บทที่ 2

หลังจากนั้นไม่กี่เดือน

“อ๊ากกก อัศจรรย์มาก!” เสียงกรีดร้องดังระลอกแล้วระลอกเล่า

สุนวลขมวดคิ้วและเตะเปิดประตูสำนักงานผู้จัดการทั่วไป

มีใครอีกบ้างที่ไม่ใช่ Zhou Linyuan ที่กำลังกอดผู้หญิงอยู่บนเก้าอี้?

คนที่เอาแต่ตะโกนหลินฮุ่ยฮุ่ยไม่ใช่เหรอ?

ด้วยรูปลักษณ์ของซูนวล คนสองคนในห้องก็ไม่หยุด และวินาทีต่อมาพวกเขาก็ไร้ยางอายมากขึ้น

สุนวลยืนอยู่ที่ประตู ระงับความโกรธบนใบหน้าแล้วเดินเข้าไป

"Zhou Linyuan ลูกอยู่ไหน คุณได้ลูกมาจากไหน" ในขณะนี้ ร่างกายของเธอสั่นไปหมด เธอทนทุกข์ทรมานมากกับการถูกจ้องมองและกลั่นแกล้ง ก่อนที่เธอจะให้กำเนิดลูก หายไป ก่อนหน้านี้มีคนบอกว่าเด็กสำลักน้ำคร่ำในปอดและเขาเฝ้าดูอยู่ในตู้ฟักไข่ แต่ต่อมา... เด็กไม่อยู่ที่นั่น เด็กก็หายไป!

เมื่อเห็นซูนวลและหลินฮุ่ยฮุ่ยพักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงลุกขึ้นยืนอย่างไม่เร่งรีบ จัดระเบียบสั้น ๆ และยิ้มอย่างประชดประชัน

“สุนวล อย่าหลงระเริงดีชั่ว ต้องรู้ว่า ไอ้สารเลวของเจ้าไม่ใช่คนมีหน้ามีตา เราไม่ได้สลัดเจ้าออกไป เราใจดีกับเจ้ามาก เจ้ากล้าดียังไงมาหาเรา” ?”

Lin Huihui มองไปที่ Su Nuan: "ดูรูปลักษณ์ปัจจุบันของคุณ คุณดูซีดเซียวเหมือนหญิงชรา คุณกล้าดียังไงที่จะวิ่งออกไปทำให้ผู้คนแตกตื่น"

“หยุดพูดเรื่องไร้สาระ คืนเด็กให้ฉัน ไม่งั้นฉันจะเปิดโปงเรื่องอื้อฉาวของคุณสองคน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังทำอะไร”

เพื่อลูกแล้วซู่นวลจะทำทุกอย่าง

"ตะคอก!"

Lin Huihui ยิ้มอย่างดูถูกเหยียดหยาม กอดอกของเธอและมองไปที่ Zhou Linyuan อย่างมุ่งร้าย

ไม่ใช่ว่าซูนวลไม่เห็นดวงตาของหลินฮุ่ยฮุ่ย และเธอก็รู้ว่าหลินฮุ่ยฮุ่ยไม่มีเจตนาดี แต่เธอก็เป็นห่วงเด็กมากเกินไป

ในฐานะแม่เธอไม่สามารถปล่อยให้เธออยู่คนเดียวได้

“ซูนวล อย่างที่ข้าบอก ข้าต้องการสูตรของเจ้า ก็รู้อยู่แก่ใจ”

โจว หลินหยวน นอนอยู่บนโต๊ะ มองซูนวลด้วยความขยะแขยง