้างๆ เธอ ดังนั้นเธอจึงเอามือปิดหน้าทันที ก็พอแล้ว!

ในที่สุดก็มาถึงโรงจอดรถใต้ดิน ซูเหนียนใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อสะบัดมือของกงโมนันออกไป

“คุณไม่เป็นไร คุณจะทำอะไร”

“คุณกำลังทำอะไรอยู่ คุณจะทำอะไรบนโลกนี้” Gong Monan หันศีรษะของเขาและจ้องมองที่ Su Nian ดวงตาของเขาเย็นชา ซึ่งทำให้หัวใจของ Su Nian ตึงขึ้นเล็กน้อย แต่เขาก็สะดุดเล็กน้อย

"ฉัน... ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย! ไม่มีข้อตกลงระหว่างเราเหรอ ฉันจะทำลายบริษัทของเขา!"

"เจ้าต้องรีบทำลายบริษัทของเขาขนาดนั้นหรือ? ข้า กง โมนัน มีเงินมากมาย แค่โบกมือเขาก็เอาชีวิตไม่รอด!"

"แต่ฉันไม่ต้องการให้คุณทำเช่นนี้!" ซูเหนียนมองไปที่กงโมนันและพูด

“ไม่อยาก ยังลังเลอยู่หรือเปล่า” กงโมนันมองไปที่ซูเหนียน แล้วเดินเข้ามาหาเขาทีละก้าว...

"ฉันไม่อยาก...ทนไม่ได้..." ซูเหนียนก้าวถอยหลังทีละก้าวจนหลังของเธอพิงกับรถ ไม่สามารถขยับได้!

“ถ้าฉันไม่อยู่ตอนนี้ เขาจะทำยังไงต่อไป”

"ฉัน... ฉันจะไปรู้ได้ยังไง!" ซูเหนียนคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ และทันใดนั้นก็นึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น กลัวว่าหาน เฉิงหยู่จะจับมือเธอแน่น และจากนั้น...อาจจะมีการกระทำอื่นๆ ..

“ไม่รู้สิ ดีมาก...แล้วฉันจะสอนคุณว่าเขาจะทำอะไรต่อไป!” หลังจากพูดจบ มือของกงโมนันก็แข็งแรง และร่างของซูเหนียนก็กระโดดเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขาทันที

ก่อนที่เธอจะทันได้ร้องอุทาน ริมฝีปากของเธอก็ถูกเขาจูบ

ไม่ต้องการ!

มือของ Su Nian ผลักเขาแน่น แต่น่าเสียดายที่ความแข็งแกร่งของ Gong Monan มีมากเกินไป และเขายื่นมือออกไปสัมผัสกล้ามเนื้อมัดใหญ่ของเขา และไม่มีทางที่จะเขย่าเขาเลยสักนิด แต่... Su Nian เห็นชัด ที่เธอกำลังเผชิญหน้ากับเขา จอมอนิเตอร์สีดำ โอ้โห!

เลขที่! ไม่ว่าซูเหนียนจะน่ารังเกียจเพียงใด! มันยังไม่มี!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ในที่สุดเธอก็ถอนความกล้าและใช้กำลังทั้งหมดที่มีเพื่อผลัก Gong Monan ออกไปครึ่งทาง