บทที่ 19

สุนวลซื้ออาหารกลับบ้านในตอนกลางคืนและนั่งแท็กซี่กลับบ้าน

เขาถือของเข้ามาและทันทีที่เขาเข้าประตู เขาก็เห็น Leng Chengbei นั่งอยู่บนโซฟานอนพักผ่อนโดยหลับตา

ซูนวลไม่ต้องการรบกวนเล้งเฉิงเป่ยในตอนแรก และเดินอย่างระมัดระวัง แต่เธอไม่คาดคิดว่าจะรบกวนเล้งเฉิงเป่ย

"กลับมา?"

สุนวลตกใจจนแทบจะโยนแตงโมในอ้อมแขนลงพื้นแล้วรีบโผเข้ากอด

Leng Chengbei ดูตลก ต่อหน้าต่อตาของเขาดูเหมือนว่ากระต่ายกำลังวิ่งบนพื้นโดยมีท้องอยู่ในอ้อมแขน แต่มันรู้สึกว่าหมดแรงเกินกว่าจะวิ่งได้

วันนี้ Leng Chengbei สวมชุดลำลอง ดูสปอร์ตเล็กน้อย แต่ไม่ใช่

เขาลุกขึ้นจากโซฟาพร้อมหนังสือบนตัก วางทิ้งไว้อย่างสบายๆ เดินไปที่ข้างตัวซูนวล กอดแตงโมไว้ในอ้อมแขนของซูนวล แล้วเดินไปที่ห้องครัว

สุนวลหันไปที่ประตูแล้วเอาของอย่างอื่นเข้ามา

Leng Chengbei ยืนอยู่ในครัวมองไปที่แตงโมและหมุนมันด้วยมือของเขา

สุนวลวางของลง ยืนห่างๆ มองดูเขา ที่วางแตงโมไม่ค่อยดีนัก ถ้าหันไปอาจหล่นได้ สุนวลเป็นห่วงจริงๆ

แม้ว่ามันจะไม่คุ้มกับเงินที่เสียไป แต่การทำมันหล่นลงไปนั้นคงจะเจ็บปวด

ถึงค่าจ้างจะแพงแต่เธอก็หยิบแล้วหยิบมากอดจนได้

ซูนวลเฝ้าดูอยู่ 30 วินาที และเล้งเฉิงเป่ยยังคงเล่นอยู่

ดูจากส่วนสูงแล้ว สุนวลอยากบอกว่าสูงเท่านี้ก็เล่นบาสได้แล้ว ดูจากหุ่นก็เกินพอเป็นนางแบบแล้ว ดูจากหน้าตาก็เป็นคาวบอยได้

แต่……

ไอคิวสองแสนห้าหรือเปล่า?

แตงโมก็เล่นได้

แตงโมปั่นด้วยมือของ Leng Chengbei นั้นยอดเยี่ยมมาก เขาสามารถหมุนมันได้ 10 ครั้งในคราวเดียวโดยไม่ต้องกลิ้งออกจากเตา

ซูนวลไม่มีเวลาดูและเริ่มเตรียมอาหารแล้ว

Su Nuan เต็มที่ในขณะที่ Leng Chengbei กำลังสบาย ๆ

ทั้งสองคนไม่ได้รบกวนใคร แต่สำหรับคนที่ร้อนแรง ซูนวลรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว และหันกลับมามองเล้งเฉิงเป่ยเป็นครั้งคราว

เซ็ง!

ไม่เบา!

หลังจากอาหารของซูนวลพร้อมแล้ว ในที่สุดเล้งเฉิงเป่ยก็หยุดเดินพร้อมกับแตงโมในอ้อมแขน หยิบจานใบใหญ่แล้ววางแตงโมลงในอ่างเพื่อล้างด้วยน้ำเย็น

สุนวลถามว่ามาทำอะไร

ประโยคต่อไปนี้ คุณแค้นแตงโม ไม่กล้าถามเด็ดขาด

Leng Chengbei ยิ้มที่มุมปากของเขา: "ฉันจะรู้ในอีกสักครู่"

ยังซื้อ Guanzi?

ซูนวลหันกลับมาพร้อมนำอาหารสี่อย่างกับซุปหนึ่งอย่างมาวางบนโต๊ะ พวกเขามีโต๊ะ สี่เหลี่ยมซึ่งซูนวลคิดว่าค่อนข้างดีมีเก้าอี้สี่ตัว

ไม่มีใครอยู่ในบ้านจริงๆ

หลังจากอาหารพร้อมแล้ว Su Nuan วางแผนที่จะขอให้ Leng Chengbei ออกมากิน Leng Cheng ถือจานที่มีแตงโมสีเขียวลูกอวบอยู่ในนั้น

Leng Chengbei ที่ด้านข้างถือส้อมสองอัน

สุนวลสงสัยกำลังทำอะไร

Leng Chengbei วางจานบนโต๊ะ ขูดด้านบนของแตงโมด้วยส้อมในมือสองสามครั้ง เสียบส้อมตรงกลาง เปลือกแตงโมแตก และ Su Nuan แข็งไปชั่วครู่

Leng Chengbei ถือส้อมไว้ในมือหักมันทั้งสองด้านและแตงโมก็แยกออกเป็นสองชิ้น

แต่เนื้อแตงโมและเมล็ดแตงโมข้างในแยกออกจากกัน แต่เนื้อแตงโมข้างในยังไม่แก่ เป็นชิ้นทีละชิ้น ซูนวลมองดูเล้งเฉิงเป่ย: "น่าทึ่งมาก"

เล้ง เฉิงเป่ย คีบอาหารชิ้นหนึ่งให้ ซูนวล ซูนวล ยื่นมือไปจับส้อม เล้ง เฉิงเป่ย หยิบมันออกไป ซูนวล ต้องอ้าปากแล้วกินมัน

ด้วยส้อม Leng Chengbei กัดและ Su Nuan ไม่สามารถกินแตงโมในปากของเธอได้ทันที

"กินข้าวกันเถอะ"

ไม่รู้จะพูดอะไร สุนวลไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลงมือทำธุรกิจและพักผ่อนหลังจากทานอาหารมื้อดึก

เมื่อพูดถึงการพักผ่อน ใบหน้าของซู่นวลก็ซีดลง นึกถึงสิ่งหนึ่ง

แต่เธอนั่งลงบนเก้าอี้อย่างสงบ

"มีอะไรผิดปกติ?"

“ไม่มีอะไรหรอก คุณลองชิมซี่โครงที่ฉันทำดูสิ ฉันเห็นว่าคุณชอบเนื้อ ฉันเลยทำมันขึ้นมาเพื่อคุณโดยเฉพาะ”

ซูนวลกำลังง่วนกับการหยิบซี่โครงให้เล้ง เฉิงเป่ย เธอไม่รู้ว่าทำไมแต่วันนี้เธอรู้สึกไม่สบายใจ