บทที่ 7

Jiang Hanfeng พาฉันไปที่ห้องชุดอย่างง่ายดาย วางฉันลงทันทีที่เขาเข้ามาที่ประตูแล้วพูดว่า "ไปอาบน้ำ"

“พี่...จะทำอะไร” ผมเอามือป้องหน้าอกแล้วพยายามออกห่างจากเขาให้ได้มากที่สุด

"คุณสบายดีไหม?" Jiang Hanfeng ยิ้มอย่างขี้เล่นและชี้มาที่ฉัน

ฉันมองลงไปที่เสื้อผ้าบนร่างกายของฉัน เสื้อสีแดงที่เปื้อนด้วยไวน์นั้นเหนียวเหนอะหนะที่หน้าอกของฉัน ฉันรู้สึกไม่สบายใจโดยธรรมชาติ ฉันพยักหน้าแล้ววิ่งไปที่ห้องน้ำ ล็อคประตูด้านหลังอย่างแน่นหนา

น้ำอุ่นไหลลงมาและอารมณ์ของฉันก็ค่อยๆ สงบลง แอลกอฮอล์ที่ฉันดื่มก็ระเหยไปด้วยและสติของฉันก็เริ่มตื่นขึ้น

หลังจากที่ฉันอาบน้ำและล้างเสื้อผ้าที่สกปรกแล้ว ฉันไม่มีเสื้อผ้าจะใส่และฉันต้องห่อตัวด้วยผ้าเช็ดตัวซึ่งพันรอบคอลงมาอย่างแน่นหนา

เปิดประตูแล้วออกไป ไม่มี Jiang Hanfeng ในห้องชุดขนาดใหญ่

ฉันเดินไปรอบ ๆ อย่างเงียบที่สุดและในที่สุดก็พบเขานอกระเบียง

ลมในช่วงเย็นของต้นฤดูร้อนเย็นสบายเล็กน้อย Jiang Hanfeng ยันเท้าของเขาไว้บนเก้าอี้เอนหลัง มือข้างหนึ่งถือบุหรี่ไว้ข้างนอก ควันสีน้ำเงินลอยวนรอบตัวเขา ดูไม่จริงเลยสักนิด

รูปร่างและหน้าตาของเขาดีมาก ไม่หล่อแบบผิวเผิน

เช่นเดียวกับที่ฉันเน้นย้ำในการศึกษาการออกแบบศิลปะของฉัน ภาพวาดควรเว้นว่างไว้ เพื่อที่ผู้คนจะไม่เห็นสุดยอดในทันที และถ้าคุณค่อยๆ ลิ้มรสมัน จะมีเรื่องน่าประหลาดใจใหม่ๆ ทุกครั้ง

ฉันเดินไปข้างหน้าโดยจิตใต้สำนึกเหมือนไล่ตามความฝัน และก่อนที่ฉันจะทันได้พูดอะไร เขาก็ได้ยินการเคลื่อนไหวของฉันและพูดว่า "คุณซักผ้าเสร็จแล้วเหรอ"

ฉันพยักหน้า แล้วนึกขึ้นได้ว่าเขามองไม่เห็นฉันที่อยู่ข้างหลัง ดังนั้นฉันจึงฮัมเพลง

“เมื่อกี้ ขอบคุณมากครับ”

ตอนที่ฉันกำลังอาบน้ำ ฉันคิดว่าฉันควรจะขอบคุณเขาอย่างจริงใจ รวมถึงสิ่งที่เขาช่วยเหลือฉันก่อนหน้านี้ และฉากในห้องส่วนตัวเมื่อกี้

ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ฉันคงจมน้ำตายโดยคนที่ส่งเสียงดังและหลิวไห่หยาง และฉันไม่สามารถจินตนาการได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

Jiang Hanfeng หันมามองที่ฉัน น้ำเสียงและดวงตาของเขาดูเกียจคร้านเล็กน้อย: "คุณวางแผนที่จะขอบคุณฉันอย่างไร"

คำถามนี้ทำให้ฉันงุนงง

เมื่อเห็นว่าอาหารและเสื้อผ้าของเขามีมาตรฐานสูงสุด พวกเขาเทียบไม่ได้กับคนอย่างฉัน ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการให้ฉันทำอะไร ดังนั้นฉันจึงได้แต่พูดอย่างลังเล

“นั่นสิ... ถ้าคุณต้องการอะไร บอกฉันได้นะ และฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้”

หลังจากฟังคำพูดของฉัน Jiang Hanfeng ยิ้มและมีอารมณ์ขันในรอยยิ้มนั้น

เขาดับบุหรี่ในมือแล้วลุกขึ้นเดินมาหาฉัน ใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้น...

เขาโน้มตัวมามองฉัน ระยะห่างที่ใกล้เกินไปทำให้หัวใจของฉันเต้นเร็วขึ้น ฉันจับมุมผ้าขนหนูอย่างประหม่าแล้วถอยออกไปทีละก้าวจนฉันถอยไม่ได้และติดอยู่กับกำแพง

หวด.

ผ้าเช็ดตัวหลุดออกจากคอของเขา

“เวลาสิบสองนาฬิกา คุณอยู่ในห้องสวีทที่ผู้ชายทั่วไปจองไว้ คุณคิดว่าฉันต้องการอะไร” เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย และเสียงของเขาสั่นด้วยเสียงต่ำ

แก้มของฉันร้อนผ่าว ฉันไม่รู้จะตอบยังไงดี

การจ้องมองของเขาผ่านใบหน้าของฉันและเขาก็เดินลงมาอย่างเป็นธรรมชาติ ฉันปกป้องหน้าอกของฉันโดยไม่รู้ตัวเพียงเพื่อตระหนักว่าหัวใจของฉันเต้นเร็วเกินไป

“คุณประหม่าเรื่องอะไร” จู่ๆ เขาก็ถอนเสียงออกแล้วถามฉันอย่างเฉยเมย

ฉันส่ายหัวด้วยความตื่นตระหนก ไม่รู้จะตอบอย่างไร

ตะคอก

ฉันดูเหมือนจะได้ยินเขาหัวเราะ

เขาหัวเราะเยาะอะไร?

จะทำอย่างไร?

เขาเอนตัวมาแบบนี้แล้วจู่ๆก็ก้มหน้าลงมาจูบฉัน ฉันจะทำยังไงดี?

“ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี” จู่ๆ เขาก็หันกลับมามองฉันแล้วถาม

ประโยคนี้อ่านผ่านความคิดของฉันอย่างสมบูรณ์และทำให้ฉันตกใจ

ฉันได้แต่พยักหน้าอย่างจริงใจ

“จากนี้ไป เจ้าจงทำอย่างนี้กับทุกสิ่ง อย่าว่าคนอื่นเล่นๆ” น้ำเสียงของเขาจริงจังราวกับกำลังตักเตือนหรือออกคำสั่ง

ฉันลังเลและไม่ตอบ ยังคงย่อยความหมายของคำพูดของเขา เขาเปลี่ยนเรื่องอีกครั้ง