บทที่ 13

"ขอมือหน่อย!"

Lin Zhiyan ขี่ม้าและยื่นมือไปทาง Feng Qingwu ให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่น่าเสียดายที่มีความแตกต่างกันอย่างมากระหว่างคนทั้งสอง แม้ว่า Lin Zhiyan จะสูงและขายาว เขาก็ยังแตะต้อง Feng Qingwu ไม่ได้

"เปิ่นกง..." ดวงตาของเฟิงชิงหวู่เต็มไปด้วยความขี้ขลาด และเธอจับแกนรถไว้ใต้ลำตัวแน่น

“เร็วเข้า! จะมีหน้าผาในไม่ช้า ถ้าเจ้าไม่อยากตาย ยื่นมือมาให้ข้า!” หลินจือหยานกระวนกระวายอย่างมาก เพื่อป้องกันไม่ให้เฟิงชิงหวู่ค้นพบที่อยู่ของเขา เขาจึงตามไปข้างหลัง

ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายไม่เพียงแต่ตั้งหน่วยซุ่มโจมตี แต่ยังมีทหารยามปะปนอยู่กับคนของอีกฝ่ายด้วย

องค์หญิงจางซูคนเดียวไม่มีความสามารถเช่นนั้น!

“รถม้าเร็วเกินไป ฉันลุกไม่ขึ้นแล้ว…” เฟิงชิงหวู่กัดริมฝีปากของเธออย่างรุนแรง แม้ว่าเธอจะพูดเช่นนั้น แต่เธอก็ยังเคลื่อนไปยังตำแหน่งของรถม้าทีละนิด

แต่รถม้าเป็นหลุมเป็นบ่อเกินไป เป็นเรื่องยากมากที่เฟิง ชิงหวู่จะไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว

เมื่อเห็นว่ารถม้ามาถึงหน้าผาแล้ว เฟิง ชิงหวู่ก็ยิ่งกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ

เขายืนขึ้นอย่างกะทันหันและยื่นมือไปทาง Lin Zhiyan แต่น่าเสียดายที่ยังช้าไปหนึ่งก้าว และรถม้าก็กระโดดออกจากหน้าผาไปแล้ว

ดวงตาที่สวยงามของ Feng Qingwu เต็มไปด้วยความแตกต่าง เธอเพิ่งกลับมา เลือดและความเกลียดชังที่ฝังลึกบนร่างกายของเธอไม่เคยได้รับการชำระคืน ดังนั้นเธอจะต้องตายอีกครั้งแบบนี้เหรอ?

เธอไม่ง้อจริงๆ!

ในช่วงเวลาวิกฤตนี้ Lin Zhiyan กระโดดขึ้นและลงจอดบนเพลาของรถ กอด Feng Qingwu ไว้ในอ้อมแขนของเขาแน่น

เมื่อมองไปที่ใบหน้าหล่อเหลาที่ขยายใหญ่ขึ้นของ Lin Zhiyan ด้วยเหตุผลบางอย่าง หัวใจของ Feng Qingwu ซึ่งมึนงงกับความรักอยู่แล้ว กลับรู้สึกเสียวซ่าเล็กน้อย

“กอดฉันแน่น!” นี่เป็นคำพูดสุดท้ายที่เฟิง ชิงหวู่ได้ยินก่อนที่จะหมดสติไป

เมื่อเฟิง ชิงหวู่ตื่นขึ้นอีกครั้ง เธอรู้สึกเพียงปวดเมื่อยตามร่างกาย ราวกับว่าเธอถูกอะไรบางอย่างทับ

ดูเหมือนว่าเขาจะยังหนาวอยู่เล็กน้อย และเมื่อเขาลุกขึ้น เขาก็เห็น Lin Zhiyan นั่งอยู่ข้างกองไฟ ถือเสื้อผ้าของเขาไว้ในมือ

"คุณ!" เฟิงชิงหวู่ก้มศีรษะของเธอโดยไม่รู้ตัว เพียงเพื่อเห็นว่ามีเพียงเสื้อคลุมบางๆ หลงเหลืออยู่บนร่างกายของเธอ และเธอก็หน้าแดงทันที