บทที่ 7

หลังจากเข้ามา มีคนสองสามคนออกมา ยามหนึ่งคน และคนรับใช้ที่เหลือ แต่พวกเขาก็ต้องแปลกใจที่เห็นซูนวล

Leng Chengbei เข้าไปในประตูและมองดู จากนั้นหันไปมอง Su Nuan: "คุณอาศัยอยู่ชั้นบน ห้องที่สาม"

“แล้วคุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ”

ซูนวลรู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย เล้งเฉิงเป่ยกล่าวว่า "ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่"

หลังจากพูดถึง Leng Chengbei และจากไป Xiao Luo ก็ตามไปด้วย Su Nuan ดู Leng Chengbei จากไป เป็นไปได้ไหมว่าเธอถูกลักพาตัว?

ยิ่งคิดซูนวลก็ยิ่งหวาดกลัว ถ้านางถูกฆ่า นางจะไม่รู้ด้วยซ้ำ

"คุณซู ฉันจะพาคุณไปชั้นบนเพื่อดูห้องของคุณ นายน้อยคนที่สองของฉันไปโรงพยาบาล และชายชราเพิ่งโทรมา"

ตอนนั้นเองที่ซูนวลจำได้ว่ามีชายชราคนหนึ่งอาศัยอยู่ในโรงพยาบาลในครอบครัวของเล้งเฉิงเป่ย

"ขอบคุณ."

สุนวลขึ้นไปชั้นบนพร้อมกับคนเหล่านั้น และมองดูบ้านของเล้งที่อยู่ข้างทาง มันใหญ่โตและโอ่อ่าจริงๆ ไม่ใช่สถานที่หรูหราแบบนั้น แต่มันโอ่อ่ามาก

เมื่อเดินเข้าไปในห้องนอน สุนวลคุยกับคนรับใช้ที่พาเธอกลับมา และรู้ว่าเธอชื่อป้าอู๋ และเธอเป็นชายชรา

ป้าหวู่กระตือรือร้นมากและพูดกับเธอว่า: "คุณซู ถ้าคุณมีคำสั่งอะไร บอกฉันสิ"

"ฉันเห็น."

หลังจากที่ป้าอู๋จากไปแล้ว ซือนวลก็วางกระเป๋าลง ห้องใหญ่พอ และอุปกรณ์บางส่วนก็พร้อมสรรพ

ห้องน้ำก็เช่นเดียวกัน สุนวล ยืนอยู่ที่ประตูห้องน้ำแล้วมองเข้าไป ห้องน้ำใหญ่ ใหญ่กว่าห้องของเธอเสียอีก

รวยจงใจจริงๆ.

สุนวลล็อกประตูแล้วไปอาบน้ำ แม้จะเขินๆ หน่อย แต่ก็รู้สึกอยากอาบน้ำจริงๆ

สุนวลนอนอยู่ในอ่างอาบน้ำ มองดูผมที่แห้งผากของเธอ เธอไม่ชอบอาบน้ำแบบนี้มานานแล้ว

ตั้งแต่เธอตั้งครรภ์ ชีวิตของเธอยุ่งเหยิง

สิ่งที่น่าสมเพชที่สุดคือสมบัติชิ้นน้อยของเธอที่ถูกพรากไปแบบนั้น และเธอไม่มีเวลาแม้แต่จะกอดเธอ

ทั้งหมดเป็นเพราะเธอหมดสติหลังจากให้กำเนิดเด็ก ดังนั้นเธอจึงไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง

อย่างไรก็ตาม หลังจากตรวจร่างกายหลายครั้ง เธอก็บอกว่าเป็นผู้หญิง และหมอก็บอกว่าเป็นผู้หญิงด้วย

แต่หมอบอกว่าลูกเป็นโรคหัวใจเลยคลอดออกมา

กำเนิด!

สุนวลก้มหน้าไม่กล้าคิดลูก...

“เสี่ยวเปา แม่จะต้องตามหาเจ้าให้พบอย่างแน่นอน” ซวนอันสบถ

หลังจากสรงน้ำแล้ว นางสุนวล ก็ไปพักผ่อน ตอนแรกคิดว่าจะหลับไม่ลงแต่ไม่นานนักก็หลับไป

แต่เพราะเธอเผลอหลับไปทำให้สุนวลรู้สึกแปลกๆ

ในคืนเดือนมืด สุนวลรู้สึกได้ว่ามีใครอยู่ข้างๆ เธอหลับสนิท วินาทีต่อมา ปากของเธอถูกปิดไว้ มือของเธออยากจะขยับ แต่เธอไม่รู้ว่าทำไม ขยับไม่ได้อยู่ดี .

ดวงตาของซูนวลเป็นสีดำสนิทเมื่อลืมตาขึ้น และซูนวลก็สิ้นหวัง

"คุณคือใคร?"

สุนวลพยายามเลี่ยงอีกฝ่าย เธอถามเขาราวกับอ้อนวอน

หลังจากที่อีกฝ่ายจากไป สุนวลก็เงยหน้าขึ้นกัดริมฝีปากทันที เธอกลัวที่จะร้องไห้ออกมา

และผู้ชายคนนี้ก็เหมือนเด็ก ๆ ไม่รีบร้อนที่จะทำสิ่งเลวร้ายนี้ให้เสร็จโดยเลือกที่จะใช้เวลาของเขา

ซูนวลลำบากในตอนแรก แต่แล้วซูนวลก็หมดแรง และซูนวลก็สูญเสียตัวเองไปอย่างสิ้นเชิง

ต่อมาซูนวลได้ย้อนเวลากลับไปตอนที่เธอเพิ่งแต่งงาน

"คุณคือใคร?"

สุนวลหมดแรง หายใจหอบ จ้องมองคนที่มองไม่เห็นอะไรในคืนเดือนมืด แต่อีกฝ่ายไม่ตอบ...

มือของซูนวลถูกมัดไว้ตลอดเวลา จากนั้นเธอก็ผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

ซูอุ่นขึ้นในตอนเช้าและลืมตาขึ้นทันที

แต่เธอเป็นคนเดียวในห้อง แต่เปลือยกาย เธอลุกขึ้นทันทีและมองเข้าไปในห้อง

ฉันเห็นข้อความบนตู้

"ฉันรักมาก"

แค่ไม่กี่คำก็ไม่เห็นอะไรอีก สุนวล นั่งลงบนเตียง เม้มริมฝีปาก ร้องไห้อย่างหนัก