บทที่ 17

ไม่สามารถทนดู Gu Wei ได้อีกครั้ง ฉันผละจากมือของเขาและจากไป

"แน่นอน แต่ฟังฉันนะ...ที่จริงฉันก็เสียใจเหมือนกัน...ฉัน..." กู่เว่ยเริ่มตื่นเต้น ดึงฉันออกแล้วกดฉันพิงกำแพงอีกครั้ง

“แน่นอน ฉันรู้ว่าคุณดี และคุณดีกับฉัน แต่จริงๆ แล้วฉัน...”

"คนอย่างคุณไม่สมควรที่จะได้รับความรักจากคนอื่น!" ความโกรธของฉันถูกกระตุ้นโดยเขาและฉันฉีกและตำหนิเขา

Feng Mingyue เกิดมาเป็นหญิงสาว ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วเธอจะไม่แตะต้อง Yang Chunshui ด้วย 10 นิ้วที่บ้าน ฉันรู้ด้วยว่าเธอต้องบอก Gu Wei ทุกวัน Gu Wei ไม่เคยได้รับความคับข้องใจเช่นนี้จากฉัน

นอกจากนี้ รูปร่างของ Feng Mingyue ก็อ้วนขึ้นหลังจากตั้งครรภ์และเธอก็มีจุดบนใบหน้าด้วย โดยธรรมชาติ เธอไม่ดีเท่าฉัน... Gu Wei ไร้มนุษยธรรม!

Gu Wei เข้าหาฉันด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ทั่วร่างกายของเขา

"ปล่อยกูเว่ย ปล่อยกู!"

ฉันไม่ได้คาดหวังว่า Gu Wei จะทำสิ่งนี้ในสถานที่จัดงานเลี้ยงในเวลากลางวันแสกๆ

"ปล่อยเธอไป!"

แขนที่แข็งแรงคว้าไหล่ของ Gu Wei และโยนเขาออกไป Gu Wei กระแทกเข้ากับผนังอีกด้านของทางเดินด้วยความลำบากใจ

"คุณโอเคไหม" Jiang Hanfeng ก้าวไปข้างหน้าเพื่อปกป้องฉัน

"ปะ——" ฉันก้าวไปข้างหน้าและตบกู่เว่ย: "กู่เว่ย คุณทำให้ฉันป่วยจริงๆ!"

ฉันจะคืนประโยคนี้ให้เขาเดี๋ยวนี้!

“กู้เว่ย! คุณกำลังทำอะไร!”

ทันใดนั้นฉากก็วุ่นวายและ Feng Mingyue ก็ไล่ตามเขา เมื่อเห็นฉากที่ฉันกับ Gu Wei อยู่ด้วยกันเขาก็คำรามและร้องไห้ทันที

"Mingyue ไม่ ... ฉันไม่ คุณฟังคำอธิบายของฉัน ... " Gu Wei หน้าแดงจากการตบของฉัน และเดินโซเซไปทาง Feng Mingyue

"คุณปฏิบัติต่อผู้หญิงคนนี้จริงๆ... กู่เว่ยในงานแต่งงานของฉัน! คุณทำเกินไป!" เฟิงหมิงเยว่โอดครวญและลูบท้องของเขา ดึงดูดผู้คนมากมายให้มาดู

ท่ามกลางความโกลาหลในที่เกิดเหตุ จู่ๆ ก็มีเสื้อโค้ทอยู่บนไหล่

"เดิน."

Jiang Hanfeng กระซิบข้างหูฉัน เขาจับมือฉันและลุกออกจากฝูงชนท่ามกลางความโกลาหล ออกจากห้องจัดเลี้ยง

เราออกทางประตูหลัง อันดับแรก เรากังวลว่าคนในห้องจัดเลี้ยงจะจำเราได้หรือไม่ และปาปารัซซี่หยุด เราวิ่งอย่างระมัดระวังตลอดทาง เหมือนกับความสุขลับๆ ของการโดดเรียนตอนอยู่ในโรงเรียน

ยิ่งวิ่งยิ่งมีความสุข

เมื่อนึกถึงใบหน้าที่เหมือนตัวตลกของ Feng Mingyue และหน้าตาที่บูดบึ้งและน่าสมเพชของ Gu Wei ในตอนนี้ ฉันรู้สึกว่าฉันโชคดีที่ได้เกิดใหม่หลังจากหนีจากพวกเขา

ฉันหันกลับไปโดยบังเอิญและเห็น Jiang Hanfeng มองมาที่ฉันด้วยความรัก มีมากกว่า 10 ก้าวระหว่างเรา

ฉันหยุด เจียงหานเฟิงก้าวไปทันและพูด

“ฉันบอกว่ามันจะทำให้คุณมีความสุข”

“นี่ทำให้ฉันมีความสุขเหรอ” ฉันแสร้งทำเป็นไม่พอใจ

เขาตะคอกและหัวเราะ: "ฉันรู้ว่าทำไมช่วงนี้คุณไม่มีความสุข ไม่ต้องกังวล ฉันจะให้คำอธิบายที่น่าพอใจแก่คุณ"

หลังจากพูดจบ เขาก็พาฉันกลับบ้านอย่างมีเลศนัย

ก่อนที่จะอาบน้ำ Jiang Hanfeng ก็บุกเข้ามาในห้องและผลักฉันออกจากห้องน้ำด้วยความประหลาดใจ

“เร็วเข้า ฉันจะรอคุณ” เขาหายใจออกเบา ๆ แล้วพูดกับฉันอย่างอดกลั้น

ฉันย่อตัวจากอ้อมแขนของเขาเบา ๆ แล้วหนีเข้าไปในห้องน้ำ ใช้เสียงน้ำกระเซ็นกลบความตื่นตระหนกภายในใจ

แต่เมื่อฉันหน้าแดงและเปิดประตูห้องน้ำ เตียงในห้องก็ว่างเปล่า

“นายท่าน ท่านบอกว่ามีเรื่องด่วน ท่านไม่ต้องรอเขา”

ฉันรู้สึกหนาว.

ค่ำคืนนี้อารมณ์ฉันพลุ่งพล่าน

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหลายครั้งและต้องการโทรหา Jiang Hanfeng อยากถามเขาว่าเขาอยู่ที่ไหน แต่ฉันไม่อยากทำตัวน่ารำคาญเหมือนแม่บ้านที่เกาะติด

เก็บกดอารมณ์ที่ไม่มีที่ระบาย พลิกแพลง นอนไม่หลับ