บทที่ 3

บนถนนสายหนึ่งรอบเมือง รถทหารด่วนกำลังวิ่งอย่างดุเดือดในเวลานี้ ชายที่นั่งอยู่ด้านหลังรถทหารมีสีหน้าเคร่งขรึมและเงาเย็น ด้วยเครื่องแบบทหารยศพลตรี มันดูมากกว่าสาม - มีมิติเหมือนรูปปั้นที่วิจิตรงดงามนั่งอยู่ที่นั่นอย่างมั่นคงดั่งขุนเขา

เสี่ยวหลัวซึ่งกำลังขับรถอยู่ ชำเลืองมองคนในกระจกมองหลังอย่างระมัดระวัง: "หัวหน้า คุณต้องการทำเช่นนี้จริงๆ เหรอ?"

"โดยไม่ต้องกังวลใจอีกต่อไป"

เสียงที่เย็นชาดังออกมาจากปากของชายผู้นั้น ราวกับดาบที่คมกริบ ซึ่งทำให้เสี่ยวหลัวตกใจจนไม่กล้าพูด ดังนั้นเขาจึงเร่งความเร็วรถ

เมื่อพวกเขากลับมาครั้งนี้ พวกเขากลับมาทันที หลังจากวิ่งมาหกวันในสามวัน ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น

อย่างไรก็ตาม พฤติกรรมของนายคนนี้คาดเดาไม่ได้

ถ้าบอกว่าจะลาออก ก็ลาออก ถ้าเฒ่ารู้เรื่องนี้คงเดือดร้อนไปด้วย

คนที่นั่งเบาะหลังมองออกไปนอกรถ สงบสติอารมณ์ หลับตาลงเล็กน้อย และนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

ชัดจนเบลอ เบลอจนชัด และหมดไปในที่สุด

...

ไม่กี่วันต่อมา

ประตูโรงพยาบาล.

ซูนวลออกมาจากโรงพยาบาลด้วยอาการกระวนกระวายใจเล็กน้อย การสูญเสียลูกทำให้ซูนวลเสียใจมาก

ซูนวลกินอะไรไม่ได้มาหลายวันแล้ว ไปหาหมอทำคลอด หมอบอกว่าทารกหายไปหลังคลอดนี่เป็นความประมาทเลินเล่อของโรงพยาบาล พวกเขาไม่รู้ว่ามันหายไปได้อย่างไร

สุนวลตื๊อเธอ แต่จู่ๆ ทางโรงพยาบาลก็เปลี่ยนคำพูดโดยบอกว่าไม่รู้เรื่อง

หมอที่ทำคลอดสุนวลก็หายไป

สุนวลสิ้นหวังแล้ว เด็กดี ทำไมหายไป

...

บูม!

รถหยุดกะทันหัน เสี่ยวหลัวตัวสั่นด้วยความตกใจ เขาชนใครหรือเปล่า?

Leng Chengbei Youyou ที่อยู่หลังรถลืมตาขึ้นอย่างกระวนกระวายใจ: "มีอะไรเหรอ?"

“ฉันชนคน!”

โรนัลดินโญ่ฟื้นคืนสติอย่างรวดเร็ว มันเป็นเรื่องปกติที่จะมีใครบางคนตายต่อหน้าพวกเขา แต่มันเป็นเรื่องที่ไม่คาดฝันเล็กน้อยในเขตเมือง

เมื่อกี้ไม่เห็นใครเลย ทำไมจู่ๆ ถึงมีคนออกมา

หลังจากลงจากรถ เสี่ยวหลัว รีบมองดู เธอเป็นผู้หญิงที่ผอมบางและสวยมาก

โรนัลดินโญ่รีบโทรแจ้งตำรวจ มิฉะนั้นจะมีคนเสียชีวิต

ขณะที่โรนัลดินโญ่กำลังคุยโทรศัพท์ ผู้คนที่อยู่รอบๆ ตัวเขาชี้หน้าด่าโรนัลดินโญ่

“ประตูตรงข้ามเป็นโรงพยาบาล แล้วยังเรียกรถพยาบาลอีก ห่วงอะไรนักหนา ถ้ามีคนตายจะทำยังไง”

โรนัลดินโญ่หันศีรษะและเห็นโรงพยาบาล

"หัวหน้า ดูสิ..."

เสี่ยวหลัวไปขอคำแนะนำ เล้ง เฉิงเป่ยมองไปข้างนอกอย่างใจร้อน: "ไป"

ขณะที่เสี่ยวหลัวกำลังจะออกไป ป้าคนหนึ่งรีบวิ่งไปที่รถ ผลักเสี่ยวหลัวออกไป ยืนอยู่นอกประตูรถ ชี้ไปที่เล้ง เฉิงเป่ย แล้วถามว่า "ทำไมคุณไม่ลงจากรถ ทำไมไม่ คุณตอบโต้เลยเวลาคุณตีใคร คุณตีครอบครัว คุณเป็นแบบนี้หรือเปล่า"

ผู้คนรอบข้างทนไม่ได้อีกต่อไป พวกเขาเดินวนไปรอบ ๆ และชี้

มันไม่กลัวปัญหาใหญ่ที่จะดูความตื่นเต้น

Leng Chengbei หันศีรษะไปมอง แต่เขาก็ยังไม่พูดอะไร ออร่าที่พุ่งออกมาจากร่างกายของเขาทำให้ป้ากลัวมาก เธอถอยหลังไปสองก้าวทันที ขี้อายเกินกว่าจะพูด

ไม่ใช่ว่าป้ากลัวการเป็นทหารอย่างเป็นทางการ แต่สายตาของ Leng Chengbei นั้นเย็นชาเป็นพิเศษ