บทที่ 15

“ฮ่องเต้ฉี เจ้ารีบไปหาอาหารดีกว่า หากยังมัวเสียเวลาอยู่แบบนี้ ข้าเกรงว่าเจ้ากับข้าจะอดตายที่ก้นผาแห่งนี้!” จากนั้นเขาก็หันหลังเดินจากไป ออกไปอย่างกระทันหัน

เมื่อได้ยินสิ่งที่เฟิง ชิงหวู่พูด หลินจือหยานไม่ได้พูดถึงเรื่องการหันหลังกลับอีกต่อไป แต่ยิ้มและพูดข้างหูของเฟิง ชิงหวู่: "องค์หญิง เจ้าวางใจได้ ถ้าเจ้าหาอาหารไม่ได้จริงๆ ข้าจะฆ่าตัวตาย เมื่อ ถึงเวลาแล้ว ข้าขอให้องค์หญิงอดทนและกินข้าเสีย!”

หลังจากพูดจบ โดยไม่รอการตอบสนองของเฟิงชิงหวู่ แดงลี่ก็ก้าวไปข้างหน้า

ดูเหมือนจะเป็นประโยคที่ธรรมดามาก แต่ก็ดูเหมือนเป็นเรื่องตลก แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง มันกระทบหัวใจของ Feng Qingwu โดยตรงเช่นนี้ และมีอารมณ์ที่แตกต่างกันในดวงตาคู่หนึ่ง น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้ รอ เธอตอบสนอง

Lin Zhiyan ไปไกลแล้ว และในเวลาเดียวกัน Lin Zhiyan ไม่เพียงเอาตัวเขาเอง แต่ยังเป็นแหล่งกำเนิดแสงเพียงแห่งเดียวด้วย และสภาพแวดล้อมของ Feng Qingwu ก็กลายเป็นความมืดอีกครั้ง

“คุณ คุณรอฉันด้วย!” เฟิงชิงหวู่อุทานและรีบวิ่งตามไป แต่น่าเสียดายที่ Lin Zhiyan นั้นสูงมากและมีขาที่ยาว ไม่ว่าเธอจะไล่ตามอย่างไร ก็มีระยะห่างระหว่างพวกเขาสองคนจริงๆ มันทำให้ Feng Qingwu เป็นทุกข์มาก

"Lin Zhiyan!" เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะไปไกลแล้ว Feng Qingwu ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ได้แต่โพล่งถึงชะตากรรมดั้งเดิมของอีกฝ่าย

“องค์หญิง เจ้าเดินช้าเกินไป” เมื่อเห็นเฟิงชิงหวู่ยืนตัวพองอยู่ หลินจือหยานก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ และรีบเดินนำหน้านางไป

“ไปกันเถอะ คราวนี้อย่าทิ้งกัน” แล้วเดินไปข้างหน้าอีก

เห็นได้ชัดว่าเป็นครั้งแรกที่พวกเขาทั้งสองปรากฏตัวที่นี่ แต่ Lin Zhiyan ไม่เคยลำบากเลยแม้แต่น้อยราวกับเดินบนพื้นราบ ยกเว้นว่า Feng Qingwu ต้องหยุดทุกสองสามก้าว

ไม่ว่าจะสะดุดเถาวัลย์ต้นไม้ที่อธิบายไม่ได้หรือเหยียบหิน ทุกๆ สองสามก้าวที่หลินจือหยานเดินไปก็จะหันศีรษะไปเพื่อดูว่าเฟิงชิงหวู่ปลอดภัยหรือไม่

หลังจากไปมาหลายครั้ง Lin Zhiyan ก็รู้สึกหมดหนทางเล็กน้อย

“องค์หญิง ปล่อยให้ข้านำทางไปดีกว่า ไม่เช่นนั้น หากยังทำเช่นนี้ต่อไป เจ้าต้องการใช้เวลาทั้งวันเพื่อมองดูศพของข้า!” ขณะที่เขาพูดเช่นนั้น เขาต้องการจับมือของเฟิง ชิงหวู่ แต่เขาทำไม่ได้ ต้องการจับมือ Feng Qingwu Qing Wu ยังคงไม่เต็มใจ

“ฉันเดินเองได้ ไม่ต้องให้ใครมาจูง ตราบใดที่จักรพรรดิฉียังเดินช้ากว่านี้อีกนิด!”

ใบหน้าของเขาดูไม่เป็นธรรมชาติฉายแววในขณะที่เขาพูด และ Lin Zhiyan ก็ไม่ได้เปิดเผยเธอเมื่อเห็นสิ่งนี้ แต่ก้าวของเขาช้าลงมากจริงๆ

แม้ว่าเฟิง ชิงหวู่จะไม่เคยล้มลง แต่เธอก็ทำทุกย่างก้าวอย่างระมัดระวัง ซึ่งช่วยไม่ได้จริงๆ

"เปิ่นกงกล่าวว่า ถ้าเจ้าเดินช้า ข้าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น!" เมื่อเห็นว่านางเดินอย่างมั่นคงขึ้นอีกหน่อย เฟิงชิงหวู่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ และมองดูอีกฝ่ายอย่างภาคภูมิใจ

แต่เขาไม่ต้องการพูดคำเหล่านี้ออกจากปาก เขาแค่รู้สึกว่าเท้าของเขาอ่อนลง และเขาก็ตกลงไปที่แขนของ Lin Zhiyan โดยตรง

“องค์หญิง นี่เรียกว่าความยินดีอย่างยิ่งก่อให้เกิดความเศร้า เจ้าต้องทนทุกข์ทรมานมากจึงจะเชื่อฟัง!” ทันทีที่นางพูด นางจับมือหยกของเฟิง ชิงหวู่ไว้แน่น และนางไม่สามารถช่วยให้นางหลุดพ้นได้

เฟิง ชิงหวู่อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง และหลังจากการต่อสู้เชิงสัญลักษณ์ เธอก็หยุดดิ้นรน

แน่นอน หลังจากจับมือ Lin Zhiyan แล้ว Feng Qingwu ไม่เคยล้มเลยสักครั้ง ตรงกันข้าม เธอเดินอย่างราบรื่นมากตลอดทาง น่าเสียดายที่พวกเขาเดินทางมาไกลถึงเพียงนี้ แต่พวกเขาไม่เคยพบสัตว์ตัวเล็กๆ เลย

ที่ด้านล่างของหน้าผา ราวกับว่าไม่เคยมีชีวิต และทุกอย่างก็เงียบสงบ ซึ่งทำให้ Lin Zhiyan อยากรู้อยากเห็นมาก

แม้แต่ใน Death Valley ก็มีชีวิต เหตุใดจึงเงียบที่นี่?เป็นไปได้ไหมว่ามีสิ่งอื่นอยู่ในนั้น?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ Lin Zhiyan ก็อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น และใบหน้าที่หล่อเหลาก็ฉายแววเคร่งขรึม