บทที่ 5

เมื่อเห็นซูเหนียน หลู่เทียนยี่หันกลับมาและรีบลุกขึ้น แต่ถูกผู้คุ้มกันหลายคนขวางไว้

เขาจ้องมองด้วยความโกรธและโมโห หยิบปืนออกมาจากเอว ชี้ไปที่กง โมนัน และเตือนว่า: "ปล่อยเสี่ยว เหนียนทันที ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันหยาบคาย!"

Gong Monan ค่อนข้างประหลาดใจกับพฤติกรรมของ Lu Tianyi ดังนั้นเขาจึงรู้น้ำหนักของ Su Nian อยู่ในใจ

อย่างไรก็ตาม ในฐานะเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย แม้ว่าเขาจะมีปืน แต่เขาไม่สามารถใช้มันได้ตามต้องการ หากเขาล้มเหลว เขาจะต้องรับผิดชอบทางอาญา Lu Tianyi ควรรู้ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน

“ท่านหลินมีความรักอันลึกซึ้งต่อซูเหนียน คุณไม่รู้หรือว่าเธอมีคู่หมั้นแล้ว?”

Xie Mei ยิ้มประชดประชัน "รสชาติของความรักที่ไม่สมหวังจริงๆ!"

หลังจากพูดจบก็มีบล็อกที่อธิบายไม่ได้ แม้ว่าสิ่งนี้จะถูกพูดกับ Lu Tianyi แต่ทำไมมันถึงพูดถึงตัวเอง?

เขา กงโมนัน ไม่เป็นแบบนี้กับซูเหนียนเหรอ?

มองเขาอย่างเหยียดหยาม เธอหันกลับและเข้าไปในรถ

รถสตาร์ทและเลี้ยวกลับไปทางโรงแรมฮิลตัน Su Nian ซึ่งนั่งอยู่แถวหลัง รักษาระยะห่างจาก Gong Monan ไม่กล้าเข้าใกล้ เท่าที่เธอกังวล เธอกลัวผู้ชายที่อยู่ข้างหน้าเธอเล็กน้อย

"นั่งลง!" กงโมนันพูดอย่างเย็นชา

เมื่อได้ยินเสียง ซูเหนียนขมวดคิ้ว ขยับร่างกาย กัดริมฝีปากและนิ่งเงียบ

แต่เขาพุ่งเข้าหาเธอราวกับเสือ บีบคางของเธอแน่นด้วยฝ่ามือใหญ่ของ Yaya และตะโกน: "มองมาที่ฉัน!"

ด้วยปลายนิ้วของเขา เขาเชยคางของเธออย่างแรง มองตรงไปที่เธอด้วยใบหน้าเศร้าหมอง "เซียวเหนียน?

ราวกับขวดน้ำส้มสายชูถูกกระแทก กลิ่นเปรี้ยวของน้ำส้มสายชูอบอวลไปทั่วพื้นที่แคบๆ

"กง โมนัน คุณ..."

"คุณเรียกฉันว่าอะไร"

ก่อนที่ Su Nian จะพูดจบประโยค Nangong Mo ก็ดุเขาทันที

นิ้วที่บีบคางของเธอแรงมากจนดูเหมือนว่าจะกดทับเธอ ความเจ็บปวดทำให้หายใจไม่ออก

เมื่อมองไปที่ชายตรงหน้าเขา ดวงตาของเขามืดมนและเย็นชา ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขามีขอบและมุมที่แหลมคมตึงเครียด ราวกับว่าเขากำลังระงับความโกรธและกลั้นเอาไว้

เธอเม้มปาก "ลุง..."

ต้องการที่จะโกรธโดยสัญชาตญาณ แต่ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองอยู่ใกล้มาก ได้กลิ่น Clivia จาง ๆ ที่เกิดบนร่างกายของเขา มันค่อนข้างลึกซึ่งนำความทรงจำกลับมาไม่รู้จบ

ในอ้อมแขนของเธอ เธอเงียบขรึมและขี้อาย มีดวงตาที่ขุ่นมัวในดวงตาใสของเธอ ราวกับกระต่ายน้อยขี้ตกใจที่ซ่อนตัวอยู่ในรังของเธอและเลียบาดแผลของเธอเพียงลำพัง

ชั่วครู่หนึ่ง รูปลักษณ์ที่น่าหวาดกลัวของเธอจุดชนวนในใจของ Gong Monan และเขาพุ่งไปข้างหน้า จูบริมฝีปากของเธอ การเคลื่อนไหวของเขารุนแรง ดุร้าย และไร้ความปรานี

เมื่อไหร่ที่เธอกลัวเขา?

