บทที่ 11

หลังจากที่ Leng Chengbei ออกไปแล้ว Su Nuan มองกลับไปที่ห้องชั้นบน เธอต้องการลองห้องอื่น

แต่สุดท้ายเธอก็ล้มเลิกความคิดนี้ ประการแรก เธอต้องไม่ใช่คนธรรมดาหากพบที่นี่ ประการที่สอง ซู่นวลต้องการจับคนผู้นี้

แม้ว่าความคิดนี้จะดูเกินจริงไปหน่อย แต่สุนวลจะไม่มีวันคืนดีหากเขาไม่ลองทำ

ตกเย็น สุนวลเตรียมการบางอย่าง ขโมยมีดตัดกระดูกที่คมมากจากในครัว ซ่อนไว้แล้วขึ้นไปชั้นบน รอคนๆ นั้นมาตอนกลางคืน

แต่สุนวลไม่รอช้าเพราะอาบน้ำแล้วนอนลง

เวลาเดินช้า สุนวลอารมณ์เสีย ไม่เคยรู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้าขนาดนี้

หลังจากเวลาสิบสองนาฬิกา ซูนวลทนไม่ได้อีกต่อไป เปลือกตาของเธอยังคงสู้ต่อ และเธอก็เริ่มงีบหลับ

ทันใดนั้นสุนวลก็ตื่นขึ้น ทำไมไฟดับ?

สุนวลสัมผัสมีดตัดกระดูกข้างตัวโดยไม่รู้ตัว แต่มีดหายไปแล้ว

ในคืนที่มืดมิด มีร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นราวกับกำลังอาบน้ำอยู่

สุนวลลุกขึ้นทันทีแต่ก็ยังสะดุ้งกับเสียงทุ้มๆ

"อย่าขยับ"

ซู่นวลหดหู่และตกใจเมื่อได้ยินเสียง

"คุณ... คุณเป็นใคร?"

"คุณไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร ฉันไม่รู้จักคุณด้วยซ้ำ"

ชายคนนั้นเดินไปหาซูนวลอย่างไม่เร่งรีบ และในที่สุดซูนวลก็ยืนยันว่าคนคนนี้ไม่ใช่เล้งเฉิงเป่ยอีกต่อไป เพราะเสียงต่างกัน

แม้ว่าพวกเขาทั้งหมดจะฟังดูดีและเป็นแม่เหล็ก แต่คนตรงหน้าเขาดูเหมือนจะเย็นชาและแข็งแกร่งกว่า

สุนวลหดเท้ากอดขา “ทำกับฉันทำไม ปิดไฟทำไม ให้ฉันได้เห็นหน้าที่แท้จริงของเธอ”

สุนวลพยายามสงบสติอารมณ์ที่สุด ถ้าเธอได้เห็นหน้าชายคนนี้ เธอก็จะได้เจอแม้ในเวลากลางวัน

"ผู้หญิงคุณไม่เชื่อฟัง?"

ชายคนนั้นนั่งลงใกล้กับซูนวล จับเท้าเล็กๆ ของซูนวล อุ้มซูนวลไว้ในอ้อมแขน ซูนวลกระโดดอย่างดุเดือด ผลักเธอด้วยมือทั้งสองที่ขัดขืน

ชายคนนั้นก้มศีรษะลงและจูบใบหูของซูนวล: "เมื่อคืนคุณขอร้องฉัน วันนี้คุณลืมเรื่องนี้หรือเปล่า"

หัวใจของซูนวลเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอตบชายคนนั้นอย่างแรงด้วยความโกรธ ชายคนนั้นไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ แต่เขายังคงพูดอย่างแข็งกร้าว: "หากเจ้าไม่เชื่อฟัง เจ้าจะถูกลงโทษ"

ก่อนที่ซูนวลจะทันได้โต้ตอบ อีกฝ่ายก็โยนซูนวลลงบนเตียง และซูนวลก็ถอยห่างออกไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ไม่อยาก……”

ซูนวลตะโกน แต่ในไม่ช้าการต่อสู้ของซูนวลก็หมดเรี่ยวแรง

น้ำตาของซู่นวลเหือดแห้งไปแล้ว และเธอไม่อาจยอมตายได้ ดังนั้นเธอจึงได้แต่ปล่อยให้ชายผู้นี้ปฏิบัติต่อเธอเช่นนี้

เมื่อพบความเงียบสงบของสุนวล อีกฝ่ายจึงอ่อนโยนกว่ามาก สุนวลดูเหมือนจะกลับมาหลังจากแต่งงานได้ประมาณหนึ่งเดือน

ในเวลานั้น ซูนวลคิดว่าคนที่อยู่กับเธอทุกคืนคือโจว หลินหยวน ดังนั้นเธอจึงให้ความร่วมมือด้วย

แต่ตอนนี้ซูนวลไม่สามารถให้ความร่วมมือใดๆ ได้ และเธอก็ไม่สามารถหลุดพ้นได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงจับมือกันไว้แน่นๆ

"คุณคือใคร?"

ซูนวลหยุดร้องไห้ไม่ได้ อีกฝ่ายเสียใจมาก “จะร้องไห้ทำไม ฉันไม่มีผู้หญิงคนอื่น”

ซู่นวลชะงักไปครู่หนึ่งแล้วผลักอีกฝ่ายออกไปหยิบทิชชู่ เจอหน้าซู่นวลเช็ดให้ ซู่นวลสูดจมูกแล้วถามเสียงแข็ง “แล้วเจ้าตามหาข้าทำไม”

“นี่พูดมากเลยนะ!”

ทันใดนั้นชายคนนั้นก็หมดความอดทน สุนวลก็ไม่กล้าถามอีก จ้องมองชายคนนั้นในคืนเดือนมืด ชายคนนั้นคิดอะไรอยู่ “ลูกฉันอยู่ไหน”

สุนวลชะงักไปโดยไม่รู้ตัว “ลูก?”