บทที่ 20

ดวงตาสีแดงคู่หนึ่งเปิดขึ้นโดยไม่รู้ตัวแต่เธอไม่คาดคิดว่าจะพบดวงตาสีเขียวคู่นั้น เฟิง ชิงหวู่หลับตาโดยไม่รู้ตัวและเมื่อเธอเปิดมันอีกครั้ง เธอเห็น Lin Zhiyan ที่ควรจะจากไป

“คุณ คุณไม่ไปเหรอ”

“ผู้หญิงโง่ ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่!”

ทั้งสองพูดเกือบจะพร้อมกัน และเมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดในปากของกันและกัน พวกเขาก็ผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นใบหน้าของ Lin Zhiyan ก็แสดงท่าทีเหมือนเมื่อก่อน และเขาจ้องมองที่ Feng Qingwu ด้วยรอยยิ้ม

"ชิงหวู่ เจ้ากลัวข้า..."

ก่อนที่เธอจะพูดจบประโยค เธอก็ถูกขัดจังหวะโดยเฟิง ชิงหวู่ หน้าแดง

“อย่าคิดอะไรเลย ฉันแค่กังวลว่าอาหารสำรองของฉันจะหมดลง และฉันจะอดตาย!”

หลังจากพูดจบ เขาก็หันหน้าไปทางอื่น ไม่อยากคุยกับอีกฝ่าย แต่เขาไม่ต้องการดึงบาดแผลที่ขาของเขาโดยไม่ตั้งใจ และหายใจไม่ออกชั่วขณะ

“คุณเจ็บไหม”

หลังจากที่ Lin Zhiyan พูดจบ เขาก็ยกท่อนล่างของเสื้อคลุมที่คลุมตักของ Feng Qingwu เพียงเพื่อจะพบว่าน่องขวาของ Feng Qingwu นั้นเต็มไปด้วยเลือดและเลือด และความโกรธก็วาบขึ้นในดวงตาของเขา

ฉีกแถบผ้าออกจากเสื้อผ้าของเธอเอง ค่อยๆ พันรอบเข่าของเฟิง ชิงหวู่ให้แน่นสองสามครั้ง

"อดทน"

ขณะที่เขาพูด เขาก็อุ้มเฟิงชิงหวู่ขึ้นที่เอว และเดินไปที่สระอย่างรวดเร็ว

ในทางที่คลุมเครือ ครั้งหนึ่งเฟิงชิงหวู่มองย้อนกลับไป แต่เธอไม่เห็นเสือที่บาดเจ็บเลย และเธอไม่เห็นร่างของเสือ แต่เห็นกองกระดูกในระยะไกลที่เธอนั่งอยู่ และกองกระดูกก็มี มีมีดสั้นเล่มหนึ่งติดอยู่

ข้างสระ เหยื่อที่ Lin Zhiyan เพิ่งจัดการยังอยู่ตรงนั้น และเขาวาง Feng Qingwu อย่างระมัดระวัง

ฉีกผ้าที่ค่อนข้างสะอาดออกจากร่างกายของเขา และช่วยเฟิง ชิงหวู่ทำความสะอาดบาดแผลที่ขาอย่างระมัดระวัง

"มีหญิงสาวที่สวยงามและบอบบางรอฉันอยู่ ชิงหวู่กังวลมากเกินไปว่าฉันจะจากไปได้อย่างไร"

ด้วยคำพูดของ Lin Zhiyan ใบหน้าของ Feng Qingwu แดงก่ำด้วยความลำบากใจอีกครั้ง และชั่วขณะหนึ่ง เธอรู้สึกว่าสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ในหัวใจของเธอถูกเจาะทะลุ

เขาไม่ได้ตอบคำพูดของอีกฝ่ายเป็นเวลานาน แต่นั่งอยู่ที่นั่นด้วยความโกรธ ปล่อยให้ Lin Zhiyan จัดการกับบาดแผลของเขา

"มันทำร้ายร่างกายของ Qing Wu แต่มันทำให้หัวใจของฉันเจ็บปวด"

มีความสงสารเล็กน้อยในดวงตาของ Lin Zhiyan ยิ่งเขาเป็นเช่นนี้ Feng Qingwu ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ

เสือไปไหนแล้ว และกองกระดูกที่อธิบายไม่ได้ ดวงตาสีเขียว เกิดอะไรขึ้นกับทั้งหมดนี้ และเกี่ยวข้องกับหลินจือหยานหรือไม่

และมีความลับอะไรซ่อนอยู่ในตัวเขา เฟิง ชิงหวู่ไม่รู้ เธอเป็นเพียงเจ้าหญิงผู้มีเสน่ห์ที่ไม่สนใจเรื่องของโลก

ความเข้าใจของจักรพรรดิหนุ่มแห่งประเทศ Qi นี้เป็นเพียงว่าเขารู้เรื่องง่ายๆ

เขาเป็นคนแบบไหนไม่มีทางรู้ได้เลยจริงๆ

"ชิงหวู่กำลังคิดอะไรอยู่?" จู่ๆ หลินจือหยานก็เดินเข้ามาหาหลินจือหยาน และเฟิงชิงหวู่ก็สัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย

จิตใต้สำนึกเคลื่อนกลับไปสองสามจุด

“เสือตัวนั้น...”

“คุณบอกว่าสัตว์ร้ายตัวนั้น” รอยยิ้มฉายแววในดวงตาของ Lin Zhiyan: “สัตว์ร้ายตัวนั้นขี้อายจริงๆ ฉันแค่เตะมัน และสัตว์ร้ายตัวนั้นก็วิ่งหนีไปโดยมีหางอยู่ระหว่างขาของมัน”

หนี? เฟิง ชิงหวู่ พยักหน้าและไม่ถามคำถามอะไรอีก

บาดแผลบนร่างกายของเธอได้รับการรักษาแล้ว ไม่มีบาดแผลร้ายแรงใด ๆ แต่บาดแผลที่ขาของเฟิง ชิงหวู่นั้นลำบากมาก

แม้ว่าอากาศจะไม่ร้อนมากแต่กลับถูกสัตว์ดุร้ายกัดเป็นแผล หากรักษาไม่ทัน อาจทำให้เป็นไข้ได้ หากเป็นไข้ในถิ่นทุรกันดารนี้ ชีวิตคุณช่างลำบากจริงๆ แขวนด้วยด้าย