บทที่ 5

ตั้งแต่พ่อของเขาจากไป ขี้เถ้าของเขาก็นั่งอยู่ในบ้านงานศพ...

ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ข้าพเจ้าได้ลงนามในคอลัมน์ลายเซ็นของสมาชิกในครอบครัวที่ใกล้ชิด

"ครั้งนี้คุณพอใจไหม ไปหย่ากันเถอะ"

Feng Mingyue จ้องมาที่ฉันทีละคำ และเล็บสีดำสนิทของเธอก็ส่งเสียงบนโต๊ะ

ฉันมองไปที่ Gu Wei อย่างเย็นชา จากนั้นที่เอวอวบของ Feng Mingyue ฉันก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย

พวกเขาฆ่าคนและจำเป็นต้องระบุตัวตนของ Feng Mingyue อย่างรวดเร็ว ดังนั้นแม้แต่ในห้องจัดงานศพ พวกเขาก็ไม่สามารถรอสักครู่ได้

ลืมมันไปเถอะ ตอนนี้ใจฉันเหมือนแอ่งน้ำนิ่ง ไม่อยากพัวพันกับคนแบบนี้อีกแล้ว

ฉันเอาขี้เถ้าของพ่อไปที่สำนักงานกิจการพลเรือนเพื่อยื่นขอหย่า เมื่อฉันลงจากรถ ฝนก็เทลงมาทันที Gu Wei กำลังง่วนอยู่กับการถือร่มให้ Feng Mingyue และฉันถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง

ปกป้องเถ้าถ่านของพ่อ ฉันเปียกโชกเหมือนหนูจมน้ำ

ผู้คนจำนวนมากหลีกเลี่ยงการเห็นท่าทางที่ดูเศร้าหมองและแปลกประหลาดของฉัน ราวกับว่าฉันเป็นโรคติดเชื้อร้ายแรง และพวกเขาจะแพร่เชื้อให้พวกเขาด้วยการมองเพียงครั้งเดียว

ฉันเปียกโชกไปทั้งตัว และเครื่องปรับอากาศในสำนักงานกิจการพลเรือนก็เย็นจนฉันหยุดสั่นจากความหนาวเย็นทั้งภายในและภายนอกไม่ได้

หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการและได้รับใบหย่า Gu Wei ก็เผยให้เห็นถึงนิสัยที่ทนไม่ได้ของเขา

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันไม่มีหน้าที่ดูแลแม่ของคุณ และค่ารักษาพยาบาลจะจ่ายจนถึงวันนี้” กู่เว่ยพูดอย่างใจเย็น

ฉันมองผู้ชายคนนี้ที่ฉันเคยรักมากด้วยความประหลาดใจ ความไร้ยางอายที่นึกไม่ถึงของเขาช่างร้ายกาจมาก ดวงตาของฉันมืดลง และฉันเกือบจะล้มลง โกศของพ่อที่คอยย้ำเตือนให้ฉันอดทน

แม้แต่คนแปลกหน้าก็ยังเห็นอกเห็นใจกับสถานการณ์ปัจจุบันของฉัน แต่ Gu Wei...

ใช่แล้ว ทุกอย่างที่ฉันมีตอนนี้ต้องขอบคุณเขา เขาจะสนใจทำไม

ใบหน้าที่หล่อเหลาและอ่อนโยนของกู่เว่ยมีจิตใจที่ชั่วร้ายและไร้ยางอายประเภทใดซ่อนอยู่?

“กู่เว่ย เจ้ามันด้อยกว่าสัตว์ร้าย!”

ฉันทนไม่ได้อีกต่อไป ฉันเดินไปข้างหน้าและคว้าคอเสื้อ Gu Wei และข่วนเขาอย่างรุนแรง แต่เขากลับโยนเขาลงบนพื้นอย่างง่ายดาย

"ซินรัน คุณเรียนรู้วิธีการทำตัวเป็นปากร้ายได้อย่างไร"

ฉันโกรธ?

ฉันรอแทบไม่ไหวแล้วที่จะกัดคุณจนตาย และหั่นคุณเป็นเนื้อบด สัตว์ร้ายทั้งเสื้อผ้าและเสื้อผ้า

“แต่เดิมเธอเป็นคนปากร้ายที่เสแสร้งเป็นกุลสตรี ที่รัก คุณหลอกลวงง่ายเกินไป” เฟิงหมิงเยว่ยั่วยุอารมณ์ของกู่เว่ย จ้องมองมาที่ฉันด้วยสายตาห้อย

"การมองคุณทำให้ฉันป่วย"

นี่คือประโยคสุดท้ายที่ Gu Wei พูดกับฉันที่ตกกลางสายฝน

มองดูร่างที่จากไปของพวกเขา ฉันไม่รู้ว่าหน้าฝนหรือน้ำตา

ฉันปกป้องเถ้าถ่านของพ่อและเยาะเย้ยใบหย่า

ยังไง? Xin Ran คุณยังมีภาพลวงตาเกี่ยวกับ Gu Wei หรือไม่? คุณคิดว่าเขายังมีสติสัมปชัญญะอยู่หรือไม่?

ฉันกัดริมฝีปาก ตาของฉันเจ็บและแสบ

จู่ๆ ฝนบนหัวฉันก็หยุดลง ฉันก็ต้องประหลาดใจเมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นร่มและมีคนถือร่มให้ฉัน

นิ้วของชายผู้นั้นเรียวยาวและแข็งแรง และรูปร่างของเขาก็ตั้งตรงราวกับต้นสน พร้อมกับความเด็ดเดี่ยวที่น่าเกรงขามราวกับราชา

เจียง ฮั่นเฟิง.

"ขึ้นเครื่อง"

เขาดูจริงจังและฉันก็เดินตามเขาเข้าไปในรถอย่างเชื่อฟัง

เขายื่นผ้าเช็ดตัวให้และชำเลืองมองที่โกศในอ้อมแขนของฉันโดยไม่รู้ตัว

ฉันรีบอธิบาย: "ฉันขอโทษ ฉันไม่ควรเข้าไปในรถ มันเป็นข้อห้ามหรือเปล่า"