บทที่ 12

หลังจากที่ฉันอาบน้ำแล้วฉันก็ออกมาในชุดคลุมอาบน้ำแล้วกลับไปเปลี่ยนชุดนอน Jiang Hanfeng อยู่ในห้องนอนและแม้ว่าเขาจะไม่มองมาที่ฉัน แต่เขาจงใจรอฉัน

“ไปใส่ชุดนอนที่ฉันซื้อให้”

เมื่อเขาพูดแบบนี้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้เอาแต่ใจที่จะสั่งคนอื่น แต่น้ำเสียงของเขาก็ทำให้ฉันตัดสินใจได้

เห็นว่าเขาซื้อเสื้อผ้ามากมาย เขาจริงใจมาก และมันดูไม่สุภาพที่จะไม่ใส่มัน ยิ่งกว่านั้น ฉันอยากจะดูว่ามันเข้ากับรูปร่างของฉันไหม

ฉันไปหยิบมาหนึ่งตัวแล้วสวมมัน Jiang Hanfeng เห็นดวงตาของฉันเป็นประกายก่อนแล้วจึงหรี่ลง

ไม่หล่อหรอ? ผมแอบคิดคับแคบเล็กน้อย

"ทำไมคุณถึงเลือกอันนี้"

“ฉันชอบที่สุด” ฉันตอบโดยไม่รู้ตัว

ตะคอก

Jiang Hanfeng ยิ้ม: "ฉันคิดว่าเป็นเพราะคนนี้อนุรักษ์นิยมมากที่สุด"

เขากดจุดของฉันอีกครั้ง

ส่วนชิ้นอื่นๆ ก็เท่เกินไป ไม่ใช่สไตล์ที่ฉันรับได้

“ทำไมคุณถึงรู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่เสมอ”

ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าทุกครั้งที่ Jiang Hanfeng มองมาที่ฉัน แม้ว่าคราวนี้จะไม่มองมาที่ฉัน เขาก็สามารถเข้าใจความคิดแฝงของฉันที่ฉันต้องการซ่อนได้อย่างเต็มที่

“งั้นที่ฉันพูดก็ถูกนะ เพราะฉันไม่ชอบเปิดเผยเกินไป คราวหน้าฉันจะพาเธอไปซื้อบ้าง”

เขาไม่ตอบคำถามฉันแต่เปลี่ยนเรื่อง

“ไม่ ไม่ ไม่จำเป็น แค่นี้พอแล้ว” ฉันโบกมือปฏิเสธ

Jiang Hanfeng เพียงแค่ยิ้มและไม่พูด

บรรยากาศหยุดนิ่ง เขานั่งสบาย ฉันยืนตัวแข็งทื่อ หลังจากนั้นไม่นานฉันก็ปกปิดความเขินอายและเว้นระยะห่างเพื่อถามเขา

“จะไม่นอนเหรอ?”

เขาพยักหน้ายืนยัน และนอนลงอย่างเกรงใจและเกียจคร้านมากขึ้น

“อย่าบอกนะว่าให้ฉันอยู่ห้องนี้” ฉันเริ่มตื่นตระหนกโดยไม่รู้ตัว

"อืม... ถูกต้อง" Jiang Hanfeng พยักหน้าตามที่ควร

"และคุณ……"

“อะไรนะ? คุณต้องการให้คนรับใช้คิดว่าผู้หญิงที่ฉันพากลับบ้านจะนอนในห้องแยกกับฉันไหม” Jiang Hanfeng มองมาที่ฉันอย่างจริงจัง

กวางในใจของฉันกระแทกไปรอบ ๆ ตีฉันยุ่งและฉันไม่รู้จะวางมือไว้ที่ไหน เมื่อเผชิญกับคำถามของเขาและความพัวพันในใจ ฉันก็คิดหาทางออกไม่ได้อยู่พักหนึ่ง

ฉันอยากถาม เราไม่ได้แต่งงานปลอมๆ เหรอ?

แต่แล้วฉันก็คิดว่า Jiang Hanfeng พูดแต่เพียงว่าจะนอนในห้องเดียวกันและไม่ได้บอกว่าเขาจะทำอะไร... ฉันถามว่าฉันขุดหลุมเองไม่ใช่เหรอ?

"นี่มันดึกแล้ว เข้านอนเถอะ"

Jiang Hanfeng มองมาที่ฉันอย่างตั้งใจ และฉันไม่สามารถบอกได้ว่ามีความหมายใดซ่อนอยู่ในรอยยิ้มจางๆ นั้นหรือไม่

แต่ถึงเขาจะไม่ได้หมายความแบบนั้น ทำไมฉันต้องเชื่อเขาด้วยล่ะ?

“คิดอะไรอยู่ หายใจเร็วจัง?”

ตอนที่ฉันกำลังงุนงงอยู่นั้น Jiang Hanfeng ก็ลุกจากเตียงแล้วมาหาฉัน และคำพูดของเขาก็ลอยมากระทบศีรษะของฉัน

ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้นซึ่งช่วยฉันจากความอับอาย

เสียงร้องที่ไม่ชัดเจนของ Cheng Die มาจากปลายอีกด้านของโทรศัพท์

“เฉิงเตี๋ย คุณเป็นอะไรไป”