บทที่ 20

ชายคนนั้นรู้ดีถึงความอ่อนไหวของเธอและเขาก็รู้จักเธอดีอยู่แล้ว ไม่นานนัก สุนวลก็เลิกขัดขืน

ชายคนนั้นกดศีรษะของเธอลง และซูนวลก็ร้องไห้ออกมา แต่ไม่นาน ชายคนนั้นก็สงบลง

เมื่อชายคนนั้นจากไป สุนวลไออย่างรุนแรงสองครั้ง

แต่นางไม่ลุกขึ้นนอนนิ่งอยู่บนเตียง

ชายไม่ได้ตั้งใจทิ้ง “ถ้าไม่อยากให้คนรอบข้างเกิดอุบัติเหตุ เดี๋ยวก็รู้”

"..."

สุนวลไม่ตอบอยากอาบน้ำแต่ในห้องไม่มีห้องน้ำ

ซูนวลไม่ลุกขึ้น นอนอยู่ครู่หนึ่ง ชายผู้นั้นจัดการกับมันชั่วครู่ แล้วเดินไปดูที่หน้าต่าง

สุนวลกล่าวว่า “ท่านมีกำลังมาก ทำไมไม่พาลูกสาวของเรากลับมา”

"กำลังหาอยู่ครับ"

เสียงของชายคนนั้นเต็มไปด้วยความเฉยเมย สุนวลเงยหน้าขึ้นมองเขา: "คุณออกเดินทางทุกวันเมื่อไหร่"

“อย่าถามถ้าไม่ควรถาม ฉันจะบอกเมื่อควรบอก”

ชายคนนั้นกลับมาหาสุนวล ลุกขึ้นนอน: "มานี่"

สุนวลครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ชายคนนั้นโอบกอดเธอไว้ ลูบไล้เธออยู่ครู่หนึ่ง พลิกตัวมาจูบเธอ กดเธอไว้ใต้เขา แล้วทำอีกครั้ง

ครั้งนี้สุนวลไม่ขัดขืนหวังจะพบลูกสาวเพราะเขาบอกว่าตามหาอยู่แล้ว

ถ้าหาได้นางซูนวลก็ยอมทำทุกอย่าง

และเขาคือพ่อของเด็กและเสือก็ไม่กินลูก ๆ ของมัน สุนวลเชื่อว่าเขาจะไม่ทำร้ายเด็ก

"คุณชื่ออะไร?"

สุนวลถูกผู้ชายกอด เธอง่วงมาก แต่ก็ยังอยากจะถาม

"กลางคืน!"

มือของชายคนนั้นลูบร่างกายของซูนวลเบา ๆ ซูนวลไม่มีแรงเหลือที่จะต่อสู้

"กลางคืน?"

ซูนวลเงยหน้าขึ้นมองเย่: "ชื่อของคุณจริงหรือปลอม?"

“ผู้หญิง หุบปาก!”

ซูนวลเม้มริมฝีปากของเธอและกดแนบกับร่างของ Ye มือข้างหนึ่งของเธอถูกบังคับให้โอบรอบเอวของ Ye เธอถามว่า "คุณกำลังมองหาลูกสาวของคุณจริงๆหรือ"

“ในเมื่อมันเป็นลูกของฉัน แน่นอนว่าฉันจะตามหามัน”

“แล้วถ้าเจอล่ะ”

“เจ้ามาเลี้ยงพวกมัน ข้าจะให้ค่าครองชีพแก่เจ้า”

"..."

ซู่นวลถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอหวังว่ามันจะเป็นจริง หลังจากที่เขามองไม่เห็นแสงสว่าง เด็กคนนี้สามารถมอบให้กับเธอได้คนเดียวเท่านั้น

สุนวลหลับตาลงช้าๆ พลางพึมพำ “เจ้าจะไปตั้งแต่รุ่งสางหรือ”

เย่ไม่ตอบ แต่หลังจากเหลือบมองไปที่ซูนวล ซูนวลก็หลับไปอย่างงัวเงีย

ในตอนเช้า ซูนวลลืมตาขึ้นและมองดู ห้องรกไปหมดทุกที่ แต่เย่ออกไปก่อนเวลา และเหลือเธอเพียงคนเดียว

สุนวลลืมตาขึ้นพบห่อเงินอยู่บนตู้

สุนวลชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานสุนวลก็เดินไปนับ หนึ่งแสน?

สุนวลเหลียวหลังเงินมากไหม

เป็นครั้งแรกที่สุนวลรู้สึกว่าเธอกลายเป็นโจร

ยุ่งกับการซ่อนเงิน

เธอกำลังขายของที่ขโมยมาหรือเปล่า?

เฉียนซูนวลวางทิ้งไปและเห็นโน้ต เปิดอ่าน มีคำไม่กี่คำเขียนไว้: ใช้เลย

มีกระเป๋าอยู่ในตู้และฉันจะใส่ชุดนอนข้างในต่อจากนี้

สุนวลเดินไปที่ตู้แล้วเปิดออก ข้างในมีกระเป๋าระดับสูงอยู่จริง ๆ และเมื่อเปิดออกก็กลายเป็นชุดชั้นในเซ็กซี่ที่น่าอับอาย

สุนวลรู้สึกขยะแขยงและโกรธอยู่ครู่หนึ่งก็โยนมันออกไปอย่างไม่ตั้งใจ

แต่หลังจากคิดได้ สุนวลก็เก็บกลับใส่ตู้ให้เรียบร้อย

ถ้าฉันรบกวนเธอล่ะ?

รุ่งเช้าสุนวลไปอาบน้ำ ทำความสะอาดห้อง ซักผ้าปูที่นอน เช็ดพื้น เลอะเทอะไปทั่ว

เมื่อคิดดูแล้ว...

สุนวลหน้าแดงทันที

“คุณชอบอาบน้ำตอนเช้าไหม”

ซูนวลเพิ่งออกมาจากพื้น และเล้ง เฉิงเป่ยไม่รู้ว่าเขามาเมื่อไหร่ และมีคนยืนอยู่ข้างหลังเธอ ทำให้ซูนวลกลัวมากจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