บทที่ 2

ที่จริงฉันไม่อยากตื่นเลย เพราะฉันไม่อยากเผชิญกับความจริงที่ต้องสูญเสียลูกไป

แต่ทันทีที่ผมขยับตัวเล็กน้อย ผมก็ได้ยินเสียงหนึ่ง

"ตื่นแล้วเหรอ"

เสียงนั้นเหมือนมีดคมๆ ที่ยังไม่ได้ปลอกมีด ทุ้มและคมกริบ

ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างเตียง

ฉันมองเขาโดยไม่รู้ตัว เขามีใบหน้าที่ดูดีทีเดียว เขาหล่อทั้งภายนอกและภายใน และเขาดูคุ้นเคยเล็กน้อย

ใช่... คุณเห็นมันที่ไหน?

“มันหายากจริงๆ ที่คนอย่างคุณจะใช้ชีวิตโดยตรงจากแผนกสูติศาสตร์ไปยังแผนกศัลยกรรมกระดูก”

เขาต้องการปรับอารมณ์หดหู่ของฉัน แต่จู่ ๆ ก็รู้ว่าประโยคนี้ไม่ตลกเลย เขากลับพูดอย่างเคร่งขรึม: "ฉันขอโทษ... คุณต้องได้รับความยินยอมจากสมาชิกในครอบครัวโดยตรงของคุณ ฉันช่วยคุณไม่ได้ ... "

ฉันจำได้แค่ว่าเขาเป็นคนใจดีที่ยืมโทรศัพท์ฉันไป

ปรากฎว่าแผนกศัลยกรรมกระดูกอยู่ชั้นล่าง

ตอนนี้ฉันมีเฝือกที่ขาของฉัน

โดยไม่คาดคิด เมื่อฉันกลับมาจากประตูนรกหลังจากป่วยหนัก คนที่เฝ้าเตียงของฉันกลับกลายเป็นคนแปลกหน้า เขาจะทำอะไรฉันได้ ฉันควรจะขอบคุณเขา

สิ่งที่ฉันเสียใจคือสามีตามกฎหมายของฉันที่อาศัยอยู่กับฉันมานานกว่า 2 ปี ความรักและความเมินเฉยจากความรักในครอบครัวที่เขาให้ฉันทำให้ฉันยากจะกลืนกิน

ฉันแสดงรอยยิ้มซีด ๆ และพูดกับเขาว่า "ขอบคุณ"

รอยยิ้มนี้น่าจะน่าเกลียดกว่าการร้องไห้

ชายคนนั้นเสียสติไปเล็กน้อย เขาทำลายความเงียบและพูดว่า "คุณอยากกินอะไรไหม? คุณหิวมานานแล้ว"

ฉันส่ายหัวอย่างอ่อนแรง ตอนนี้ฉันอยากกินที่ไหน?

การใช้ชีวิตคือปัญหา

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดอีกครั้ง: "คุณหน้าตาแบบนี้ คุณไม่มีครอบครัวดูแลคุณเหรอ"

Gu Wei มีผู้หญิงอีกคน และครอบครัวของเขยดูเหมือนว่าพวกเขาต้องการให้ฉันตาย แม่ของฉันต้องดูแลพ่อของฉันที่ป่วยหนักติดเตียง พวกเขาอาจไม่รู้เกี่ยวกับอุบัติเหตุครั้งนี้ของฉัน

ไม่อยากให้รู้ว่าพ่อใจไม่ดีเลยทนถูกกระตุ้นแบบนี้ไม่ได้...

ฉันส่ายหัวของฉันอีกครั้ง.

ชายคนนั้นลังเลที่จะพูด ทันใดนั้นก็ลุกขึ้นและพูดว่า "ฉันจะไปซื้ออะไรให้คุณกิน"

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็ล้วงกระเป๋าไปทั่วด้วยสีหน้าลำบากใจ

ฉันคิดกับตัวเองว่าเป็นคนจนอีกคนที่ไม่มีเงิน สถานการณ์นี้คล้ายกับฉัน

ก่อนที่ฉันจะได้พูด เขาพูดราวกับจะกอบกู้ศักดิ์ศรี “เดี๋ยวก่อน ฉันจะหาคนซื้ออาหารให้” พูดจบเขาก็ออกไป

“นังบ้า ในที่สุดเจ้าก็ตื่นขึ้น คราวนี้อย่าแกล้งทำเป็นวิงเวียน รีบเซ็น!” ชายผู้นั้นออกไปไม่นานก่อนที่เฝิงหมิงเยว่จะผลักประตูเปิดออกและบุกเข้าไป

"คุณต้องการให้ฉันหลีกทางให้คุณไหม เป็นความคิดที่ดี!"

ฉันไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้สักครู่ ฉันจึงลุกขึ้นนั่งและจ้องมองเธอ

คำใบ้ของความชั่วร้ายฉายแววในดวงตาของ Feng Mingyue: "คุณควรเซ็นมันอย่างเชื่อฟัง ไม่อย่างนั้นอย่าคิดว่าฉันจะไม่จัดการกับคุณ Huanglianpo คุณจะต้องอนาถ" เธอเดินเข้ามาหาฉันและยิ้มอย่างน่ากลัว

“จะขู่ฉันเหรอ ฉันไม่กลัว!” ฉันสำลักกลับไป

ด้วยเหตุผลบางอย่าง Feng Mingyue ก้าวถอยหลังอย่างกระทันหัน เซและล้มลงกับพื้น และร่างของ Gu Wei ที่อยู่ข้างหลังเขาก็ปรากฏขึ้นข้างประตูในเวลาที่กำหนด

“Mingyue!” เขาก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วย Feng Mingyue ลุกขึ้น ดวงตาที่สมเพชของเขาทำร้ายดวงตาของฉัน

“ฉันเกลี้ยกล่อมให้เธอแท้งลูกเพราะเธอถูกคุมขังและเธอโกรธไม่ได้ แต่เธอผลักไสฉัน” เฟิงหมิงเยว่ร้องไห้อย่างอ่อนโยน

“ซินรัน คุณไม่สบายหรือเปล่า” กู่เว่ยดึงคอของเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

"คุณ Gu Wei ที่ป่วย! เห็นจิ้งจอกเช่นนี้ คุณป่วยอย่างสิ้นหวัง!"

Gu Wei มองไม่เห็นทักษะการแสดงที่ไม่ดีของ Feng Mingyue?

“เจ้าเล่ห์ มันไม่มีเหตุผลเลย” กู่เว่ยยกเฟิงหมิงเยว่ขึ้นแล้วพูดด้วยความโล่งอก “ฉันไม่ได้มาเพื่อฟังความชั่วร้ายของคุณ คุณเซ็นการหย่าอย่างรวดเร็ว เพื่อเราจะได้อยู่ด้วยกันและจากไป”

"ที่รัก จะไปยุ่งกับขยะแบบนี้ทำไม เป็นไปได้ไหมที่จะมีผู้ชายแบบนี้กับเธอ" เฟิงหมิงเยว่เย้ยหยันอย่างเฉียบขาด และมองมาที่ฉันด้วยสายตาลามก

“ผู้ชายที่อยู่ข้างๆ คุณไม่ใช่เหรอ?” จู่ๆ ชายคนนั้นก็กลับมาพร้อมถือสิ่งของมากมายในมือ รวมถึงผลิตภัณฑ์โภชนาการระดับสูงมากมาย

เขาตอบด้วยคำเดียว ซึ่งทำให้ Feng Mingyue และ Gu Wei รู้สึกไม่สบายใจ