กลัว! ?

“วู้ววว...ปล่อย...คุณปล่อย...”

ดวงตาของ Su Nian เบิกกว้าง กำปั้นของเธอทุบไปที่หน้าอกของเขาอย่างแรง และเธอยังคงพยายามดิ้นรน แต่แขนของเขาเหมือนเหล็ก กักขังเธอไว้ เธอจึงขยับไม่ได้สักนิด

กลิ่นหอมจางๆ ของ Clivia ในโพรงริมฝีปากของเธอโชยมาอีกครั้ง ทั้งคุ้นเคยและไม่คุ้นเคย ผสมกับความขมขื่นอย่างต่อเนื่อง ราวกับแผลเป็นที่ยังไม่หายดี ความทรงจำที่ไม่มีวันจบสิ้น แต่สิ่งสุดท้ายที่เธอต้องการจะนึกถึง

"วู้ววววววววววววววววววววววววววววว..."

หัวใจของ Su Nian เต้นแรง และทุกครั้งที่เธอเห็นเขา เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงอดีต แต่ด้วยเหตุนี้ เธอจึงเกลียด Gong Monan มากยิ่งขึ้น

Yi กัดปลายลิ้นของเขาอย่างโหดเหี้ยม จากนั้นดึงข้อมือของเขาออกด้วยแรงทั้งหมดของเขา โบกมือและตบหน้า Gong Monan "ไอ้สารเลว เจ้าไร้ยางอาย!"

ก่อนที่การตบจะลงบนใบหน้าของกงโมนัน เขาก็ถูกฝ่ามือใหญ่จับไว้ และมองตรงมาที่เธอด้วยสายตาเย็นชา "ทำไม คุณยังอยากตบฉันอีกไหม"

ในขณะที่พูด เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากมุมปากของเขาซึ่งแสดงให้เห็นว่ากัดยากแค่ไหน

“กงโมนัน ไอ้สารเลว ถ้าเจ้าป่วย เจ้าต้องรักษา เจ้าจะมาบ้าๆ บอๆ กับข้าหมายความว่าอย่างไร”

เธอเอือมระอาจริงๆ ทั้ง 2 คนตัดขาดจากความสัมพันธ์ 8 ปี ทำไมพวกเขาถึงมาหาเธอตอนที่เธอกำลังจะแต่งงาน?

ในที่สุดจักรวาลเล็ก ๆ ในใจของเขาก็ระเบิดออก จ้องมองและคำรามเสียงดัง

สีหน้าของกงโมนันแข็งทื่อ เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงตัวเล็กจะระเบิด เขามองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ เขาตกตะลึงไปครู่หนึ่งและพูดว่า: "ใช่ ฉันป่วย เป็นโรครักชนิดหนึ่ง คนที่ปลดเปลื้อง ระฆังต้องผูกมันไว้ คุณคือยารักษาของฉัน คุณถูกกำหนดให้เป็นของฉัน!"

คำพูดนั้นอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน สงบราวกับน้ำที่ไม่มีคลื่น

ซูเหนียนพูดไม่ออก แต่รู้สึกว่ากงโมนันเกือบจะผิดปกติ

"ปล่อยฉันนะ ฉันจะแต่งงานวันมะรืนนี้" ฉันไม่อยากรู้สึกเสียใจกับคู่หมั้นของฉัน เฉิงหยู่ อีกต่อไป

ซูเหนียนที่ท้อแท้ก็พูดเบาๆ

“แล้วฉันล่ะ ฉันเป็นอะไร เป็นไปได้ไหมว่าของเราไร้ค่าขนาดนั้น” กงโมนันโกรธจัดจนชกเบาะรถจนเป็นรูใหญ่ในเบาะ