บทที่ 16

สุนวลตื่นขึ้นในตอนเช้าชายคนนั้นก็หายไปแล้ว แต่เธอจำได้ว่าเมื่อคืนชายคนนั้นอาบน้ำอยู่ เธอจึงรีบเข้าไปในห้องน้ำเพื่อหาเบาะแสแต่ก็ไม่พบอะไร

สุนวลกลับมาจากห้องน้ำด้วยความงุนงง นั่งลงบนเตียง

ปล่อยให้เขาหนีไปอีกครั้ง!

ซู่นวลไม่รู้ว่าตอนนี้นางเศร้าใจเพียงใด นางต้องการจับปีศาจตนนี้ให้ได้

หลังจากจัดการอารมณ์ของเธอแล้ว สุนวลก็ออกมาจากโรงแรม สะพายกระเป๋า หาที่กินข้าวและกำลังกินอยู่

สองขาเรียวและรองเท้าหนังสีดำคู่หนึ่งปรากฏต่อหน้าสุนวล สุนวลมองช้าๆ...

"เย็น……"

“เรียกชื่อฉันสิ”

สีหน้าของ Leng Chengbei ไม่ค่อยดีนัก แต่แทนที่จะโกรธ เขาดึงเก้าอี้แล้วนั่งลง จากนั้นเหลือบมองบริกรแล้วพูดว่า "เหมือนกับเธอ"

บริกรกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมอาหาร และซูนวลยังกินไม่เสร็จ

เล้งเฉิงเป่ยหยิบตะเกียบขึ้นมา กัดซาลาเปาแล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย

ดูเหมือนว่าพวกมันจะถูกกินเป็นพิเศษเพื่อให้ซูนวลเห็น

สุนวลกินไม่ได้

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะจากไปโดยไม่บอกลา ฉัน...”

“ถ้าไม่ได้ตั้งใจฉันจะไม่ทิ้งโน้ตไว้”

Leng Chengbei ไร้ความปรานี ซูนวลถอนหายใจ สวมเสื้อผ้าขาดอากาศหายใจ ใบหน้าขนาดเท่าฝ่ามือของเขากำลังจะร้องไห้ราวกับลูกมะระขี้นก

“ฉันแค่บอกว่าจะแต่งงาน ฉันไม่ได้บังคับให้คุณแต่งงานกับฉัน”

“ไม่ มันไม่ใช่เพราะสิ่งนี้...”

ซูนวลยุ่งอยู่กับการโบกมือ บริกรวางของที่เล้ง เฉิงเป่ยสั่ง ซูนวลรอให้คนอื่นๆ ออกไปก่อนจะพูดว่า: "เหตุผลที่ฉันออกไปก็เพราะเรื่องอื่น เป็นอีกเรื่องที่คุณจะเสนอ ฉัน..."

“แล้วตกลงตกลงคำขอแต่งงานของฉันไหม”

"ไม่...ไม่..."

สุนวลไม่รู้จะพูดอะไรรีบกัดฟันอย่างกระวนกระวาย

"กินข้าวก่อนนะ"

Leng Chengbei ไม่ต้องการบังคับ Su Nuan เช่นกัน เมื่อเห็นเธอหน้าซีดด้วยความตกใจ

และ……

"การจากไปโดยไม่กล่าวคำทักทายในอนาคตเป็นการไม่รับผิดชอบ"

คำพูดของ Leng Chengbei ทำให้ Su Nuan รู้สึกผิดเล็กน้อย เธอจากไปโดยไม่บอกลา เมื่อเห็นท่าทางที่เต็มไปด้วยฝุ่นของเขา เธออาจจะตามหาเขาทั้งคืน

สุนวลรู้สึกอึดอัดมากขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากก้มหน้าและรับประทานอาหาร ซูนวลก็มองไปที่เล้งเฉิงเป่ย: "แต่ฉันมีบ้านของฉันเอง และฉันต้องการอยู่ในบ้านของฉันเอง"

สุนวลพูดความจริง ศาลตัดสินให้บ้านเธออยู่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น การใช้ชีวิตในรั้วบ้านก็ไม่ใช่ทางออกเสมอไป

Leng Chengbei ตรงไปตรงมา: "การตกแต่งพร้อมแล้ว แต่เราต้องทดสอบว่าสารอันตรายเกินมาตรฐานหรือไม่"

“ถ้าไม่เกินกำลังก็กลับได้ไหมครับ”

"ถูกตัอง."

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอไปดูหน่อย”

“ฉันจะพาเธอไปที่นั่นหลังอาหารเย็น ฉันมีอะไรต้องทำ”

หลังอาหารเย็น ซูนวลตามเล้งเฉิงเป่ยกลับบ้าน ดวงตาของเธอเป็นประกายก่อนจะลงจากรถ

บ้านได้รับการทาสีและภายนอกได้รับการตกแต่งใหม่ ต้นไม้บางส่วนและทั้งหมด

สุนวลรีบเดินไปที่ประตู เปิดประตู แล้วเข้าไปดู ข้างในก็ใหม่ทั้งหมดแต่โดยพื้นฐานแล้วไม่มีการเปลี่ยนแปลงผังยังเหมือนเดิม

สุนวลขึ้นไปชั้นบนดูอีกครั้ง มีสี่ห้อง แต่ตอนนี้เหลือสี่ห้อง

หนึ่งในนั้นถูกดัดแปลงเป็นการศึกษาและอีกอันยังคงรักษาโครงสร้างเดิมไว้

แต่……

"นี่คือห้องของฉัน?"

ซูนวลชี้ไปที่ห้องที่ค่อนข้างใหญ่ของเธอและถามเล้ง เฉิงเป่ย เล้ง เฉิงเป่ยเดินลงมาชั้นล่างอย่างไม่เร่งรีบ และในที่สุดก็อยู่ข้างๆ ซูนวล เงยหน้าขึ้นและมองเข้าไปในห้องเดิมของซูนวล กระชับ ชัดเจน สะอาดและสงบ...